บทที่ 548 ศักดิ์สิทธิ์

ได้ฟังคำพูดของหมิงโร่ ทุกคนต่างก็มองไปยังชุนยวี่อ้าย แต่นางกลับไม่รู้สึกตัวอะไรเลย

ฮูหยินรองชุนยวี่รีบเข้าควบคุมสถานการณ์ทันที ค่อยๆ ดันแขนของชุนยวี่อ้ายเล็กน้อย: “อ้ายอ้าย ฮูหยินน้อยกำลังพูดกับเจ้าอยู่น่ะ”

“อ๋า?” ชุนยวี่อ้ายมองมายังฮูหยินรองชุนยวี่ “ท่านแม่?”

“คุณหนูชุนยวี่ อยากจะลองชิมเค้กผลไม้แช่แข็งนี้หรือเปล่า” หมิงโร่ตักเค้กผลไม้แช่แข็งใส่จานให้ด้วยรอยยิ้ม แล้ววางไว้ตรงหน้าของชุนยวี่อ้าย

ในที่สุดชุนยวี่อ้ายก็ละสายตาจากฮูหยินรองชุนยวี่มาเป็นหน้าของหมิงโร่แทน เห็นหมิงโร่มีรูปลักษณ์ที่งดงามเช่นนี้ เลยพูดขึ้นอย่างลึกลับว่า: “หยา......เจ้าก็เป็น......ใต้เท้าเทพจิ้งจิกเหรอ?”

คืนนั้นชุนยวี่อ้ายถูกทำให้ตกใจมากพอควรเลย บางทีก็แยกแยะไม่ออกระหว่างความจริงกับภาพลวงตา แค่รู้สึกว่าท่านชายที่เจออยู่ข้างหินมรกตอันใหญ่เป็นภาพหลอนเทพจิ้งจอก หลอกล่อนางให้เข้าไปในป่าเขานั้นโดยเจตนา

“......” หมิงโร่แสดงท่าทางออกมาว่าไร้เดียงสาเช่นนี้ก็คงจะคุยกันไม่รู้เรื่องแล้วล่ะ

“ต้องขออภัยฮูหยินน้อยด้วย ลูกของข้าถูกทำให้ตกใจมาบ้างก่อนหน้านี้ เสียมารยาทจริงๆ เลย” ฮูหยินรองชุนยวี่ได้เพียงแต่รู้สึกว่าทำตัวไม่ถูก

“ไม่เป็นไร” หมิงโร่โบกมือขึ้นครู่หนึ่ง “ข้ามีวิธีการรักษาให้จิตใจสงบอยู่ที่นี่ ฮูหยินลองเอาไปให้ท่านหมอดูว่าใช้ได้หรือไม่”

หมิงโร่เขียนตำรับยาสงบจิตออกมา ก็นับได้ว่าได้ไถ่ถอนความผิดในเรื่องนี้บ้าง

แม้ว่าหมิงโร่จะชอบการล้างแค้น แต่เรื่องมันก็คนละเรื่องกัน เมื่อก่อนคุณหนูชุนยวี่หยิ่งยโสโอหังก็ได้รับบทลงโทษไปแล้ว ไม่จำเป็นที่จะต้องทำให้คนหมดหนทางดิ้นรนขนาดนั้นจริงๆ

เพียงแค่ตำรับยาก็ออกให้ไปแล้ว อยู่ที่ว่าฮูหยินชุนยวี่จะใช้หรือไม่นั้น นางก็ไม่ยุ่งแล้ว

แม้ว่าฮูหยินรองชุนยวี่จะไม่เชื่อว่าแม่นางน้อยคนหนึ่งจะเขียนตำรับยาที่สามารถใช้ได้จริง แต่ตามมารยาทแล้วก็รับเอามาก่อน

เนื่องจากความสัมพันธ์สองตระกูลก็ไม่ค่อยจะสนิทชิดเชื้อกันอยู่แล้ว ลูกสาวก็มาเป็นเช่นนี้อีก ฮูหยินรองชุนยวี่ก็ได้เพียงนั่งอยู่แค่เดี๋ยวเดียว แล้วก็ขอตัวลงกลับ

“ฮูหยินชุนยวี่ทานมื้อเที่ยงด้วยกันแล้วค่อยกลับเถอะ” ฮูหยินใหญ่เป่ยกงยืนขึ้นเพื่อส่ง

“ไว้วันหลังเถอะ หลายวันนี้ในจวนมีเรื่องมากมายที่ต้องจัดการ ไม่ขออยู่นานแล้ว” ฮูหยินรองชุนยวี่พาชุนยวี่อ้ายกลับจวน

ฮูหยินรองเป่ยกงและเป่ยกงซือซืออ้างว่าต้องพักฟื้นอาการป่วย อยู่ที่เรือนฝูซีมาเกือบครึ่งเดือนได้ วันนี้ได้ยินว่าฮูหยินรองชุนยวี่มาเยี่ยมเยียน นึกขึ้นได้ว่าตระกูลชุนยวี่ก็มีท่านชายที่อายุอานามสมควรแก่การออกเรือนคนหนึ่งเช่นกัน ก็เลยให้เป่ยกงซือซือแต่งเนื้อแต่งตัวเสียหน่อย มารายงานตัวคารวะท่านยาย คิดไม่ถึงว่าฮูหยินชุนยวี่จะไม่อยู่นาน ตอนที่พวกนางมาถึงคนเขาก็ไปตั้งนานแล้ว

“ซือซือคารวะท่านย่า คารวะท่านน้าใหญ่ คารวะพี่สะใภ้ใหญ่” เป่ยกงซือซือเข้ามาคารวะตามลำดับ

ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงเห็นซือซือแต่งตัวสวยสดงดงาม ก็เข้าใจขึ้นมาในทันที แล้วค่อยๆ กวาดสายตามองไปยังฮูหยินรองเป่ยกงครู่หนึ่ง

“ในห้องครัวทำทำเป็ดอบควันเทียนตากแห้ง และยังมีหน่อไม้สดคลุกน้ำมันงาที่ท่านแม่ชอบทานที่สุดด้วย” ฮูหยินรองเป่ยกงให้เสี่ยวเถาเอากล่องสำรับอาหารส่งให้แม่นมเหว้ย “หน้าร้อนท่านแม่ชอบทานโจ๊ก โจ๊กที่ทำพวกนี้เป็นของดีที่สุดเลยนะ”

“ลำบากเจ้าแล้ว” ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงถอนหายใจออกมา หากพูดถึงเรื่องละเอียดอ่อนเอาใจใส่นั้น สะใภ้รองเก่งกว่าสะใภ้ใหญ่ไม่น้อยเลย

ฮูหยินใหญ่เป่ยกงกกลอกกลิ้งตาไปครู่หนึ่ง: “หลางเยว่ไม่อยู่ เหยาฮั๋วอยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ วันมะรืนก็ไปงานเลี้ยงวันครบรอบวันเกิดของฮูหยินเฒ่าชุนยวี่เป็นเพื่อนข้าเถอะ”

หมิงโร่ไม่สนใจในการจะไปเข้าร่วมงานเลี้ยงอะไรพวกนี้อยู่แล้ว อีกอย่างอากาศร้อนขนาดนี้ ยังจะต้องใส่เสื้อผ้าหลายชั้นอีก แล้วยังต้องประดับเครื่องประดับมากมายเต็มศีรษะไปหมด แค่คิดก็เหนื่อยจนเสียสติแล้ว

“และก็ไม่รู้ว่าคุณพี่จะกลับมาเมื่อไหร่กันด้วย หากเกิดตอนที่ข้าออกไปซนเล่นข้างนอกบ้าน คุณพี่กลับมาพอดี ท่านพี่จะต้องโมโหแน่” พระสวามีน่ะเหรอ แน่นอนว่าเอาไว้ให้แบกรับความผิด