บทที่ 563 ไม่ได้เบาะแส

เมื่อตามมาได้สักระยะ หวงผู่เย่ก็จำเป็นต้องยอมหยุดตาม เรือนหลักของตระกูลเป่ยกงมีองครักษ์เฝ้าอยู่จำนวนไม่น้อย หากเข้าไปใกล้มากกว่านี้อาจจะถูกค้นพบได้ และหากระหว่างที่ตามไปนั้น พิษเกิดกำเริบขึ้นมา อาจจะถูกจับตัวเอาไว้ได้

หวงผู่เย่จำเป็นต้องถอยกลับเรือนชิงชิว และค้นห้องนอนของเป่ยกงหลางเยว่ แม้ว่าจะเป็นชุดผ้าฝ้ายสีขาวเหมือนกัน แต่หากเทียบกับคนที่จู่โจมเขาในคืนนั้น เนื้อผ้ายังแตกต่าง บริเวณเอวของเป่ยกงหลางเยว่ไม่มีกระบี่อ่อน ในห้องนอนและห้องทำงานของเขาก็ไม่มีเช่นกัน

อีกอย่างในความคิดของหวงผู่เย่ คุณชายใหญ่เป่ยกงดูธรรมดาเกินไป ไม่ว่าจะเป็นเรือนที่อาศัยที่ไม่มีแม้แต่ห้องลับ กำแพงและพื้นก็ดูทั่วไป

หวงผู่เย่ออกจากตระกูลเป่ยกงไปโดยไม่ได้ข้อมูลอะไร แต่ยังคงสั่งให้ลูกน้องคอยจับตาดูต่อไป หากเป่ยกงหลางเยว่ออกไปไหนให้รีบมารายงานทันที

ในเมื่อไม่สามารถสืบข้อมูลอะไรจากตระกูลเป่ยกงได้ อย่างนั้นก็คงต้องลองออกไปข้างนอกเพื่อหาเบาะแสของเป่ยกงหลางเยว่ดู

หมิงโร่และซือห้าวเฉินเดินซื้อของทั่วเมืองหยุนหลิงตลอดทั้งวัน ไม่ว่าจะเป็นสิ่งล้ำค่าในห้องหนังสือทั้งสี่ อาวุธเหล็กเสวียน ระหว่างทางยังซื้อเครื่องประดับงานโมเสกลายดอกไม้และงานปักผ้า วัตถุประสงค์ของหมิงโร่นั่นชัดเจนนั่นก็คือ ต้องการเอางานฝีมือที่ล้ำสมัยของจงโจวกลับไป เพื่อให้ช่างที่ตงเหิงพัฒนาพิมพ์เขียวขึ้นมา

หมิงโร่กับซือห้าวเฉินไม่ได้กลับไปที่หมู่บ้าน เพราะพรุ่งนี้ภรรยายังคงต้องการซื้อของต่อ ซือห้าวเฉินจึงหาโรงเตี๊ยมที่สะอาดและเงียบสงบเพื่อพักอยู่ที่เมืองหยุนหลิง

“ท่านทั้งสอง เดี๋ยวข้าจะเอาน้ำร้อนไปให้พวกท่าน” เสี่ยวเอ้อช่วยผลักประตูเปิดออก และเชิญแขกเข้าไปข้างใน

“ไม่ต้อง” ซือห้าวเฉินยื่นแผ่นทองแดงให้เสี่ยวเอ้อ “ถ้าไม่เรียก เจ้าก็ไม่ต้องเข้ามารบกวน”

“เอ่อ ข้าน้อยรับทราบขอรับ” เสี่ยวเอ้อนำแผ่นทองแดงใส่ไว้ในอก พลางเดินลงไปด้านล่าง และครุ่นคิดไปพร้อมๆ กัน คุณชายสองคนนี้แต่งกายเรียบร้อยมาก แต่กลับไม่ชอบอาบน้ำ? ไม่รักความสะอาดเอาเสียเลย……

หยุนชินอ๋องผู้ไม่รักความสะอาดตรวจสอบรอบๆ ห้อง เมื่อพบว่าไม่มีปัญหาอะไรก็ใส่กลอนประตูหน้าต่าง แล้วเข้าไปในห้วงกาลเวลากับภรรยา

หมิงโร่มองลังเกือบสิบใบที่วางกองอย่างระเกะระกะอยู่ในห้วงกาลเวลา ทุกชิ้นล้วนเป็นของรางวัลของนางวันนี้ และตรวจสอบเงินค่าเดินทางของท่านอาจารย์อีกรอบหนึ่ง จึงพบว่าใช้ไปเพียงหนึ่งในห้าเท่านั้น แสดงให้เห็นว่าห้วงกาลเวลามีประโยชน์มากทีเดียว

แต่ต่อให้ใช้เงินหมดก็ไม่ต้องกลัว เพราะร้านยาที่นี่แม้ว่าจะมียาหลากหลายชนิด แต่คุณภาพก็มีดีเลวผสมกันไป ยาที่มีคุณภาพดีก็มักจะเป็นที่ต้องการของพวกคนรวย ทำให้แต่ละเม็ดมีราคาสูงเสียดฟ้า หากคิดจะหาเงินที่นี่ก็ไม่ใช่เรื่องยาก แต่กลั่นยาไม่กี่ชนิดแล้วเอามาขาย อย่างเช่นยาทิพย์โชน โอสถผลึกหยกขาว ไม่ว่ายาชนิดไหนก็มีทั้งนั้น เพราะถึงอย่างไรนางก็ไม่ขาดแคลนยาและฝีมืออยู่แล้ว

ซือห้าวเฉินนั่งลงที่โต๊ะทำงาน และยกพู่กันเพื่อเขียนแผนการที่จะเกิดขึ้นหลังจากที่พวกเขากลับไปแล้ว โดยวางหน้าที่ให้กับองครักษ์ลับ เพราะตอนนี้เห้อเหลียนเจว๋ยังใช้งานได้ แต่การวางไข่ไก่ไว้ในตระกร้า ความสามารถในการที่จะรับมือกับความเสี่ยงจะมีต่ำเกินไป

ซือห้าวเฉินตัดสินใจวางคนของตัวเองเอาไว้ส่วนหนึ่ง คนที่มาด้วยครั้งนี้จะทิ้งเอาไว้ส่วนหนึ่งเพื่อตรวจสอบจงโจว

อีกอย่างก่อนที่จะกลับไปต้องไปทำความรู้จักกับสำนักซ่างบูก่อนสักหน่อย แม้ว่าจะมีสัญญาทางสายเลือดกัน แต่โร่เอ๋อร์กล่าวเอาไว้ว่า เวลาเปลี่ยนสถานการณ์ก็เปลี่ยน ต่อให้มียันต์เสืออยู่ในมือ สำนักซ่างบูจะเชื่อฟังคำสั่งมากน้อยแค่ไหนนั้นก็ต้องคอยตรวจสอบ

ซือห้าวเฉินตวัดพู่กันอย่างรวดเร็ว และเขียนคำสั่งลับลงไป รอให้ถึงพรุ่งนี้เช้าแล้วค่อยส่งไปแต่ละที่

หลายวันที่ผ่านมานี้ หมิงโร่เองก็ไม่ได้เที่ยวเล่นแต่เพียงอย่างเดียว แต่ยังคอยสำรวจตรวจสอบสิ่งแวดล้อมรอบตัว เพราะต้องทิ้งคนเอาไว้ทำธุระที่นี่ เพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้เกิดความสูญเสีย จึงเตรียมยาสำหรับถอนพิษ ยาช่วยชีวิต ยารักษาแผลภายนอก ยารักษาแผลภายในเอาไว้มากหน่อยสำหรับเหตุการณ์ที่ไม่รู้ว่าจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่

ซือห้าวเฉินเขียนแผนการ ส่วนหมิงโร่กลั่นยา ทั้งสองวุ่นอยู่กับงานเป็นเวลานานกว่าจะได้นอน โชคดีที่ในห้วงกาลเวลาเวลาเดินช้า จึงมีเวลามากเพียงพอสำหรับการนอนพักผ่อน

หมิงโร่และซือห้าวเฉินตื่นมาจ่ายค่าห้องพักแต่เช้าตรู่ เมื่อออกจากโรงเตี๊ยมมาก็เดินเล่นอยู่ในเมืองหยุนหลิงไปทั่วพร้อมกับเก็บข้อมูลต่างๆไปด้วย

ตอนที่เป่ยกงหลางเยว่ไปทักทายท่านย่า ก็ได้กล่าวกับฮูหยินเฒ่าเป่ยกงว่า “ท่านย่า หลานว่าจะไปหาตระกูลเห้อเหลียนสักหน่อย”

ฮูหยินเฒ่าเป่ยกงประหลาดใจเล็กน้อย หลายวันที่ผ่านมานี้หลานชายคนโตเงียบขรึมไปมาก แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถึงเหยาฮั๋ว จึงคิดว่าเขาค่อยๆ ปล่อยวางแล้ว แต่ตอนนี้จู่ๆ ก็อยากไปที่ตระกูลเฮ้อเหลียนมันหมายความว่าอย่างไร “หลางเยว่ นี่เจ้าจะไป……”