บทที่ 887 หน้ากากที่ปลอม

ในขณะนี้ สีหน้าของเว่ยหมิงจวินเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและเหลือเชื่อ

เนื่องจากควบคุมอารมณ์ไม่ค่อยอยู่ เธอจึงจับไหล่ของหลินจ้าวหยูนและพยายามเขย่าอย่างหนัก และใบหน้าเล็กๆของหลินจ้าวหยูนก็ดูเจ็บปวดเล็กน้อย

“แม่ คุณทำฉันเจ็บ”

หลินจ้าวหยูนหลุดออกจากมือของเว่ยหมิงจวิน ก้าวถอยหลังมองเว่ยหมิงจวินด้วยท่าทางรู้สึกไม่คุ้นเคยในสายตาของเธอ

เว่ยหมิงจวินในระยะนี้ ทำให้เธอรู้สึกไม่คุ้นเคยเลย ราวกับว่าต่อหน้าเธอคนนี้ ไม่ใช่แม่ของเธอเลย แต่เป็นผู้หญิงที่ถูกชื่อเสียงเงินทองบังหัว

ตอนนั้นเอง เว่ยหมิงจวินตระหนักได้ว่าตนเองทำเกินไป หายใจเข้าลึกๆสองสามที ระงับความโกรธในใจให้สงบลง และพยายามบีบรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย "จ้าวหยูน คุณต้องคุยกับแม่ เกิดอะไรขึ้น? ทำไมบริษัทถึงส่งคุณไปยังแผนกที่ไม่ค่อยสำคัญ?”

เมื่อเธอพูดเช่นนี้ เสียงของเว่ยหมิงจวินยังคงสั่นไม่หยุด และเนื้อในแก้มของเธอก็สั่น แสดงถึงความคิดภายในที่แท้จริงของเธอในขณะนั้น

ความโกรธและความผิดหวัง เป็นตัวเร่งปฏิกิริยาที่เต็มล้นในหัวใจของเธอในขณะนี้

แต่เพราะเป็นลูกสาวของเธอ เว่ยหมิงจวินไม่สามารถระเบิดออกมาได้ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงพยายามอดทนกับมัน

หลินจ้าวหยูนขมวดคิ้ว ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และยังคงพูดออกมา

“ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นี่คือการตัดสินใจของประธาน โดยบอกว่าฉันยังเด็กเกินไปที่จะเป็นผู้จัดการทั่วไป และโยนฉันเข้าไปในแผนกนี้เพื่อไปหาประสบการณ์จากที่นั่น”

“ฉันได้เจรจาดุแล้ว แต่ก็ยังล้มเหลว โดยบอกว่านี่เพื่อประโยชน์ของฉัน…”

หลังจากที่หลินจ้าวหยูนพูดถึงเรื่องนี้ น้ำเสียงของเธอก็ค่อยๆเล็กลง เพราะเธอพบว่าสีหน้าของเว่ยหมิงจวินเริ่มเขียว มือทั้งสองข้างสั่นอย่างรุนแรง

“ยัยบ้านั่นอีกแล้ว รั่วหวีไม่อยู่ เธอจึงทำตามใจทุกอย่างในตระกูลหลิน...”

หลังจากหายใจเข้าลึกๆหลายครั้ง เธอสงบความโกรธในใจของเธอและจ้องไปที่หลินจ้าวหยูน“ทำไมคุณถึงไร้ประโยชน์เช่นนี้? คุณไม่รู้จักประท้วงเหรอ?”

หลินจ้าวหยูนถูกดุจนรู้สึกน้อยใจมาก และพูดเบาๆ"ฉันได้เจรจาดูแล้ว แต่นี่เป็นผลการตัดสินจากคณะกรรมการบริหารทั้งหมด ไม่มีใครยินดีจะสนับสนุนฉัน ... "

ผัวะ!

ก่อนที่คำพูดจะจบลง เสียงตบของมือที่ชัดเจนและดังก้องดังขึ้น ซึ่งแสบหูมากในวิลล่าที่เงียบสงบ

“……”

หลังจากการตบครั้งนี้จบลง ไม่มีเสียงในห้องนั่งเล่นเป็นเวลานาน

หลินจ้าวหยูนจับใบหน้าที่แดงและบวมเล็กน้อย ดวงตาของเธอเบิกกว้าง ในสายตาของเธอเต็มไปด้วยสีที่เหลือเชื่อ

ใช้เวลานานก่อนที่จะดึงสติกลับมาได้ มองเว่ยหมิงจวินและพูดด้วยความไม่เชื่อ “แม่...คุณ นี่คุณตีฉันเหรอ?”

“ไอ้ขยะไร้ประโยชน์! ฉันเลี้ยงดูคุณอย่างยากลำบากมาเป็นเวลานาน แต่สุดท้าย แม้แต่ครึ่งหนึ่งของพี่สาวของคุณก็ไม่สามารถเทียบได้!”

เว่ยหมิงจวินมองหลินจ้าวหยูนด้วยสายตามืดมน เธอไม่ได้รู้สึกผิดที่ตบหน้าลูกสาวเลย มีแต่ความเย็นชาที่ไม่สิ้นสุด

ในตอนนี้ บนตัวเธอไม่มีกลิ่นอายของแม่ที่คุ้นเคย ตรงกันข้าม เธอเผยความรู้สึกความไม่คุ้นเคยที่ทำให้หลินจ้าวหยูนกลัว

“ผู้หญิงต่างชาติที่มากลางทางแบบนี้ ก็สามารถกดคุณได้แบบนี้ แล้วคุณจะเอาชนะหลินชิงเสว่ได้อย่างไรในอนาคต และคุณจะสืบทอดบริษัทของตระกูลหลินได้อย่างไร?”

“หลินจ้าวหยูน ฉันบอกคุณกี่ครั้งแล้ว ว่าถ้าไม่กำจัดหลินชิงเสว่วันใด คุณจะอยู่ใต้เงาพี่สาวของคุณวันนั้น ฉันก็เหมือนกัน คุณดูลั่วเย่นหัวผู้หญิงคนนั้นสิ ตอนนี้เธอเก่งกาจแค่ไหนในเมืองซื้อจิ่ว?”

“เราล่ะ อยู่ที่ไหนกัน? อยู่ในบ้านนี้ ก็เหมือนอยู่บ้านคนอื่น จะปีนขึ้นไปต้องเดินไปทีละก้าว เหมือนเดินบนน้ำแข็งบางๆ คนที่พ่อคุณใส่ใจคือพี่สาวคุณก่อนเสมอ และผู้หญิงที่ครองใจเขา ก็เป็นลั่วเย่นหัว แล้วเราล่ะ? ของทดแทนเหรอ?

ใบหน้าของเว่ยหมิงจวิน เต็มไปด้วยความโกรธ ความสง่างามและความสูงส่งของอดีตหายไป กลับกลายเป็นความโกรธและความขยะแขยงเหมือนภูเขาไฟระเบิด

“พ่อคนเดียวกัน ทำไมช่องว่างระหว่างคุณกับหลินชิงเสว่ถึงใหญ่นัก ทำไมหลินชิงเสว่ไม่ใช่ลูกสาวของฉัน ถ้าหลินชิงเสว่เป็นลูกสาวของฉัน ตอนนี้ฉันคงได้เป็นเจ้าแม่ตระกูลหลินแล้ว ต้องมาพึ่งพาคุณ เพื่อรักษาเกียรติตอนแก่ไว้ด้วยเหรอ?"