บทที่ 564 เสียเปรียบ

“เจ้ากล้ารึ!” ฮูหยินใหญ่เป่ยกงตบโต๊ะจนถ้วยชาบนโต๊ะกระเทือน

“แล้วทำไมข้าจะไม่กล้าล่ะ” แววตาของเป่ยกงหลางเยว่ไร้ความรู้สึก

เป่ยกงหลางเยว่ไม่เหมือนใครมาตั้งแต่เด็ก เขาได้รับการดูถูกและเกลียดชังมานับไม่ถ้วน นอกจากท่านย่าและเทพธิดาคนนั้นแล้วเขาก็ไม่เคยได้รับการเหลียวแลจากใคร และเพราะเขาไม่เคยได้รับ ดังนั้นเขาจึงไม่กลัวที่จะเสียมันไป

ฮูหยินใหญ่เป่ยกงชะงัก นางคิดทบทวนอย่างละเอียดรอบหนึ่ง จึงพบว่าไม่มีอะไรที่จะบังคับเขาได้ หากเป็นเมื่อก่อน ถ้าอยากบีบคั้นเขาก็เพียงเอาภรรยาของเขาไปข่มขู่ ตอนนี้จุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของเขาไม่มีอีกแล้ว

“อีกสามวัน” เป่ยกงหลางเยว่ทิ้งประโยคสุดท้ายเอาไว้แล้วเดินออกไป

“สาม……สามวันอะไร” ฮูหยินใหญ่เป่ยกงรู้สึกหวั่นใจ คงไม่ได้เป็นอย่างที่นางคิดกระมัง

“สามวันหลังจากนี้ หากไม่เอาภาพมาคืน ข้าจะลากจ้าวซิงเข้าคุก”

“ภาพ……ภาพพวกนั้นซิงเอ๋อร์ขายไปหมดแล้ว……จะเอาจากไหนมาคืน” ฮูหยินใหญ่เป่ยกงเอามือกุมหน้าอกเอาไว้

“อย่างนั้นก็เอาเงินมาคืน” เป่ยกงหลางเยว่ไม่อยากให้ใครมาบงการ เขาต้องการสร้างอำนาจของตัวเองขึ้นมา ดังนั้นจึงจำเป็นต้องใช้เงินเป็นจำนวนมาก

ไม่รอให้ฮูหยินใหญ่เป่ยกงได้ทันกล่าวอะไร เป่ยกงหลางเยว่ก็ออกไปไกลแล้ว

ฮูหยินใหญ่เป่ยกงโกรธจนหายใจแรง ตอนนี้ร่างกายของนางไม่สบายจริงๆ ขึ้นมาเสียแล้ว

เมื่อเป่ยกงหลางเยว่กลับไปถึงเรือนชิงชิว ก็ได้สั่งให้เซี่ยเซิงไปแจ้งคนรับใช้ที่ตามมาจากตระกูลเฮ้อเหลียนว่าให้พวกเขาเก็บของ หลังเที่ยงจะพาตัวพวกเขาไปส่งที่จวนเฮ้อเหลียน

เมื่อชิวสุ่ยได้ยินข่าวนี้ ก็รีบไปรายงานเจ้านาย

หลังเที่ยง เป่ยกงหลางเยว่นั่งรถม้าพาคนจำนวนสิบกว่าคนออกจากบ้านเป่ยกงไป เดินทางผ่านถนนไปเพียงสองสายก็ได้พบกับเห้อเหลียนเจว๋เข้าพอดี

“ส่งตัวคนมาให้ข้าก็พอแล้ว รบกวนท่านแล้ว” เห้อเหลียนเจว๋เข้ามาทักทาย

“ตกลง” เป่ยกงหลางเยว่เห็นเห้อเหลียนเจว๋พาคนกลับไป โดยที่เขาไม่ต้องเดินทางไปถึงตระกูลเฮ่อเหลียน ทำให้เวลาเหลือจนไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนต่อดี “เซี่ยเซิง”

“คุณชายมีอะไรหรือขอรับ” เซี่ยเซิงตอบรับ

“ในเมืองหยุนหลิงแห่งนี้ ร้านหนังสือที่ไหนบ้างที่มีของครบทุกอย่าง” เป่ยกงหลางเยว่ตั้งใจว่าจะออกไปเดินเล่น

“มีหนังสือครบทุกอย่าง……น่าจะเป็นหอหนังสือที่จวนของพวกเรากระมัง” เนื่องจากก่อนหน้านี้เจ้านายของตนเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบออกจากบ้าน ทำให้เซี่ยเซิงเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องราวภายนอกมากนัก

“เฮ้อ” เป่ยกงหลางเยว่รู้สึกว่าเด็กรับใช้ของตนเองคนนี้……โง่ไปหน่อย จึงกล่าวกับคนบังคับรถว่า “ไปถนนที่มีร้านหนังสือและร้านภาพตัวอักษร”

“ขอรับ คุณชายใหญ่” คนบังคับรถค่อนข้างคุ้นเคยกับเมืองแห่งนี้ จึงพาไปที่ถนนที่ห่างจากวิทยาลัยหยุนหลิงไม่ไกลอย่างรวดเร็ว

กิจการส่วนใหญ่บนถนนแห่งนี้ล้วนเกี่ยวข้องกับการเรียน เช่น ร้านหนังสือ ร้านอักษรจีน ร้านที่ขายเครื่องเขียนก็มีอยู่ไม่น้อย

เป่ยกงหลางเยว่ลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในร้านหนังสือที่อยู่ใกล้ที่สุด เป่ยกงหลางเยว่เองก็ไม่ได้อยากจะมาซื้ออะไรเป็นพิเศษ จึงได้แต่เดินไปตามร้านรวงต่างๆ และซื้อหนังสือสองสามเล่มกับสีจำนวนหนึ่ง

เซี่ยเซิงถือถุงเล็กถุงใหญ่เอาไว้เต็มมือ และเป่ยกงหลางเยว่ก็สนใจหนังสือเก่าเล่มหนึ่งที่อยู่บนแผงค้า

เซี่ยเซิงยกแขนขึ้น “กระเป๋าเงินอยู่ในกระเป๋าแขนเสื้อของข้าน้อย คุณชายหยิบออกไปได้เลยขอรับ”

“ได้” เป่ยกงหลางเยว่หยิบกระเป๋าเงินออกมาจากแขนเสื้อของเซี่ยเซิง แต่ยังไม่ทันจะเปิดกระเป๋าเงินออกก็มีขอทานหน้าตาสกปรกผมเผ้ายุ่งเหยิงวิ่งมาฉกเอาไปเสียก่อน