บทที่ 565 เอาตัวอย่างกลับไป

“น่าจะเป็นองครักษ์ที่ข้าเรียกมา” เป่ยกงหลางเยว่กล่าวเบาๆ

“ในเมื่อคนดูแลท่านมาแล้ว อย่างนั้นพวกเราขอตัวก่อน” หมิงโร่โบกมือให้เป่ยกงหลางเยว่ “ท่านเป็นผู้ป่วยโรคความผิดปกติทางร่างกายคนแรกที่ข้ารักษา ท่านต้องใช้ชีวิตให้ดี สู้ๆ นะ” หมิงโร่ทำมือสู้ๆ ให้เป่ยกงหลางเยว่

“ได้สิ” เป่ยกงหลางเยว่พยักหน้าอย่างจริงจัง

“วันหน้าค่อยพบกันอีก……อุ๊ย……” หมิงโร่โดนสามีของตนเองโอบเอวเข้าเต็มแรงแล้วพากระโดดขึ้นไปบนหลังคา และออกจากตรอกเล็กๆ นั้นภายในเวลาไม่นาน

ชูอีพยายามไล่กวดตามด้านหลังอย่างเต็มที่ แต่ก็ตามความเร็วของเจ้านายไม่ได้ จึงแอบร้องไห้ในใจ

ความเร็วเช่นนี้โหดร้ายเกินไป ลมพัดตีหน้าจนหมิงโร่ลืมตาไม่ขึ้น จึงเอาหน้าเล็กๆ ของตนเองซุกเข้าไปในอกของสามี แล้วเอ่ยด้วยเสียงอู้อี้ว่า “ท่านวิ่งมาทำไมตั้งไกล ข้ายังไม่ได้เอาหนังสือที่ซื้อมาเลย……”

เมื่อครู่นี้ นางฝากหนังสือเอาไว้กับเถ้าแก่เพราะต้องการมาดูเรื่องสนุกๆ จึงออกจากร้านหนังสือนั้นมาก่อน

ตอนนั้นเองก็ได้มาหยุดอยู่บนหลังคาของวิทยาลัยหยุนหลิง แสงแดดเสียดแทงดวงตาอย่างยิ่ง ซือห้าวเฉินโฉบกายจนคนทั้งสองตกลงมาอยู่บนหลังคาของระเบียงด้านนอก

บริเวณนี้คือจุดที่สูงที่สุดของวิทยาลัย เมื่อมองลงไปสามารถเห็นบรรดาห้องที่ตั้งอยู่อย่างแน่นขนัดได้ อย่างห้องบรรยาย ห้องหนังสือ ศาลเซ่นไหว้ หอสูง……วิวทิวทัศน์ถือว่าใช้ได้ เพียงแค่ดวงอาทิตย์ออกจะเอียงไปทางตะวันตกมากหน่อย ทำให้แผดเผาจนแสบร้อน

ในที่สุดชูอีก็ตามมาทัน ยังไม่ทันจะยืนได้อย่างมั่นคงก็ได้ยินเจ้านายกล่าวว่า “ช่วยไปเอาหนังสือของพระชายามาที”

“ขอรับ” ชูอีรับคำสั่งแล้วจากไป

จากนั้นหมิงโร่จึงถูกผลักติดกำแพง “นี่ ข้าไม่ใช่หรือที่เป็นคนที่เจ้ารักษาโรคหัวใจให้เป็นคนแรก”

ดวงตากลมโตของหมิงโร่เป็นประกายด้วยความประหลาดใจ นี่สามีหึงอีกแล้วหรือ?! เมื่อสบตากับดวงตาของซือห้าวเฉินที่ลึกล้ำราวมหาสมุทร และมองสีหน้าที่เคร่งขรึมของเขา ทำไมดูน่ารักอะไรขนาดนี้!

หมิงโร่คิดอยู่สักพักก่อนจะเอ่ยปาก “ท่านคือคนที่ข้าพบคนแรกตอนมาถึงที่นี่ และเป็นคนไข้คนแรกของข้า”

“เจ้า……มาจากที่ใด” ซือห้าวเฉินเอ่ยถามราวกับต้องมนต์

“ข้ามาจาก……อุ๊ย……” ริมฝีปากของหมิงโร่ถูกอุดด้วยริมฝีปากอันอ่อนนุ่ม จึงไม่สามารถส่งเสียงออกมาได้อีก

“อ้า……” ข้ารับใช้ที่ดูแลจัดหนังสือ อุ้มหนังสือขึ้นมากองหนึ่งก็เห็นภาพที่น่าหวาดเสียวเช่นนี้แล้ว นักเรียนที่มีร่างกายแข็งแกร่งผลักนักเรียนที่มีร่างกายบอบบางเข้ามุมกำแพง……เอ่ออออ……นี่มัน……โลกมันเปลี่ยนไปทุกวันจริงๆ

ข้ารับใช้วางหนังสือในมือลงกับพื้นแล้วหันหลังวิ่งหนีไป พร้อมทั้งยังบ่นไปพลางๆ ว่า “มีบัณฑิตรังแกเพื่อน ไปตามเจ้าหน้าที่มาเร็วเข้า……”

ริมฝีปากของหมิงโร่กระตุก นี่มันวุ่นวายเกินไปแล้ว จึงรีบสะบัดมือซือห้าวเฉินออก “เร็วเข้า……พวกเรารีบหนีกันเถิด!”

“ได้” เมื่อครู่นี้กลัวว่าพระชายาน้อยจะหลุดความลับสวรรค์ออกมาจนเสียเรื่อง ด้วยความร้อนใจจึงไม่ได้สังเกตสถานการณ์โดยรอบ

ในขณะที่คนทั้งสองตั้งท่าจะหนี หมิงโร่กลับถูกหนังสือหน้าปกเหลืองๆ เล่มหนึ่งดึงดูด ‘ภูมิศาสตร์จงโจว’

หมิงโร่ก้มลงไปเก็บขึ้นมา แล้วเอาใส่ไว้ในกระเป๋าแขนเสื้อ “ไปกันเถิด!”

“อะฮึ้ม……” ภรรยาของตนหยิบของคนอื่นได้อย่างคล่องแคล่วเช่นนี้เชียวหรือ ร้ายจริง……

หมิงโร่นึกถึงทฤษฎีอมตะของกวีในตำนานคนหนึ่งขึ้นมา “การลักหนังสือเป็นเรื่องของบัณฑิต จะถือว่าขโมยได้อย่างไร”

“ฮ่า……” ซือห้าวเฉินตลกเพราะเหตุผลที่ผิดเพี้ยนของภรรยาตนเองจนเกือบจะตกลงมาจากหลังคา โชคดีที่ตั้งสติได้ทัน

ข้ารับใช้คนนั้นพาเจ้าหน้าที่และอาจารย์ขึ้นมาด้านบนใหม่อีกรอบ แต่ระเบียงเหลือแต่ความว่างเปล่า ลมพัดโชยทำให้หนังสือที่ตกอยู่บนพื้นกระพือไปตามลม บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบเหงา