ตอนที่ 772
บทที่772 นายจะทำอะไร
October 21, 2026
บทที่772 นายจะทำอะไร
เสียงของเขาไม่ดัง แต่ก็เพียงพอที่จะให้ทุกคนได้ยิน ในตอนแรกทุกคนก็มีเสียงดังเอะอะโวยวาย แต่เมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้ พวกเขาทั้งหมดก็ต่างเงียบลง
เฉียวจื้อกลับดูเหมือนจะไม่แปลกใจและพาหานมู่จื่อไปนั่งในที่สะอาด
“เธอนั่งตรงนี้”
หลังจากที่หานมู่จื่อนั่งลง เธอรู้สึกว่าสายตาของทุกคนมองมาที่ตัวเธอ บางคนมีความอยากรู้อยากเห็น บางคนอิจฉา และบางคนก็ทำการพินิจพิเคราะห์
เฉียวจื้อตะโกนเสียงดัง： “ทุกคนอย่าพึ่งดื่มไวน์กัน พี่สะใภ้คนเล็กของเราไม่สามารถดมกลิ่นไวน์ได้ เปิดประตูและให้กลิ่นหายไป”
เขาเรียกทุกคนให้เริ่มทำการกำจัดกลิ่นอย่างรวดเร็ว
ชื่อเสียงเรียงนามของยู่ฉือเซินดูเหมือนจะเป็นลูกระเบิด มันระเบิดขึ้นในใจของทุกคน มองผิวเผินนั้นกลับเงียบสนิทเหมือนไก่ที่โดนเชือด และไม่กล้าพูดอะไรอีก
ในขณะที่ยุ่งอยู่พักหนึ่งหานมู่จื่อดูเหมือนจะได้ยินเสียงผู้หญิงหลายคนกำลังซุบซิบกันอยู่
“อะไรอ่ะ？ผู้หญิงของยู่ฉือเซิน？ยู่ฉือเซินชอบผู้หญิงแบบนี้เหรอ?จืดชืดซะขนาดนั้น มาทำอะไรที่นี่เสแสร้งอะไรกันเนี่ย?”
“ใช่สิ ใครก็รู้ว่ายู่ฉือเซินไม่เคยชอบใครเลย เฉียวจื้อนายแน่ใจนะว่านายไม่ได้มาข่มพวกเรา？”
เฉียวจื้อ： “หึ ฉันจะข่มพวกเธอทำไม？ถ้าพวกเธอไม่เชื่อไปถามเธอคนนั้นเอาเองก็ได้”
ปล่อยเรื่องนี้ออกไป แต่ไม่มีใครกล้าถาม หานมู่จื่อไม่เห็นเย่โม่เซิน รู้สึกเหมือนถูกหลอก นัยน์ตาของมู่จื่อนั้นกำลังตั้งคำถามเฉียวจื้ออยู่เขาถามเฉียวจื้อในสายตาของเขา
“นายบอกฉันว่าเขาจะมา？ไหนล่ะ？”
เฉียวจื้อยิ้มและพูดว่า: “เธอไม่ต้องรีบ เขาอยู่ระหว่างทาง ฉันขอโทรไปหาเขาก่อน ถามว่าเขาเมื่อไหร่จะถึง”
ดูเหมือนว่าจะเป็นความจริง หานมู่จื่อเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เฉียวจื้อรีบออกไปโทร
ทันทีที่เฉียวจื้อไปผู้คนก็มารวมตัวกันและถามเธอเป็นภาษาอังกฤษ
“เธอเป็นผู้หญิงของยู่ฉือเซินใช่ไหม？เฉียวจื้อไม่ได้โกหกพวกเราใช่ไหม？”
หานมู่จื่อ “......”
เธอปวดขมับเล็กน้อย เธอควรตอบคำถามของคนเหล่านี้อย่างไร? หานมู่จื่อเม้มริมฝีปากยิ้มให้พวกเขาและไม่ตอบ
ในอีกด้านหนึ่งหลังจากที่เฉียวจื้อออกจากห้องแล้ว เขาก็เปิดโทรศัพท์ดูและพบว่าโทรศัพท์กลับเงียบไม่มีการตอบสนองใดๆ
เชอะ นี่ไม่เหมือนกับที่พูดเอาไว้? ตามหลักแล้วหลังจากที่ยู่ฉือเซินรู้เรื่องนี้ ไม่ใช่จะรีบมาถามทันที? หรือจะมาที่นี่ในทันทีหรอ
แต่ทำไมตอนนี้เงียบแบบนี้ บ่งบอกว่าเขาไม่เห็นข้อความของตัวเอง?
เฉียวจื้อพาผู้คนมาที่นี่โดยไม่ยอมแพ้และกดหมายเลขโทรศัพท์มือถือของยู่ฉือเซินโดยตรง
ดังขึ้นเป็นเวลานานก่อนที่จะรับโทรศัพท์ เสียงของยู่ฉือเซินฟังดูแหบและเหนื่อยเล็กน้อย: “นายมีธุระอะไร？”
เฉียวจื้อ：“……”
ไอ้นี่ต้องไม่เคยเห็นข้อความของเขาเฉียวจื้อแน่!
“ยู่ฉือเซิน ฉันส่งข้อความไปหานาย นายดูยัง？”
เย่โม่เซินไม่ได้ตอบคำถามเขา เขาพูดอย่างเย็นชาแทน: “ไม่มีธุระอะไรไม่ต้องรบกวนฉัน วางละนะ”
“แป๊บแป๊บ ฉันมีเรื่องสำคัญจะมาบอก！” เฉียวจื้อหยุดเขาทันเวลาและพูดตรงๆ: “ผู้หญิงของนายอยู่กับฉัน”
เย่โม่เซิน： “？”
“ผู้หญิงของนาย ได้ยินไหม？”
เมื่อเฉียวจื้อพูดแบบนี้ริมฝีปากของเขาก็โค้งงออย่างมีชัย “เป็นผู้ช่วยเลขาของนาย นายรู้ใช่ไหม? ฉันบอกว่าจะพาเธอไปทานอาหารเย็น เธอปฏิบัติตามอย่างเชื่อฟัง ยู่ฉือเซิน นายแน่ใจนะว่าไม่พาเธอกลับ？”
กึ๊ก（เสียงวางโทรศัพท์)——