บทที่ 594 บ้าบู๊รับเชิญ

ถังเฉา!

หลังจากที่ถังเฉารายงานชื่อของเขา หยางอี้เฉินก็ตกใจทันทีราวกับว่าเขาเห็นผี และได้ก้าวถอยหลังเหมือนหนูเห็นแมวโดยไม่รู้ตัว

การกระทำนี้ทำให้ถังเฉาอดหัวเราะไม่ได้ "คุณกลัวผมทำไม ผมน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?"

หยางอี้เฉินไม่ได้พูด แต่จ้องมาที่เขาด้วยดวงตาที่เย็นชา ราวกับว่าเขาเป็นสัตย์ร้ายที่น่ากลัว

แม้ว่าจะเป็นครั้งแรกที่เขาได้พบถังเฉา ความน่ากลัวของถังเฉา ได้แทรกซึมเข้าไปในหัวใจของเขาแล้ว

แค่การโทรศัพท์เพียงครั้งเดียว ทำให้กองกำลังจำนวนมากของหมิงจูรีบมาที่เมืองเจียงเฉิง และปราบปรามพันธมิตรเจียงเฉิงอย่างสุดกำลัง

ถ้าเป็นเพียงกองกำลังของเมืองหมิงจูยังพอว่า สิ่งที่ทำให้หยางอี้เฉินหวาดกลัวมากที่สุดคือ สามยักษ์ใหญ่ในเมืองเจียงเฉิง ซึ่งดูเหมือนจะยอมจำนนต่อถังเฉาแล้ว

ใครกันที่สามารถทำได้เช่นนี้?

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็สงบสติลงและพูดกับถังเฉา“แม้ว่าคุณจะเรียกกองกำลังจากเมืองหมิงจูมา แต่เมื่อผมได้ตีสนิทกับคุณบ้าบู๊แล้ว จะมีคนอีกมากแค่ไหน ก็ไม่มีประโยชน์!”

คุณบ้าบู๊เป็นบรรพบุรุษของวงการบูโด มีเพียงผู้แข็งแกร่งอย่างแท้จริงเท่านั้นที่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้ ดังนั้น หยางอี้เฉินจึงไม่กลัวถังเฉา

"ฮ่าๆๆๆ……"

อย่างไรก็ตาม ถังเฉาหัวเราะออกมาดังๆ ทำให้ทุกคนสับสน

“แม่ง หัวเราะอะไรของคุณ?”

“กล้าหัวเราะเยาะประธานหยาง คุณคงไม่รู้ใช่ไหมว่าคำว่าตายเขียนยังไง!”

ประธานของบริษัทเหล่านั้นต่างจ้องเขม็งไปที่ถังเฉาด้วยความโกรธ เสียงหัวเราะนี้ช่างน่ารำคาญเสียจริง!

หยางอี้เฉินก็โกรธจนหน้าเขียว ถามว่า "มีอะไรน่าขำเหรอ?"

ถังเฉายิ้มและพูดว่า "ผมหัวเราะเยาะคุณเพราะคุณมั่นใจเกินไป คุณแน่ใจขนาดนั้นเลยเหรอ ว่าบ้าบู๊จะเลือกคุณ?"

"แน่นอน!"

เมื่อพูดถึงสิ่งนี้ หยางอี้เฉินมีความมั่นใจมากและการแสดงออกของเขานั้นจริงจังมาก

“ผมศึกษามาแล้ว คุณบ้าบู๊มีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในวัฒนธรรมไวน์ ส่วนผมก็อยู่ในธุรกิจยาสูบและเครื่องดื่มแอลกอฮอล์พอดี นี่คือให้ในสิ่งที่คนอื่นต้องการ ผมกับคุณบ้าบู๊เป็นเพื่อนรู้ใจในเรื่องวัฒนธรรมไวน์!"

ฮ่าๆ!

ตอนแรกถังเฉายังสามารถยับยั้งมันไว้ได้ แต่เมื่อหยางอี้เฉินยิ่งพูดยิ่งเกินจริง ถังเฉาก็หัวเราะออกมาเสียงดังโดยไม่สามารถอดกลั้นไว้ได้

แม้แต่หลินชิงเสว่ซึ่งเป็นคนที่ไม่ใช่ทางสายนี้ ก็ยังรู้สึกว่ามันเกินจริง

เขากับคุณบ้าบู๊เป็นเพื่อนรู้ใจในเรื่องวัฒนธรรมไวน์?

ตลกมาก!

ถังเฉารู้สึกว่า นี่อาจเป็นครั้งแรกที่บ้าบู๊ถูกใส่ร้ายหนักที่สุด

บ้าบู๊ชอบดื่มสุรามาก เพราะถังเฉาเป็นคนสอนเขาเองในตอนแรก และบอกเขาว่าทุกอย่างเป็นหนึ่งเดียว ไม่ว่าจะเป็นการวาดภาพ การเขียน หรือบูโด ท้ายที่สุดแล้ว ก็เป็นเรื่องหนึ่ง

จิตใจ

ดังนั้น คนที่แข็งแกร่งหลายคน ไม่เพียงแต่ทรงพลังเท่านั้น แต่ยังมีทักษะการวาดภาพที่ยอดเยี่ยมอีกด้วย

เช่นเดียวกับสุรา

การดื่มสามารถช่วยเรื่องบูโด เช่น เซียนดาบกวีหลี่ไท่ไป๋ ยิ่งเมาสุรา ดาบก็ยิ่งแข็งแกร่ง

ตั้งแต่นั้นมา บ้าบู๊ก็เริ่มดื่มสุรา ชอบดื่มมากกว่าถังเฉาเสียอีก และในที่สุดก็ดื่มด่ำไปในทางสุรา

เสียงหัวเราะของถังเฉาทำให้หยางอี้เฉินรู้สึกถูกดูถูกเหยียดหยาม

แต่เขาไม่ได้โกรธ แต่พูดอย่างเย็นชาว่า “คุณหัวเราะไปเถอะ เดี๋ยวคุณบ้าบู๊นัดพบผม ผมจะรอดูว่าคุณจะหัวเราะออกมาได้อีกไหม”

พูดเสร็จก็หันหลังเดินจากไป

ประธานของบริษัทอื่นเหล่านั้นก็จากไปเช่นกัน

ในดวงตาที่สวยของหลินชิงเสว่มีความกังวล แม้ว่าหยางอี้เฉินจะขี้โม้ไปหน่อย แต่ทั้งสนามบิน เขาก็ยังเป็นคนที่มีโอกาสมากที่สุดที่จะได้รับความชื่นชอบของบ้าบู๊

โอกาสมีไว้สำหรับคนที่เตรียมพร้อม นี่คือความจริง

ถังเฉายิ้มและกล่าวปลอบใจ "ไม่ต้องกังวล บ้าบู๊จะไม่เลือกเขาแน่นอน"

หลินชิงเสว่ไม่รู้ว่าทำไมถังเฉาถึงมั่นใจนัก แต่เธอก็ไม่ได้ถามอะไรมาก

ซู่!

เครื่องบินข้ามท้องฟ้าและลงจอดอย่างช้าๆ

บ้าบู๊มาถึงเมืองเจียงเฉิงแล้ว

บูม!

ทันใดนั้น สนามบินนานาชาติเมืองตะวันตกก็เดือดพล่าน

ฝูงชนพลุ่งพล่าน ผิวหน้าของทุกคนแดงก่ำ และดวงตาของพวกเขาจับจ้องไปที่เครื่องบินที่ร่อนลงอย่างช้าๆ

ผู้คนจำนวนมากในฝูงชน มีไม่กี่คนกำลังดูฉากนี้ด้วยสีหน้ามืดมน

มู่ตงเฟิง ฉินโช่ววง ฉินกวนฉีและคนอื่นๆ

ทันทีที่พวกเขามาถึง พวกเขาก็เห็นเครื่องบินของบ้าบู๊บินมา

สายตาของหงเทียนหยาจ้องมองเครื่องบินของบ้าบู๊อย่างกระตือรือร้น แต่เมื่อเห็นสีหน้าของผู้พิทักษ์ตะวันตก เขาก็ไม่สามารถแสดงความรู้สึกตื่นเต้นมากนัก

เพราะว่า ฉากที่มีชีวิตชีวาแบบนี้ ควรจะสงวนไว้สำหรับมู่ตงเฟิง แต่มันถูกบ้าบู๊แย่งซินไป

ฉินกวนฉีหัวเราะ "บ้าบู๊กำลังจะลงมาแล้ว"

หลังจากพูดเสร็จ เขาก็เหลือบมองมู่ตงเฟิงจางๆ

มู่ตงเฟิงไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรมากนัก แต่มองดูฉากนั้นด้วยสายตาเรียบสงบ

“เขากำลังแย่งชื่อเสียงของผม อยากมีเรื่องกับผม...”

มู่ตงเฟิงพูดกับตัวเอง และพูดจางๆ

“อดทนอดกลั้น มันไม่ใช่สไตล์หมาป่าพยัคฆ์แดนตะวันตกของคุณมู่”

ฉินกวนฉีกล่าวด้วยรอยยิ้ม

มู่ตงเฟิงหันศีรษะและเหลือบมองฉินกวนฉีจางๆ “กวนฉี เป็นการดีที่สุดที่จะไม่ไปเดาความคิดของคนอื่น อาจเกิดเรื่องนะ”

"..."

ดวงตาของฉินกวนฉีเย็นชา และปิดปากของเขาทันที

เขาเข้าใจว่า มู่ตงเฟิงรู้ความคิดของเขาที่จะใช้เขาเป็นเครื่องมือตั้งแต่แรก

เหตุผลที่แฉออกมา ก็เพราะว่าเขาจะยอมเรื่องนี้ไม่ได้จริงๆ

เครื่องบินลงจอดโดยสมบูรณ์ ประตูเปิดออก และคนหนุ่มร่างสูงค่อยๆเดินออกมา

ชายหนุ่มดูเหมือนอายุประมาณ 30 ปี มีรอยยิ้มบนใบหน้า สวมเสื้อกันลมสีกรมท่า ในเวลานี้บ้าบู๊ยังอยู่ห่างไกลจากพวกเขามาก และผู้คนที่สนามบินรู้สึกถึงการกดขี่อย่างแรง

การกดดันแบบนี้เกิดขึ้นจากจิตวิญญาณ แค่การมองอย่างไม่ตั้งใจ การเคลื่อนไหว ก็สามารถทำให้ผู้คนทนรับไม่ไหว

เป็นการพิสูจน์ให้เห็นว่า ความสำเร็จเรื่องบูโดของบ้าบู๊ได้มาถึงจุดที่สมบูรณ์แบบแล้ว

ถังเฉาเอามือกอดอกไว้ มองมาที่เขาจางๆ “บ้าบู๊เจ้าเด็กนั่น ช่วงเวลาที่เขาเดินทางไปสอน เขาได้พัฒนาขึ้นมาก”

แค่ความรู้สึกกดขี่โดยปราศจากความโกรธ ถังเฉาก็รู้ว่าความแข็งแกร่งในปัจจุบันของบ้าบู๊ ใกล้เคียงกับตัวเขามาก แม้กระทั่งสามารถพูดได้ว่าเท่ากันเลยก็ว่าได้