บทที่349 จักจั่นกรีดร้อง

"หืม?"

"แผ่นดินไหวเหรอ?"

ทุกคนต่างตกตะลึง และรู้สึกช็อกเล็กน้อยจากเท้า มองไปยังที่มาของแผ่นดินไหวโดยไม่รู้ตัว

แค่มองไม่เท่าไหร่ ทำเอาพวกเขามองจะนิ่งไปเลย

ที่ขอบฟ้าอันไกลโพ้น ฝุ่นฟุ้งกระจาย และดูเหมือนมีบางอย่างกำลังควบอยู่ที่นี่

เมื่อพวกเขาเข้าใกล้ พวกเขาก็ค่อยๆ เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง

กระบะสีเขียวเข้ม บรรทุกชายเลือดเหล็กพร้อมเดินทาง ด้วยสีหน้าจริงจังและใบหน้าที่แน่วแน่

เมื่อมองจากระยะไกล ทุกคนก็รู้สึกถึงธาตุเหล็กและเลือดที่แข็งแรง

ในภวังค์ ก็ได้กลับไปสู่ยุคแห่งสงคราม

กระสุนฝนโหมกระหน่ำให้ฟ้าลั่น

พัฟ พัฟ พัฟ…...

เมื่อมองไปที่ทิศทางที่พวกเขามาจาก ดูเหมือนว่ามันคือที่นี่ ทันใดนั้นผู้คุ้มกัน 100กว่าคนของตระกูลหูก็หน้าซีดด้วยความตกใจ

อาวุธในมือของเขาตกลงสู่พื้น และมีพวกไม่ได้เรื่อง2-3 ชิ้น เป้าเปียกกันหมด

แกร็กๆ

ในไม่ช้า ชายเลือดเย็นก็ออกจากรถ และในเวลาไม่ถึงสองวินาที เขาก็ยืนอยู่ในกลุ่มที่เรียบร้อย

ปืนจริงถูกตั้งข้อหาและชี้ไปที่ทุกคนในตระกูลหู

"นี่……"

หูเซียวก็ตกใจกับการเหตุการณ์นี้ ตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ และพึมพำกับตัวเอง:"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่……"

สำหรับหงโฝและหลัวปู้ พวกเขาตกตะลึงเป็นเวลานาน ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อเมื่อมองไปที่ถังเฉา

หลัวปู้เคยคิดว่าหัวหน้าใหญ่มีฝีมือมาก และเขารู้จักคนบ้าการค้าที่อยู่หนึ่งในเซี่ยกั๋วชีชือ ไม่นึกเลยว่าเขาจะมีพลังงานมหาศาลขนาดนี้

ทันใดนั้น ชายร่างกำยำในทีม เดินออกไปพร้อมกับร่างกายแบบเดียวกับหลี่เถ่

มันคือหลี่หงกัง ชื่อของกองทัพ"ราชานักรบท่าเทียน"

เขาเหลือบมองถังเฉาและเฟิ่งหวงโดยไม่ได้ตั้งใจ และพบว่าคนหลังยิ้มให้เขา เขารีบยืดหลังให้ตรงและแสดงความเคารพจากระยะไกล

หลังจากนั้น เขาก็เดินไปหาหูเซียวและชำเลืองมองเขาอย่างเย็นชา:"คุณรู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน?"

แต่มอง หูเซียวก็ส่ายหัวอย่างว่างเปล่าราวกับว่าวิญญาณของเขาถูกเจาะทะลุ

"นี่คือพื้นที่ภายใต้เขตที่ผมควบคุมอยู่ และบ้านของผมอยู่ใกล้ๆนี้"

หลี่หงกังจุดบุหรี่ แล้วสูบ:"ภรรยาและลูก ๆ ของผมยังหลับอยู่ ตระกูลหูหาคนมามากขนาดนี้ คิดจะทำอะไร?"

ตู้ม!

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา หูเสี่ยวก็ตัวแข็ง และรีบส่ายหัว:"ที่ฉันเรียกคนจำนวนมากมาที่นี่ ก็เพื่อ......"

เมื่อเขาเห็นกำแพงลานบ้านที่พังทลายรอบๆ ตัวเขา เขาก็คิดออกว่า:"เพื่อซ่อมกำแพง!"

หลี่หงกังแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินและตบไหล่หูเซียวเบาๆ:"ผู้นำหู ตอนนี้เมืองเจียงเฉิงค่อนข้างสงบแล้ว อย่าวุ่นวายเลย"

"ครับ ครับ……"

หูเซียวโดนตบบ่า จนนั่งลงกับพื้น กางเกงของเขาเปียก และเขาเกือบจะร้องไห้

แม้ว่าจะไม่เต็มใจมากๆ แต่เขาก็ยังคำรามทั้งน้ำตา:"กลับไปให้หมด แค่ซ่อมกำแพง ต้องน่าตื่นเต้นขนาดนี้เหรอ?"

บอดี้การ์ดกว่าร้อยคน ใครจะกล้าที่จะอยู่อีก เมื่อได้ยินคำสั่ง พวกมันก็วิ่งเร็วกว่าหนูอีก

หลี่หงกังหันหลังกลับและจากไป

แต่เมื่อเขากำลังจะเดินผ่านหน้าถังเฉา เขาก็หยุดและคำนับอีกครั้ง

เมื่อหลี่หงกังจากไป บรรยากาศที่ตึงเครียดในตระกูลหูก็หายไปในทันที

เพียงแค่ว่าหูเซียวยังคงนั่งอยู่บนพื้น ขาของเขาสั่น มือของเขาจับหน้าอกแน่น หายใจเร็ว

"คุณปู่!"

"ผู้นำ!"

ตระกูลหูที่เหลือดูกังวลขึ้นมาทันที และเข้ามาดูสถานการณ์