บทที่ 566 คงไม่ได้ตามหาพวกเรากระมัง

“พรุ่งนี้พวกเรามุ่งหน้าไปยังชิงซวนดีกว่า” รีบออกเดินทางเร็วหน่อย จะได้ไม่ต้องรีบร้อนเดินทางจนเกินไป

“ดี” ซือห้าวเฉินพยักหน้า

ชูอีนำหนังสือกลับมาจากร้านหนังสือแล้ว โดยตามรอยที่เจ้านายทิ้งเอาไว้จนเดินทางกลับมาถึงโรงน้ำชาได้ “นายท่าน ฮูหยิน”

หมิงโร่เห็นในมือของชูอีมีหนังสือเป็นมัดหนักๆ จึงเอ่ยไปว่า “ลำบากเจ้าแล้ว บะหมี่เกี๊ยวที่โรงน้ำชานี้ไม่เลวเลย เจ้าไปกินก่อนแล้วค่อยกลับมา”

“ห๊า” ชูอีตะลึงไปเล็กน้อย ตอนนี้ถึงเวลากินอาหารเย็นแล้ว ทำไมฮูหยินถึงให้เขากินอาหารว่างอีก

ซือห้าวเฉินหันไปส่งสายตา ชูอีจึงวิ่งออกไปกินบะหมี่เกี๊ยวอย่างรวดเร็ว ตอนที่เขาปิดประตูห้องนอนนั้น ก็ได้ยินฮูหยินบอกว่าต้องให้กินเยอะๆ หน่อย

ชูอีไม่รู้ว่าเกิดเรื่องราวอะไรขึ้นจึงเดาสาเหตุไม่ถูก แต่จากประสบการณ์ที่ฉืออู่เคยถ่ายทอดให้เขานั้น ขอแค่ทำตามคำสั่งของฮูหยินได้เท่านั้นก็พอ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ฮูหยินจะจัดการนายท่านได้เอง ขอแค่พวกเขาทำตัวว่าง่ายก็ไม่ต้องห่วงอะไร

ชูอีตามเจ้านายมาตลอดทั้งวัน แน่นอนว่าเขาก็หิวแล้วเช่นกัน เขาจึงขอบะหมี่เกี๊ยวทั้งหมดสามชาม แล้วกระสวกกินเข้าไปอย่างหิวโหย จากนั้นจึงกลับไปเฝ้าที่ห้องนอน

ซือห้าวเฉินหยิบซองจดหมายออกมาสองสามซอง มีบางอันจำเป็นต้องให้เห้อเหลียนเจว๋เป็นคนส่งให้ และบางฉบับต้องให้องครักษ์ลับเป็นคนส่ง สุดท้ายแล้วนายท่านยังบอกอีกว่าพรุ่งนี้ต้องออกเดินทางไปยังชิงซวนแล้ว ต้องเตรียมรถม้าเอาไว้และองครักษ์ลับทั้งหมดต้องเดินทางกลับตงเหิงทั้งหมด

ในใจของชูอีรู้สึกซาบซึ้งฮูหยินอย่างมาก หากก่อนหน้านี้ฮูหยินไม่ได้ปล่อยให้เขาไปกินอาหารให้เรียบร้อยก่อน หากต้องการจะจัดการทุกอย่างให้เสร็จก่อนฟ้าสาง เกรงว่าน่าจะไม่มีโอกาสได้กินข้าวแล้ว

ชูอีรับคำสั่งแล้วไปจัดการทันที ส่วนซือห้าวเฉินนั้นเปิดหนังสือภูมิศาสตร์จงโจวอ่านอย่างจริงจัง หมิงโร่มองผ่านม่านหน้าต่างออกไปจึงเห็นโรงเรียนที่อยู่ตรงข้าม ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว แต่หอของโรงเรียนกลับยังเปิดไฟสว่างไสว แถมยังมีคนถือโคมไฟและคบเพลิงมุ่งหน้าไปยังภูเขาปลอมด้านหลังโรงเรียนอีกด้วย

“ที่นี่มีทั้งโคมไฟและคบเพลิง ไม่กลัวโรงเรียนจะไฟไหม้บ้างหรืออย่างไร……” หมิงโร่บ่นกับตัวเอง “พวกเขาคงไม่ได้จะ……ตามหาพวกเราอยู่กระมัง”

ซือห้าวเฉินเงยหน้าขึ้นไปมองฝั่งตรงข้าม แล้วเอ่ยปากกล่าวช้าๆ ว่า “น่าจะหาหนังสืออยู่มากกว่า”

“ก็จริง” ในหนังสือเล่มนั้นมีแผนที่ของจงโจว น่าจะเป็นหนังสือที่มีค่ามากทีเดียว “ข้าเป็นคนตาถึงมาตลอดเลยแหละ”

“อืม” ซือห้าวเฉินอมยิ้ม แล้วเบนสายตากลับไปยังแผนที่

หมิงโร่ก็โผล่หน้าไปมุงดูด้วยเช่นกัน เมื่อดูจากมาตรวัดขนาดของแผนที่แล้ว ทั้งเมืองจงโจวน่าจะมีขนาดใหญ่ประมาณเกาะไห่หนาน แต่ภูมิอากาศกลับอุดมสมบูรณ์กว่า และเมืองหยุนหลิงที่อยู่ทางตอนใต้สุดก็ไม่ได้มีอากาศที่ร้อนจนเกินไปนัก เพราะแผ่นดินเหนือที่อยู่ทางทิศเหนือสุดมีภูเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะตลอดเวลา เรื่องนี้นับเป็นเรื่องมหัศจรรย์มาก

ในขณะที่หมิงโร่และคนอื่นเตรียมจะออกเดินทางนั้น โรงน้ำชาก็มีเสียงแขกจำนวนมากเข้ามาใช้บริการ เมื่อตั้งใจฟังดีๆ เป็นเพราะว่าวันนี้โรงเรียนเกิดเรื่องใหญ่ แม้แต่คนงานที่อยู่ก้นครัวยังถูกส่งตัวออกไปค้นบนเขา ทำให้ครัวของโรงเรียนไม่มีคนทำอาหาร ทุกคนจึงต้องออกมาเพื่ออาหารกินไปก่อน

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่โรงเรียนกันแน่ ตอนบ่ายพวกเราก็มีคาบเรียนกับอาจารย์ แต่กลับไม่เห็นรู้เลยว่าเกิดเรื่องขึ้น……”

“ได้ยินมาว่า……มีคนทำเรื่องบัดสีกันจนมีคนนำไปรายงานผู้ดูแลโรงเรียน……จึงพากันตามหาตัวไปทั้งโรงเรียน…….”

“ได้ยินมาว่าคลังหนังสือที่หอเก็บหนังสือมีหนังสือหายไป……จึงต้องออกไปตามหาจนทั่ว……”

“คลังหนังสือใส่กลอนเอาไว้ทั้งหมด และปกติแล้วก็ไม่เปิดให้ยืมอ่าน ไม่รู้ว่าด้านในมีหนังสืออะไรอยู่บ้าง และไม่รู้ว่าโดนขโมยไปได้อย่างไร”

“น่าจะไปตามคู่รักร่วมเพศนั่น……ตอนบ่ายอาจารย์ได้ให้หัวข้อพวกเราเพื่อให้พวกเราไปเขียนบทความออกมา ฉียู่และเวินเซียงสองคนนี้ปกติก็มีท่าทางแปลกๆ อยู่แล้ว ไม่ทันถึงช่วงบ่ายแก่ๆ ดี ก็ถูกอาจารย์เรียกไป ตอนนี้ยังไม่เห็นกลับมาเลย……”