บทที่ 558 สำรวจพื้นที่ต้องห้ามยามค่ำคืน

“เหยาฮั๋วกับหลางเยว่อยู่กันพร้อมหน้าเลยนะ หลายวันก่อนท่านลุงของซือซือส่งผ้าไหมมาให้เล็กน้อย ข้าเลือกมาสองมัดให้พวกเจ้าไว้เย็บชุด” พอฮูหยินรองเป่ยกงเข้ามาในเรือนก็เห็นสามีภรรยาตัวน้อยสองคนดูเหมือนว่ากำลังเดินหมากอยู่ใต้ต้นไม้

“ท่านน้ารอง พวกเราไปนั่งในห้องกันเถอะ” หมิงโร่ลุกขึ้นมาจากที่นั่งหิน

“ตอนนี้พระอาทิตย์ก็ตกแล้ว นั่งอยู่ด้านนอกน่าจะสบายกว่าเยอะเลยนะ” ฮูหยินรองเป่ยกงก็ไม่ได้วางมาดผู้อาวุโสอะไรเลย แล้วก็นั่งลงข้างโต๊ะหิน “นี่พวกเจ้ากำลังเล่นอะไรกันอยู่เหรอ?”

เห็นเพียงแค่บนกระดานหมากที่เป็นรูปวงกลมเต็มไปด้วยรูเล็กๆ รวมตัวกันเป็นรูปภาพหกมุมที่น่าประหลาดอันหนึ่ง แต่ละมุมต่างก็ย้อมสีที่แตกต่างกันออกไป ในแต่ละก้อนสีก็มีลูกปักหินล้ำค่าที่มีสีสันวางอยู่อีกด้วย

“ข้าก็แค่คิดเกมเล็กๆ น้อยๆ ขึ้นมาเท่านั้น เล่นเพื่อบรรเทาความเซ็งเท่านั้นเอง” หมิงโร่เห็นว่าหมากล้อมตรานี้ไม่ชนะก็เลยรับมือด้วยการหนีเกมที่ตนเองถนัดที่สุด ยังดีที่มีแพ้มีชนะ ก็ยังสามารถเล่นต่อไปได้

สายตาของหมิงโร่กวาดมองมายังผ้าที่ฮูหยินรองเป่ยกงนำมาให้ เนื้อผ้าพวกนี้ดูไปแล้วมูลค่าไม่ธรรมดาเลย ฮูหยินรองผู้นี้ก็เป็นพวกที่ไม่มีเป้าประสงค์ที่ชัดเจนก็จะไม่ทำการโดยพลการเด็ดขาด มาผ้าพวกนี้มามอบให้ ไม่รู้ว่าจะมาไม้ไหนกันแน่

“ซือซือจะแต่งงานก็เป็นช่วงที่ต้องใช้ผ้าพอดี ท่านน้ารองเก็บพวกนี้ไว้ให้ซือซือเป็นสินส่วนตัวดีกว่า ข้ากับคุณพี่เพิ่งจะไปตัดชุดใหม่มา” หมิงโร่ปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม

“เหยาฮั๋วไม่ต้องเกรงใจไป สินส่วนตัวของซือซือเตรียมไว้ครบครันแล้ว อีกอย่าง ข้าเป็นถึงพี่สะใภ้รองให้พวกจ้าไปทำชุดสักหน่อยก็เป็นอะไรที่สมควรอยู่แล้ว” ฮูหยินรองเป่ยกงก็พูดตัดขึ้นมาอีกสองสามประโยค แล้วจึงเปลี่ยนเข้าสู่ประเด็นหลัก “พรุ่งนี้ซือซือออกเรือน ยังต้องรบกวนให้หลางเยว่แบกซือซือขึ้นเกี้ยวอีก

“สภาพร่างกายของข้าเช่นนี้เกรงว่าจะรับไม่ไหว วันมงคลเช่นนี้ทำซือซือหกล้มไปก็จะไม่งาม” ซือห้าวเฉินปฏิเสธไปอย่างตรงๆ เลย ล้อเล่นอะไรกัน ข้าแบกแค่ภรรยาของข้าเท่านั้น

สีหน้าของฮูหยินรองเป่ยกงก็ดูบูดบึ้งขึ้นมาทันใดหลายเท่าเลย อยากจะบอกว่าเมื่อก่อนเป่ยกงหลางเยว่จริงๆ แล้วแค่ลมพัดมาเท่านั้นก็สามารถซัดให้กระเด็นไปเลย แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าแข็งแรงขึ้นไม่น้อยเลย นางอยากจะแต่งลูกสาวออกไปให้สมเกียรติ แน่นอนว่าหากให้หลานเอกคนโตของตระกูลเป่ยกงแบกซือซือออกไปจึงจะสมเกียรติ

“พี่สะใภ้รองอย่าได้ไม่พอใจไปเลย พรุ่งนี้ซือซือแต่งชุดราชพิธีอย่างเป็นทางการขึ้นมา ระยะทางจากเรือนฝูซีไปถึงหน้าจวนก็ยาวมากทีเดียว ร่างกายของคุณพี่ก็อ่อนแอไปหน่อยจริงๆ” หมิงโร่สามารถยืนยันได้เลยว่าฮูหยินรองเป่ยกงกล้าให้ซือห้าวเฉินแบกเป่ยกงซือซือ พระสวามีของตนก็ต้องโยนคนออกไปเป็นแน่ “แต่ว่า ข้าและคุณพี่ยินดีที่จะส่งซือซือไปยังท่าเรือ พี่สะใภ้รองแค่หาคนมาแบกซือซือออกไปก็พอแล้ว”

“ก็ได้ งั้นก็รบกวนหลางเยว่ด้วย” ฮูหยินรองเป่ยกงได้ยินว่าเป่ยกงหลางเยว่ยินดีที่จะไผส่งตอนแต่งออก น่าจะไม่ได้จงใจที่จะกลั่นแกล้งกัน แต่เดาว่าน่าจะเรี่ยวแรงไม่ดีจริงๆ “ข้าต้องไปที่บ้านสี่สักหน่อย”

ฮูหยินรองเป่ยกงดูถูกลูกชายทั้งสองคนของบ้านสาม ก็เลยไปหาคนที่บ้านสี่โดยตรงด้วยตัวเองเลย

หมิงโร่เห็นฮูหยินรองเป่ยกงเดินออกไปแล้ว ก็ถอนหายใจออกมา เมื่อครู่ยังเป็นกังวลว่าฮูหยินรองเป่ยกงก็เกิดมีอารมณ์ไม่พอใจขึ้นมา แล้วก็ไม่ต้องให้พวกเขาไปส่งออกเรือนแล้ว งั้นก็จะยุ่งยากขึ้นมาเลย

“ไปเถอะ ไปทานอาหารเย็นกันเถอะ อีกประเดี๋ยวจะต้องรีบพักผ่อนเร็วหน่อย” ซือห้าวเฉินดึงหมิงโร่เดินไปทางโถงบุหงา

ในเวลากลางคืน ซือห้าวเฉินพาหมิงโร่มายังทางเข้าสถานที่ต้องห้าม จวินเช่อมารออยู่นานมากแล้ว

“ให้ศิษย์พี่รอนานเลย” หมิงโร่ยิ้มกับจวินเช่อด้วยท่าทางที่รู้สึกไม่ดี “เมื่อครู่สายลับของนายท่านใหญ่

เป่ยกงกลับมารายงานเรื่องบางอย่างก็เลยทำให้เสียเวลาไปเล็กน้อย”

“ไม่เป็นไร” จวินเช่อส่ายหน้า

“ไปเถอะ” ซือห้าวเฉินพาหมิงโร่เดินเข้าไปทางด้านในขิงสถานที่ต้องห้ามโดยตรงเลย

ในป่าเขาตอนกลางคืน มีหนอนหญ้าที่ไร้ชื่อกำลังโอดร้องอยู่ บางครั้งยังก็ยังมีเสียงของสัตว์เล็กๆ ที่แว่วดังขึ้นมาทำให้จกใจอยู่บ้าง เห็นหมิงโร่ดูตื่นตระหนก ซือห้าวเฉินก็รู้สึกเป็นห่วงอย่างเอ็นดูจริงๆ ก็เลยแบกภรรยาขึ้นมาแล้วเดินไป

ซือห้าวเฉินคุ้นเคยกับสภาพของพื้นที่และกลไกเป็นอย่างมาก ผ่านไปไม่นานก็มาถึงกลไกที่หนักหนาที่สุดด่านสุดท้ายที่ตระกูลเป่ยกงเป็นผู้กำหนดเอาไว้