บทที่ 745 เกี่ยวก้อยให้สัญญา

อีกแค่สองเดือนก็จะสิ้นปี

อากาศเริ่มเย็นลง

ผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นหวูโถงที่เหลือใบไม้อยู่ไม่กี่ใบ ทำให้ผู้คนที่ผ่านไปมาต้องหันกลับมามอง

ไม่เพียงเพราะรูปร่างหน้าตาที่สวยงาม บุคลิกลักษณะที่เย็นชาของเธอเท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะสภาพอากาศหนาวเย็น เธอยังสวมแค่แจ็คเก็ตหนังสีดำเท่านั้น

มันคือเจียงไป๋เสว่

มีรถมาจอดอยู่ข้างๆเธอ และถังเฉาก็ลงจากรถ

“คุณรอมานานแค่ไหนแล้ว?” ถังเฉาถามด้วยรอยยิ้ม

"ไม่นานมากนัก"

เจียงไป๋เสว่ยังคงไม่พูดมาก และหลังจากพูดจบ เธอก็หยิบเหล้าขึ้นมาและเทเข้าไปในปากของเธอ

ถังเฉาพึ่งพบว่า ในมือเจียงไป๋เสว่ได้ถือขวดสุราขาว

เหล้าชนิดนี้ มีเฉพาะในแดนเหนือเท่านั้น และเป็นที่รู้จักกันในชื่อ 'จิบเดียวกระเพาะทะล'

เจียงไป๋เสว่กินคำใหญ่เข้าไป แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ถังเฉาขมวดคิ้ว และเขาก็เอื้อมมือออกไปและจะคว้ามันมา"ไม่ต้องดื่มแล้ว"

เจียงไป๋เสว่สะบัดมือของเขาออก "หนึ่งปีสามร้อยหกสิบห้าวัน ในเวลาอื่นฉันสามารถไม่ดื่ม แต่สำหรับสองวันนี้ ฉันต้องดื่ม"

ถังเฉาเปิดปากของเขา เขาต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่สามารถพูดอะไรได้สักคำ

เขาจะพูดอะไรได้ล่ะ?

ปลอบโยน?

ว่ากันว่าความเจ็บปวดจากความรัก สามารถทำลายหัวใจได้ แต่มีบางสิ่งในโลกที่เรียบง่ายกว่าความรักและยาวนานกว่ามิตรภาพ มีอยู่ในใจของทุกคน

ความรักของคนครอบครัว เป็นสิ่งที่น่าสะเทือนใจที่สุด

ถังเฉาไม่รู้ว่ามันเป็นความรู้สึกอย่างไร แต่เมื่อเห็นแม่ของตนเองตายอย่างอนาถด้วยตา มันคงจะเจ็บปวดมากกว่าการถอนหัวใจออก

หุหุ!

ทันใดนั้น เจียงไป๋เสว่ก็ขว้างบางอย่างไปที่ถังเฉา

มองดูแล้วเป็นขวดเหล้า

"ดื่มกับฉัน"

"เอิ่ม----"

“อืม?”

เจียงไป๋เสว่เหลือบมองเขาและถามว่า "คุณต้องการปฏิเสธอะไร?"

“เปล่า ผมจะถามว่ากินข้าวเช้าหรือยัง? ดื่มตอนท้องว่างมันไม่ดี”

“……”

เคร้ง!

ทั้งสองชนแก้วกัน ถังเฉาจิบไปหนึ่งคำ แต่เจียงไป๋เสว่ดื่มไปคำใหญ่

เจียงไป๋เสว่เหลือบมองเขาอย่างดูถูกและพูดด้วยความรังเกียจ"ไม่ใช่ผู้ชาย"

แก้มของถังเฉากระตุก "ทำไมผมถึงไม่ใช่ผู้ชาย?"

“ฉันดื่มคำใหญ่ คุณจิบคำเล็กๆ ด้อยกว่าผู้หญิงอีก”

“ผมบอกแล้วว่า ดื่มตอนท้องว่างไม่ดี”

“เรียกว่าคุณเป็นห่วงฉันได้ไหม?”

เจียงไป๋เสว่วางขวดเหล้าลงและจ้องมองที่ถังเฉาอย่างไม่ละสายตา

ถังเฉาย้ายสายตาออกโดยไม่รู้ตัวและพูดว่า “ถือว่าใช่”

“ความเป็นห่วงคำไหนของคุณที่ฉันยอมรับมัน?”

เจียงไป๋เสว่กล่าวด้วยใบหน้าที่เย็นชา

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ถังเฉาก็โกรธจัด

แต่ครู่ต่อมา ทั้งคู่ก็หัวเราะโดยปริยาย

คนหนึ่งหัวเราะอย่างเปิดเผย อีกคนหัวเราะอย่างเก็บอาการ

ทั้งสองจำอดีตขึ้นมาได้

เมื่อห้าปีที่แล้ว ถังเฉาชอบเจียงไป๋เสว่ แต่เขาซ่อนความรักไว้อย่างระมัดระวัง เพียงเพื่อเผชิญหน้ากับเจียงไป๋เสว่ด้วยความห่วงใยที่มีความหมายและไร้ความหมายครั้งแล้วครั้งเล่า

ในใจของเจียงไป๋เสว่รู้ แต่ปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า

แม้ว่าจะมีหลายครั้ง ต้องการคนอื่นปลอบโยน

หากมีครั้งแรกก็จะมีครั้งที่สอง - เธอไม่ต้องการพึ่งพาผู้ชายมากเกินไป

“แล้วทำไมตอนนั้นไม่บอกฉันให้ชัดเจน”

ขวดเหล้าว่างเปล่าโดยไม่รู้ตัว และใบหน้าของเจียงไป๋เสว่ก็แดงก่ำเล็กน้อย

ลดความเย็นชาลง เพิ่มความสดใสมากขึ้น

ถังเฉายิ้มอย่างขมขื่น"ถ้าผมพูดอย่างชัดแจ้ง คุณจะยอมรับไหม?"

ใบหน้าของเจียงไป๋เสว่แน่น "ไม่"

"...แล้วผมจะพูดทำไม?"

ถังเฉารู้สึกว่าเขาถูกดูหมิ่น

“หลังจากที่พูดออมา ฉันอาจจะไม่เห็นด้วยกับเขา และฉันจะไม่เสียใจมากในอนาคต”

เจียงไป๋เสว่มองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อนและพูดอย่างสงบ"อันที่จริง ฉันเป็นคู่หมั้นที่ยังไม่แต่งงานของเขา แต่ความทรงจำที่เขาทิ้งไว้ในใจของฉัน ไม่ได้มากที่สุด"

“แล้วใครมากที่สุด?”

เจียงไป๋เสว่ปิดปากของเธอแน่น พูดให้พอประมาณ

“รู้ไหมทำไมความแข็งแกร่งของฉันถึงแย่กว่าของคุณ?”

เธอเปลี่ยนเรื่องแล้วพูด

"ทำไม?"

ถังเฉายังคงดื่มเหล้าอย่างไม่เร่งรีบ

“เพราะฉันมีปีศาจในใจ”

การแสดงออกของถังเฉาเริ่มจริงจัง "ถ้าคุณมีปีศาจในใจก็กำจัดมันซะ ถ้าไม่กำจัด คุณอาจจะไม่สามารถก้าวไปอีกขั้นในชีวิตนี้ของคุณได้"

“เอาแบบนี้แหละ ฉันไม่อยากพัฒนาต่อแล้ว”

มุมปากของเจียงไป๋เสว่ยกขึ้น และเธอก็หัวเราะอย่างมีความสุข"ปีศาจในใจปรากฏตัวในความฝันของฉัน เขากลายเป็นสัตว์ประหลาดที่มีใบหน้าและเขี้ยวที่น่าเกลียด กลายเป็นแม่ทัพของศัตรู กลายเป็นผีที่ไล่ฆ่าฉัน แต่ฉันไม่อยากจะฆ่าเขา”

คนที่ไม่ชอบหัวเราะจู่ๆก็หัวเราะ มันสามารถอบอุ่นหัวใจคนได้

ถังเฉาตกตะลึง และขวดเหล้าในมือของเขาหลุดออกมา

เขาตกอยู่ในความเงียบ

เพราะเขารู้ว่า แม้ว่าเขาจะชอบเจียงไป๋เสว่ในเวลานั้น ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะพูดความในใจออกมา

เจียงไป๋เสว่พูดอีกครั้ง"ฉันดีใจที่คุณไม่ได้พูดในตอนนั้น"

ถังเฉาเปิดปากของเขา ราวกับว่าเขาต้องการจะพูดอะไร แต่ท้ายที่สุดเขาก็พูดเพียงสามคำว่า 'เพราะอะไร'

“เพราะถ้าคุณพูด ฉันอาจจะตอบตกลง แต่สุดท้ายคุณก็จะจากฉันไป”

เจียงไป๋เสว่พูดความจริงนี้ออกมาอย่างเรียบสงบ

ดังนั้น ถังเฉาจึงเงียบ

บางครั้งการพลาดไปก็ไม่ใช่เรื่องน่าเสียดาย แต่เป็นการน่าชื่นชมยินดี

เธอพูดถูก แม้ว่าทั้งสองจะอยู่ด้วยกัน พวกเขาก็จะไม่มีความสุขอย่างแท้จริง