บทที่ 420 แค่ของหวาน

เขารู้สึกหมดหนทางเล็กน้อย เขาหยุดแกล้งเธอทันที “ใช้สิ เธอคิดว่าฉันจะไม่ใช้จริง ๆ เหรอ? ฉันสั่งของหวานมาให้เธอ เธอชอบกินของหวานใช่ไหม? เธอลองชิมดูนะ นี้เป็นขนมที่น่าสนใจที่สุดเท่าที่ฉันเคยกินมา”

หลังจากนั้นเขาก็เดินกลับไปที่โต๊ะของเขาและกดโทรออก “เอาเข้ามาเลย แล้วเอาอะเมริกาโนมาด้วยสองแก้ว”

หลังจากวางสายเขาสังเกตเห็นว่าแอเรียนยังคงก้มหัวลงด้วยหน้าที่แดง เขาจ้องมองเธออย่างครุ่นคิดและถามว่า “เธอคงไม่รู้สึกเขินอายใช่ไหม? เรารู้จักกันมากว่าสิบปีแล้ว มันไม่แปลกเหรอที่เธอจะรู้สึกเขินอายรอบตัวฉัน?”

“ฉันไม่ได้เขิน!” เธอปฏิเสธอย่างฉุนเฉียวด้วยใบหน้าแดงก่ำ

แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเธอโกหก แต่เขาก็ไม่ได้เปิดโปงเธอ เขากลับพูดอย่างมั่นใจว่า “เรายังมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกเยอะ ฉันไม่อยากให้เธอต้องเขินเวลาอยู่กับฉันจริง ๆ นะ ผ่อนคลายบ้าง ฉันไม่ได้จะทำอะไรเธอสักหน่อย”

หลังจากนั้นไม่นานเอลลี่ก็เคาะประตู “คุณมาร์ค ของหวานมาถึงแล้ว”

“อืม” มาร์คตอบเอลลี่ผลักประตูเข้ามาและเดินเข้าไปวางกล่องขนมที่ห่ออย่างประณีตไว้บนโต๊ะกาแฟหน้าแอเรียนพร้อมกาแฟสองแก้ว

แอเรียนแกะกล่องออก เผยให้เห็นขนมที่น่ารัก เธอรู้สึกประหลาดใจมาก การนำเสนอเพียงของหวานนั้นมีความพิเศษอยู่แล้ว อะไรที่อร่อยสำหรับมาร์คต้องอร่อยมากแน่ ๆ เธอลองชิมเค้กชิ้นเล็ก ๆ ที่ประดับด้วยสตรอเบอร์รี่ มันละลายในปากของเธอเมื่อเธอกัดครั้งแรก มันมีความหวานในปริมาณที่เหมาะสม มันอร่อยกว่าขนมอื่น ๆ ที่เธอเคยทานมา!

“ลองชอมกาแฟสิ” มาร์คแนะนำ

เธอทำตามคำแนะนำของเขาและจิบกาแฟ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ผสมผสานกับความหวานของขนมในปากทำให้เกิดรสชาติที่แตกต่าง "นี้มันอร่อยมาก! ฉันไม่คิดว่าฉันจะทำอะไรอร่อยเท่านี้ได้” นั่นอธิบายได้ว่าทำไมเขาถึงไม่ชอบขนมที่เธอทำ ของหวานของเธอแย่มากเมื่อเทียบกับสิ่งนี้

เขาเดินเข้ามาหาเธอและใช้ส้อมของเขาจิ้มไปที่ขนมชาเขียวก่อนที่จะเอามันไปจ่อปากเธอ “ลองอันนี้สิ”

ตอนนี้เธอจดจ่ออยู่กับของหวานโดยสิ้นเชิงและไม่ได้ตระหนักว่าการกระทำของเขามีความเกรงใจและสนิทสนมมากเกินไปเพียงใด เธอเปิดปากของเธอ ขนมมัทฉะแตกต่างจากเค้กสตรอเบอร์รี่ขนาดเล็กอย่างสิ้นเชิง รสชาติอ่อนกว่าเล็กน้อย แต่ก็ยังอร่อยเท่ากัน เธอกินขนมทุกชิ้นด้วยความทุ่มเทใจเดียว

มาร์คเพียงแค่นั่งข้าง ๆ และเธอจิบอเมริกาโน่ของเขา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ฉันจะให้คนเอาขนมนี้ไปส่งให้เธอทุกวันเลยถ้าเธอชอบขนาดนั้น”

เธอตระหนักว่าเขายังไม่ได้กินของหวานแม้แต่คำเดียวจึงรู้สึกอาย “ไม่เป็นไร… ขนมนี้ต้องแพงแน่ ๆ เลย นาน ๆ กินทีดีกว่า ฉันขอโทษ ฉันตะกละเกินไป พวกมันอร่อยมาก ฉันเลยเสียการควบคุมและลืมเหลือไว้ให้คุณ…”