บทที่ 421 ฉันต้องการเวลา

แอเรียนรู้สึกหมดหนทางเล็กน้อย “นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันหมายถึง ฉันแค่ถามเฉย ๆ โต๊ะทำงานของคุณอยู่ที่นี่มาตลอดเลยเหรอ?”

เอลลี่ยิ้มและพยักหน้า “ชั้นนี้ค่อนข้างเงียบ จริง ๆ มันไม่สำคัญหรอกว่าโต๊ะฉันจะอยู่ที่ไหน คุณเทรมอนต์เขาใจดีนะคะ เขาไม่ชอบให้คนมายุ่งเวลาเขาทำงาน แต่ฉันต้องพร้อมที่จะช่วยเหลือเขาตลอดเวลา มันจึงดีที่สุดถ้าฉันทำงานจากตรงนี้”

แอเรียนไม่เข้าใจความหมายของเอลลี่ที่เรียกมาร์คว่า ‘ใจดี’ เธอนึกว่ามาร์คโหดเหี่ยมกับเอลลี่มาตลอด “คุณได้เงินเดือนเท่าไหร่? ทำงานเป็นเลขาเขาน่าจะเหนื่อยน่าดู”

คำถามเกี่ยวกับเงินเดือนเป็นเรื่องส่วนตัวมาก ไม่ว่าจะในโอกาสใดก็ตาม อย่างไรก็ตามเนื่องจากคนที่ถามคือ แอเรียน เอลลี่จึงไม่ได้หลีกเลี่ยงเรื่องนี้ “เงินเดือนขั้นพื้นฐานของฉันคือ 3500 มันไม่ได้แย่ขนาดนั้น แถมยังมีโบนัสสิ้นปีอีกด้วย ค่อนข้างดีเลยแหละ งานก็ไม่น่าเบื่อด้วย”

เมื่อได้ยินตัวเลขนั้น แอเรียนก็ไม่รู้สึกว่าเอลลี่ถูกปฏิบัติอย่างโหดเหี้ยมอีกต่อไป เงินเดือนของเลขานุการสูงกว่าแฟชั่นดีไซเนอร์อย่างเธอ ทุกอาชีพมีนายของตัวเอง เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดเกี่ยวกับการได้รับเงินเดือนของนักออกแบบแฟชั่นที่ดีที่สุดของโลก

...

ในห้องทำงานของมาร์ค แจ็คสันลังเลชั่วขณะก่อนที่จะพูดในที่สุด “มาร์ค อีธานมันเปลี่ยนเป้าหมายมาเป็นฉันแล้วว่ะ”

มาร์คไม่ได้แปลกใจอะไรกับเรื่องนี้ “มันทำให้นายเดือดร้อนไหม?”

แจ็คสันพยักหน้า “แต่มันไม่สำเร็จ เป็นต่อไปแบบนี้ไม่ไหวนะ ทิฟฟานี่จะต้องตกนรกแน่ ๆ ถ้าขืนเรื่องนี้ไม่จบสักที เราต้องหาทางแก้ไขเรื่องนี้ เราคงไม่เป็นอะไรถ้าเราไม่รู้เรื่องอีธาน แต่ทุกคนรู้ ทุกคนยกเว้นทิฟฟานี่ แบบนี้มันไม่ล้ำเส้นไปหน่อยเหรอ? ความจริงระหว่างนายกับอีธานมันแค่ชั่วคราว และเรื่องมันจะจางหายไปไปช้าก็เร็ว ถ้าเรื่องนั้นถูกเผยแพร่ มันจะต้องบอกความจริงกับแอเรียนโดยไม่ลังเลเลย ถึงตอนนั้น ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม”

มาร์คดึงเน็คไทของเขาอย่างหงุดหงิด “ฉันได้รับรู้ในสิ่งที่นายพูดมาแล้ว แต่ฉันโดนบังคับให้เลือก ฉันจะช่วยแอเรียนเท่านั้น มันไม่มีทางอื่น ฉันไม่เคยเป็นคนที่ใจดี นายก็รู้จักฉันดี ฉันจะไม่มีวันรู้สึกผิดต่อทิฟฟานี่ เพราะสุดท้ายก็มีแต่เราที่รู้เรื่องนี้ การเปิดเผยข้อมูลพวกนั้นขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพวกเรา แอเรียนเป็นคนเดียวที่มีความสัมพันธ์กับทิฟฟานี่ ไม่ใช่พวกเรา นายรู้สึกเหมือนนายกำลังใจร้ายเหรอ? เลิกปิดบังกับฉันได้แล้ว แจ็คสัน”