บทที่ 570 ว้าว รูปงามยิ่ง

และความจริงก็ได้ปรากฏแล้วว่า การประกวดฮวาขุยได้รับความนิยมมากทีเดียวมีคนส่วนหนึ่งมาที่หอเซียนเว่ย เรือฮั่ว(เรือเที่ยวที่มีลวดสายปราณีต)ถูกจองเต็มทุกที่ เมื่อซือห้าวเฉินเดินเข้าไปจึงมองเห็นว่าป้ายด้านบนของโรงเตี๊ยมแห่งนี้มีสัญลักษณ์ของตระกูลเฮ้อเหลียนอยู่ด้วย จึงดึงป้ายหยกที่เอวออกมา

เมื่อเถ้าแก่เห็นป้ายห้อยเอว เขาก็แสดงท่าทางนอบน้อม “บนเรือของพวกเราไม่มีที่เหลือแล้วจริงๆ แต่ด้านบนตึกยังพอมีห้องเหลือและอยู่ตรงข้ามเวทีการประกวดฮวาขุยพอดี ท่านลองดูสิ วันนี้คนที่มาดูฮวาซีบนเรือตั้งมากมาย ต่อให้เป็นเรือก็พายไม่ไหว อีกอย่างยังมีร้านอีกจำนวนมากที่เป็นเรือสำเภา ทำให้บดบังซึ่งกันและกัน อย่างไรก็สู้บนตึกไม่ได้ขอรับ”

“อย่างนั้นก็ขึ้นไปในห้องเถิด” เมื่อหมิงโร่เห็นฝูงชนเดินไหล่ชนไหล่เช่นนั้น ก็กลัวว่าหากไปที่อื่นจะไม่มีอาหารให้กิน

“ทุกท่านได้โปรดตามข้า” เถ้าแก่นำทางพวกเขาขึ้นตึกไป

สุดท้ายแล้วหมิงโร่ไม่ได้ปล่อยให้ผู้เฒ่าชิงเหว่ยกินข้าวเปื่อยๆ อยู่ที่โรงเตี๊ยม แต่ให้ชูชีช่วยผู้เฒ่าปลอมตัว โดยเอาผมขาวรวบใส่ไว้ในมงกุฎแล้วพาออกมาด้วยกัน

ทั้งสี่คนนั่งลงในห้องรับรอง เถ้าแก่เปิดบานหน้าต่างออก จึงเห็นแม่น้ำที่อยู่ติดโรงเตี๊ยม ตรงกลางแม่น้ำมีเวทีปรากฏอยู่ รอบด้านมีโคมวังหลวงแคว้นไว้เรียงเป็นแถว แถมยังมีเครื่องประดับดอกไม้หลายชนิด ดูแล้วช่างเป็นภาพที่ดูงดงามไม่น้อย

“ท่านลองดู จึงมุมมองนี้ย่อมดีกว่าอยู่บนเรือแน่นอน” เถ้าแก่เอ่ย

“ดีมากจริงๆ” หมิงโร่พยักหน้าอย่างพอใจ และขอรายการอาหารจากเถ้าแก่ และนั่งรอชมการแสดงอยู่ริมหน้าต่าง

นอกจากนี้แล้ว การแสดงนี้ยังมีการแสดงเปิดอีกด้วย สตรีสวมใส่ชุดผ้าพริ้วไหวหลากสีลงมาจากโรงเตี๊ยม แล้วไถลตัวลงมาตรงเวทีกลางแม่น้ำ ทั้งสี่ด้านของเวทีมีผ้าม่านสีขาวล้อมรอบ สตรีนางนั้นกระทืบเท้าเริงระบำ ร่างชดช้อยของนางกลายเป็นภาพเงาที่สะท้อนลงบนผ้าม่าน

เนื่องจากเวทีค่อนข้างสูง ดังนั้นไม่ว่าคนจะอยู่บนเรือหรือว่าอยู่บนฝั่งต่างก็มองไม่เห็นได้ไม่ถนัดทั้งนั้น รูปแบบภาพเงานี้เป็นรูปแบบหนึ่งของการร่ายรำ เพราะสามารถดึงดูดคนได้ง่าย วิธีนี้รับว่าแนบเนียนอย่างยิ่ง

หมิงโร่มาจากโลกอนาคต แม้ว่าระบำเงานี้จะดูแปลกใหม่ แต่พอดูไปพักหนึ่งแล้วก็รู้สึกไม่อยากดูต่อ

อาหารแต่ละจานถูกทยอยนำมาไว้บนโต๊ะ ความสนใจของหมิงโร่ได้เปลี่ยนจากการร่ายรำมาอยู่ที่อาหาร หมิงโร่ลองดื่มน้ำแกงหอยแมลงภู่และก็พบว่ารสชาติอร่อยสดใหม่ แต่เนื่องจากเนื้อหอยแมลงภู่จะค่อนข้างเหนียวจึงทำให้เคี้ยวยาก ทุกคนจึงดื่มแต่น้ำแกงไม่มีใครกินเนื้อหอยแมลงภู่เข้าไป

หมิงโร่ตักเนื้อหอยแมลงภู่มาไว้ที่จานของตน จากนั้นจึงเทลงไปที่จานอาหารขององค์ชายเสือขาว ไม่ต้องถามว่าเอาจานข้าวมาจากที่ใด เพราะคำอธิบายก็คือ หยุนชินอ๋องมีกล่องภัณฑ์เฉียนคุน ด้านในกล่องสามารถใส่อะไรลงไปก็ได้ แต่หากอยากเข้าใจรายละเอียด ก็ให้ไปถามหยุนชินอ๋องเองตามลำพัง

หมิงโร่พบว่าองค์ชายเสือขาวชอบกินอะไรที่ค่อนข้างเหนียว เมื่อได้หอยแมลงภู่ใสเช่นนี้ก็ทำให้กินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย

“เอ๊ ทำได้อย่างไรกัน” ด้านบนเวทีมีฉากสีดำลอยขึ้นมา จากนั้นก็มีสตรีสวมใส่ชุดพริ้วไหวกลุ่มหนึ่งล้อมรอบเซียนหญิงคนหนึ่งเอาไว้พลางร่ายรำขึ้นเวทีมาช้าๆ เมื่อมองจากไกลๆจึงเห็นว่าเซียนคนนั้นที่กำลังเต้นระบำอยู่กลางฟ้า ถือเป็นเรื่องที่น่ามหัศจรรย์มาก

หมิงโร่หยิบกล้องส่องทางไกลลำกล้องเดียวออกมาจากแขนเสื้อ เมื่อสังเกตดูดีๆ แล้วจึงพบว่าบนร่างของเซียนสาวผู้นั้นมีเชือกสีดำเกี่ยวอยู่ และเนื่องจากฉากด้านหลังก็เป็นสีดำเช่นกัน บวกกับระยะทางที่ค่อนข้างไกลทำให้มองเห็นไม่ชัด ทำให้มีความน่ามหัศจรรย์ใจเช่นเดียวกับการโหนสลิงในยุคปัจจุบัน

“โอ้โห” ภูมิปัญญาของคนโบราณไม่อาจดูถูกได้เลย “เอ๊ะ” กล้องส่องทางไกลของหมิงโร่ส่องไปเห็นหญิงงามคนหนึ่ง

เรือที่เขานั่งอยู่จอดอยู่ตรงบริเวณด้านข้างของเวที ส่วนบนพื้นชั้นสองมีเบาะนุ่มถูกปูเอาไว้ นางนั่งพิงเบาะนิ่มอยู่ รอบกายมีม่านคลุมเอาไว้โดยรอบ หากไม่ใช้กล่องส่องทางไกลมอง คงจะเห็นหน้าต่างของเขาได้ไม่ชัดเจน

เขาใส่ชุดผ้าโปร่งเบาสีแดง แถมยังปักลวดลายดอกปี่อั้นเอาไว้ด้วยด้ายสีทอง ส่วนผมดำขลับของเขามีผ้าสีแดงผูกเอาไว้เป็นช่อ และยังมีปอยผมหลุดไล้ลงมาตามกระดูกไหปลาร้า……

ผิวของเขาสีขาว หน้าผากกว้าง ดวงตาเรียวยาวราวดวงตาของสุนัขจิ้งจอก จมูกโด่ง ริมฝีปากบาง และที่หางตาของเขายังมีดอกปี่อั้นดอกเล็กๆ ทำให้เขาดูมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูกว่าเป็นเพศใด