บทที่ 145 สิ่งเล็ก ๆ ของความทรงจำที่สวยงาม

แอเรียนถอนหายใจอย่างโล่งอก ทุกคนมีช่วงเวลาที่ต้องได้รับการปลอบโยนในช่วงที่อารมณ์เสีย เธอเดาว่าวิลกำลังผ่านมันไปในตอนนี้และกระตือรือร้นที่จะได้รับการสนับสนุนทางอารมณ์ ทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติเมื่อจิตใจของเขาไม่ขุ่นมัวอีกต่อไป เธอไม่ได้กังวลมากนัก

ในเวลานี้ ที่ คฤหาสน์ คินซีย์ แอรี่กำลังเผชิญหน้ากับเฮเลน “หนูจะไม่จากไปจากพี่มาร์คที่รัก! แม่อย่าคิดที่จะช่วยผู้หญิงเลวตัวนั้น แอริ แม่เป็นคนที่ยอมให้หนูอยู่กับพี่มาร์คที่รักมาก่อน แม่จะปฏิบัติกับเธอเหมือนลูกสาว แต่ไม่ใช่หนูอย่างนั้นเหรอ?”

ตอนนี้เฮเลนหมดความอดทนแล้ว เธอตบหน้าแอรี่ "พอได้แล้ว! เธอสามารถขอให้มาร์ค เทรมอยต์ ช่วยครอบครัวคินซีย์ได้หรือไม่ล่ะ? ถ้าเธอทำไม่ได้ก็อยู่ห่าง ๆ เขาซะ! ฉันจะไม่ปล่อยให้คนงี่เง่าอย่างเธอทำลายความพยายามที่ผ่านมาทั้งหมดของฉัน ฉันจะมีลูกสาวอย่างเธอได้อย่างไรกัน?”

เธอเคยสัญญากับแอเรียนว่าเธอจะให้แอรี่อยู่ห่างจากมาร์คและแน่ใจว่าเธอจะไม่ปรากฏตัวต่อหน้าเธออีก เนื่องจากเธอได้ทำตามคำสัญญานั้นเธอจะต้องรักษาคำพูดของเธอ นี่เป็นวิธีเดียวที่สิ่งต่าง ๆ อาจพลิกผันได้

แอรี่ไม่เข้าใจการกระทำของเฮเลน เธอถูแก้มที่แสบร้อนของเธอและกัดฟันอย่างเกลียดชัง “แม่ตีหนูอีกแล้ว… หนูเข้าใจแล้วว่าหนูไม่เหมาะที่จะเป็นลูกสาวของแม่!”

ต้องบอกว่าเธอหันกลับมาและรีบออกไป

เฮเลนไม่สนใจที่จะไล่ตามเธอไป เธอทรุดตัวลงบนโซฟาและหลับตา เธอเหนื่อยมากสำหรับตอนนี้เธอไม่อยากสนใจอะไรเลยนอกจากคำตอบของแอเรียน

แอรี่รีบไปที่ โกลด์ ดีไซน์ ไม่มีที่อื่นให้ระบายความโกรธของเธอ เธอจะรู้สึกดีขึ้นโดยการลงกับแอเรียน