บทที่ 561 คุณชายใหญ่เป่ยกงกลับจวน

หมิงโร่และซือห้าวเฉินมาถึงท่าเรือ เมื่อได้ยินเสียงตกลงไปในน้ำ ก็หันไปมองทางด้านเรือใหญ่ และเห็นเพียงลูกเรือสองสามคนตกลงไปในทะเล และลูกชายคนโตของตระกูลโจก็ถูกลากขึ้นมาบนเรือ

หมิงโร่ไร้คำพูด “เอาเขาตกลงไปในทะเลทำไม ถ้าหากเขาจมน้ำตาย ก็ต้องเอาตัวเป่ยกงซือซือกลับไปอีก คงจะวุ่นวายมาก……”

“ชายาของข้าคิดเรื่องอะไรไร้สาระแบบนี้เป็นด้วยหรือ?!” หากไม่กลัวว่าจะทำแผนการเสีย คงควักลูกตาเขาออกมาตั้งแต่แรกแล้ว ซือห้าวเฉินไม่ขี่ม้าอีกแล้ว เขาเดินขึ้นไปบนรถม้าแล้วยื่นมือมาทางหมิงโร่

เนื่องจากโจซื่อหมิงมีสมองที่ใหญ่เกินไป หมิงโร่จึงสงสัยว่าอาจจะเกิดจากความผิดปกติ ดังนั้นตอนที่โจซื่อหมิงใช้สายตามองคนอื่นด้วยรอยยิ้ม ก็ถูกมองว่าเป็นคนสติไม่เต็มไป หมิงโร่ไม่ได้คิดถึงเรื่องลามกเลย

“ด้วยสติปัญญาของเขา ข้าคิดว่าท่านคงคิดมากเกินไป” หมิงโร่วางมือลงในมือของซือห้าวเฉินเพื่อให้สามีดึงนางขึ้นรถม้าไป

“เฮ้อ” หยุนชินอ๋องไม่ยอมรับว่าเป็นอุบัติที่เกิดจากความไม่ตั้งใจ เขาเป็นคนที่มีสายตาในการมองคนอย่างแม่นยำมาตลอด

รถม้าของคุณชายใหญ่เป่ยกงและฮูหยินน้อยไม่ได้กลับไปตามกำหนดการ คุณชายใหญ่ต้องการไปยังโขดหินด้านหน้าก่อนเพื่อชมทิวทัศน์ ฉืออู่จึงรีบมุ่งหน้าไปทางนั้นอย่างรวดเร็ว

คนที่ตามมาส่งเมื่อเห็นม้าตัวนั้นต่างพากันตกใจ เพราะยิ่งวิ่งก็ยิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ เกิดเสียงดังของการปะทะชนกับหินดังขึ้น รถม้าและม้าวิ่งถลาลงสู่ก้นทะเล

ทุกคนต่างพากันร้องอย่างตกใจและพากันวิ่งไปยังโขดหินนั้น เมื่อมองจากด้านบนลงไปเห็นเพียงตัวรถม้าลอยอยู่เหนือทะเล ตัวรถลอยผุบๆโผล่ๆ แต่ไม่เห็นใครสักคนออกมาจากในนั้น

“ท่านชายใหญ่และฮูหยินน้อยตกลงไปในทะเลแล้ว รีบไปช่วยเร็วเข้า!”

แต่น่าเสียดายที่คนรับใช้ของตระกูลเป่ยกงว่ายน้ำไม่แข็ง จึงไม่กล้ากระโดดลงน้ำไปช่วยและรีบไปที่ท่าเรือเพื่อขอความช่วยเหลือแทน และยังมีคนที่ขี่ม้าไปที่เมืองหยุนหลิงเพื่อรายงานทางตระกูล

เนื่องจากวันนี้ตระกูลเป่ยกงแต่งเข้าเอาหลานสาวมา จึงจัดงานเลี้ยงอยู่ที่จวนเพื่อรับรองแขก ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงยังบ่นอยู่เลยว่าหลานชายคนโตและสะใภ้ใหญ่ไปส่งก็ควรจะกลับมาได้แล้ว

จากนั้นจึงได้ยินคนกลับมารายงานว่า รถม้าของคุณชายใหญ่ตกทะเล!

ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงหน้ามืด แทบจะเป็นลม “เร็วเข้า……รีบไปรายงานนายท่านเฒ่า……”

ทางด้านนายท่านเฒ่าเป่ยกงได้ยินข่าวแล้วเช่นกัน จึงรีบส่งองครักษ์ไปช่วย

องครักษ์เกือบหนึ่งร้อยคน ค้นบริเวณรอบๆ โขดหินนั้นอยู่หลายรอบ จนกระทั่งถึงตอนโพล้เพล้ แต่นอกจากตัวรถที่โดนคลื่นซัดอยู่นั้น แม้แต่ตัวม้าก็ยังหาไม่เจอ

สายลับคอยรายงานตระกูลเป่ยกงอยู่เรื่อยๆ

“บนรถม้ามีแค่คุณชายใหญ่ ฮูหยินเล็ก และองครักษ์จากเรือนชิงชิวที่ขับรถไป ส่วนสาวใช้และเด็กอื่นๆ อยู่บนรถม้าด้านหลังขอรับ”

“สภาพของรถม้าค่อนข้างสาหัส เกรงว่าตอนที่ตกลงไปน่าจะไปกระแทกเข้ากับหินปะการัง……”

เกิดเรื่องกับหลานชายคนโตของตระกูลเป่ยกง บ้านสี่จึงรอข่าวคราวอยู่ที่เรือนหลัก นายท่านใหญ่เป่ยกงและฮูหยินใหญ่เมื่อรู้ข่าวสีหน้าจึงไม่สู้ดี

ฮูหยินรองเป่ยกงตื่นเต้นมากที่สุด หากเป่ยกงหลางเยว่ตกน้ำตาย บ้านสองของพวกเขาก็จะได้เลื่อนขั้น ซือซือนับเป็นตัวนำโชคของบ้าน ออกเรือนแล้วยังเอาเป่ยกงหลางเยว่จากไปได้ หากนายท่านใหญ่ของบ้านตนเองสามารถขึ้นตำแหน่งได้ นางจะซื้อเรือนหลังใหญ่และพาซือซือกลับไปยังเมืองหยุนหลิง

เรื่องนี้ใครได้รับประโยชน์มากที่สุด คนผู้นั้นก็น่าจะเป็นคนลงมือ คนที่นายท่านเฒ่าเป่ยกงสงสัยเป็นคนแรกก็คือคนจากบ้านรอง สายตาเย็นเยียบของเขาจ้องไปที่ฮูหยินรองเป่ยกง ฮูหยินรองเป่ยกงโดนจ้องจนตัวสั่นเทา จึงพยายามอย่างมากที่จะควบคุมอารมณ์ของตัวเองให้ตัวเองมีสีหน้าเศร้าใจลง

“นายท่านเฒ่า ม้าที่ใช้ลากรถถูกพบอยู่ห่างจากหน้าผาออกไปห้าลี้ขอรับ ม้ายังมีชีวิตอยู่แค่ขาได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย” องครักษ์กลับมารายงานข่าวที่ใหม่ที่สุด “เกรงว่าน่าจะเป็นกระแสน้ำที่พัดออกไป ตอนนี้ได้จัดกำลังคนไปหาบริเวณนั้นแล้วขอรับ”

“เอาคนไปช่วยหาเพิ่มอีกร้อยคน!” นายท่านเฒ่าเป่ยกงเมื่อได้ยินว่ามีข่าวการรอดชีวิต ก็มีความหวังเพิ่มมากขึ้น จึงส่งกำลังคนไปเพิ่ม