บทที่ 1032 พ่อของถังเฉา

“ไม่เป็นไรครับ น้า พวกเราไปข้างหน้ากันเถอะ”

ถังเฉาไม่ได้พูดความคิดของตัวเองออกไป แค่ยิ้มนิ่งๆ

ถังเยว่เหมยดูเหมือนว่าจะเดาอะไรบางอย่างได้ ตบลงที่หลังของถังเฉา พร้อมกับพูดขึ้นอย่างเบาๆ

“วางใจได้ พ่อแม่ของนายต่างก็มีความยากลำบากของตัวเอง พวกเขาก็ไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหรอก แถมพลังของพวกเขาก็เกินกว่าที่นายจะจินตนาการได้ ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมพวกเขาสองคนถูกขังเอาไว้นั้น เรื่องนี้ก็ให้พวกเขามาพูดกับนายด้วยตัวเองดีกว่า”

ถังเฉาพยักหน้า เหมือนขาดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ

เดินตรงเข้าไปในถ้ำพร้อมกันกับถังเยว่เหมย ตรงบริเวณปากถ้ำ เขาสัมผัสได้ถึงความชื้นอันหนาแน่น

เห็นได้ชัดว่า ภายในถ้ำแห่งนี้จะต้องมีหนองน้ำที่กว้างมากๆอยู่แน่ๆ

แล้วในหนองน้ำแห่งนี้ มีอะไรอยู่นั้น ถังเฉาก็พอจะรู้อยู่ เพราะว่าเขาได้ยินมาก่อนแล้ว ถ้าอยากที่จะเจอกับพ่อของตัวเอง ต้องจัดการฆ่างูหลามยักษ์ตัวนี้เสียก่อน

ถังเยว่เหมยในตอนนี้หยุดฝีเท้าลง รวบรวมพลังทั้งหมดไปอยู่ที่กำปั้น ดูเหมือนพร้อมต่อสู้ตลอดเวลา

ทั้งสองคนมองตากัน หลังจากที่พยักหน้าพร้อมกันแล้วก็ทำตัวเองให้กระปรี้กระเปร่าขึ้นมา

ในขณะนี้เอง ถังเหยียนที่อยู่ข้างในถ้ำก็ค่อยๆเดินออกมา

ถังเยว่เหมยกำลังรอตัวเองอยู่ข้างนอก ถ้าถูกงูหลามยักษ์นั่นทำร้ายเข้าล่ะก็แย่แน่ๆ

ถังเหยียนเห็นถังเฉาตั้งแต่ที่ไกลๆแล้ว คิดไม่ออกว่าคนคนนี้เป็นใครกันแน่

ทันใดนั้น ทั้งสามคนก็สัมผัสได้ถึงพลังที่แข็งแกร่ง เตรียมที่จะพุ่งขึ้นมาจากน้ำ

ถังเฉาเข้ามากันเอาไว้ตรงหน้าของถังเยว่เหมย เตรียมที่จะทำการต่อสู้

ในวินาทีเดียวกัน งูหลามยักษ์ก็พุ่งขึ้นมาจากหนองน้ำ แค่กะโหลกของมัน ก็ยาวห้าเมตรแล้ว

หลังจากที่งูหลามยักษ์อ้าปาก ก็ดูเหมือนหลุมขนาดใหญ่ ใครต่างก็ไม่กล้าจินตนาการว่าหลังจากที่ถูกปากใหญ่มหึมานั่นกัดเข้าไปจะเกิดอะไรขึ้น

การโจมตีระดับนี้ เรียกได้ว่าร้ายแรงจนไม่สามารถพลิกฟื้นกลับมาได้ นั่นมันคือการจู่โจมที่รวดเร็วและรุนแรงสุดๆ

“ถังเฉาระวัง”

ถังเยว่เหมยเป็นห่วงว่าถังเฉามาบังการโจมตีของงูหลามยักษ์ แล้วจะถูกงูหลามยักษ์ฆ่าตาย ก็เลยลากถังเฉากระโดดหลบไปข้างๆ

“น้า คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

ถังเยว่เหมยขมวดคิ้วเล็กน้อย พูดขึ้น“น้องน้อยโจวยัยซื่อบื้อนั่น ทำไมถึงยังไม่พาอาวุธของฉันมาสักทีนะ”

เพราะว่าถังเยว่เหมยรีบร้อนไปหาถังเฉาเกินไป ก็เลยลืมเอาอาวุธของตัวเองออกมาด้วย ระหว่างถังเยว่เหมยก็เลยให้น้องน้อยโจวไปเอาอาวุธของตัวเองมาให้ แต่ถึงตอนนี้น้องน้อยโจวก็ยังไม่ได้ตามพวกเขามาสักที

ถังเหยียนที่อยู่อีกทางด้านหนึ่งเป็นไปได้ยังไงที่จะไม่เคยเจอการเคลื่อนไหวที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้มาก่อน แต่เขานั่งอยู่อีกด้านหนึ่งของถ้ำ มองทั้งสองคนที่อยู่ข้างล่าง สีหน้าเผยให้เห็นถึงรอยยิ้ม

“น้องสะใภ้ ความสามารถของเธอดูเหมือนจะเก่งกาจขึ้นมาไม่น้อยเลยนี่ แต่ว่ายังไม่พอ ฉันอยากจะดูสักหน่อยว่าเธอจะสามารถเอาชนะเจ้างูหลามยักษ์ตัวนี้ได้ไหม”

ถังเหยียนมองถังเยว่เหมยด้วยท่าทางขี้เล่น ดูเหมือนไม่ได้มีท่าทีที่จะลงไปช่วยแม้แต่น้อย แม้ว่าถังเยว่เหมยจะรู้ว่าถ้าเกิดตัวเองได้รับบาดเจ็บ ถังเหยียนจะต้องกระโจนลงมาช่วยแน่นอน แต่ดูจากท่าทางที่เอ้อระเหยลอยชายแบบนี้ของเขาแล้ว ก็รู้สึกโมโหไม่น้อย