ตอนที่ 12 จางซุนโหรวมีชู้

แม่เฒ่าหวังเอ่ยเสียงอ้อมแอ้มเมื่อเห็นสายตาจริงจังของหัวหน้าหมู่บ้าน

“ท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้าน เป่าเอ๋อกำลังล้างหน้าอยู่ตรงนั้นกับพี่อาเหิง แต่คนเหล่านั้นมาจากที่ใดไม่รู้ พวกเขาขว้างถังไม้ใส่เป่าเอ๋อ พี่อาเหิงเอาตัวเข้ามารับแทนจนได้รับบาดเจ็บ พี่สาวโกรธมากจึงได้ตีพวกเขา”

เซี่ยชิงเป่าพูดไปพลางร้องไห้สะอึกสะอื้น เด็กน้อยอายุแปดขวบแต่ตัวเล็กกว่าเด็กในวัยเดียวกันเพราะขาดสารอาหารเป็นเวลานาน ทำให้ยามเมื่อหลั่งน้ำตาดูน่าสงสารกว่าปกติ

ชาวบ้านเห็นท่าทางอัดอั้นของเด็กน้อย ทั้งร่างกายเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดนั่นยิ่งทำให้นางดูน่าเวทนายิ่งกว่าเดิม หลายคนอดที่จะหลั่งน้ำตาเพราะความสงสารมิได้

หัวหน้าหมู่บ้านเองก็ไม่คิดว่าคนบ้านเซี่ยจะมีจิตใจอำมหิตเช่นนี้ หากถังไม้ใบใหญ่ตกลงบนตัวเด็กน้อย ถ้าไม่ตายวันหน้าครึ่งชีวิตคงต้องนอนเจ็บอยู่บนเตียงแล้ว

เหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้น หลี่หลันฮวาที่นอนเจ็บอยู่ภายในกระท่อมได้ยินทั้งหมด นางที่เป็นมารดาไม่อาจปล่อยให้ลูกๆ ต้องเผชิญความยากลำบากโดยที่ตนไม่สามารถปกป้องพวกเขาได้ วันนี้แม้ต้องตายนางก็จะไม่ยอมปล่อยให้พวกเขารังแกครอบครัวของตนอีก

“อย่าทำร้ายลูกๆ ของข้า!! หากท่านโกรธแค้นก็มาลงที่ข้า ท่านเอาชีวิตของข้าไปได้เลย แต่อย่าทำร้ายพวกเขา”

ร่างโชกเลือดคลานออกมาจากกระท่อม บาดแผลที่เริ่มสมานของนางบัดนี้ปริแตกเพราะการขยับที่เกินความจำเป็น เซี่ยชิงหลีเห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปดูบาดแผลของมารดา

บาดแผลที่เริ่มอักเสบหากมีเลือดไหลออกมาอีกจะต้องเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม ไม่คิดว่ามารดาผู้นี้จะห่วงลูกๆ จนไม่คิดห่วงชีวิตของตน

“ท่านแม่ท่านไม่ควรออกมา บาดแผลของท่านยังไม่หายดี”

เซี่ยชิงหลีเอ่ยด้วยสีหน้าเป็นกังวล นางเกรงว่ามารดาผู้นี้จะทนความเจ็บปวดไม่ไหว รีบทำแผลให้นางใหม่จากนั้นอุ้มร่างผอมบางไปวางบนเก้าอี้หน้ากระท่อม

สายตาอ่อนโยนมองไปยังลูกทั้งสามที่ตนเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอม เมื่อคิดว่าพวกเขาถูกตีจนต้องร้องไห้ ในใจของนางก็เริ่มบีบรัดและเจ็บปวด

“แม่รู้หลีเอ๋อแม่รู้ แต่แม่จะทนให้พวกลูกถูกรังแกได้อย่างไร วันนี้แม่จะไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างของพวกเขาอีกแล้ว หากวันนี้พวกเขาต้องการทำร้ายลูกต่อให้จะต้องตายกลายเป็นผีแม่ก็จะตามหลอกหลอนพวกเขา”

หลี่หลันฮวาคำรามออกมาด้วยความคับแค้นใจ ดวงตาของนางบัดนี้แดงก่ำไม่ต่างจากบุตรสาวยามเมื่อขาดสติคลุ้มคลั่ง

“สะใภ้ตัวดี เป็นเพราะเจ้าสั่งสอนลูกไม่ดี พวกเขาจึงได้กลายเป็นเช่นนี้ ดี! วันนี้หากไม่ต้องการให้ข้าแตะต้องพวกเขา เช่นนั้นข้าก็จะใช้กฎตระกูลลงโทษเจ้าแทน”

แม่เฒ่าหวังชี้หน้าสะใภ้รองผู้ที่นางรังเกียจ ถ้าไม่เพราะช่วยนางตกน้ำบุตรชายของนางอาจได้แต่งงานกับหญิงสาวที่ดีกว่านี้

หญิงชราถือแส้เส้นเดิมย่างสามขุมเข้าหาหลี่หลันฮวา ทว่าเซี่ยชิงหลีเดินเข้ามาขวางเอาไว้

“ผ่านไปแค่เพียงสองวัน ท่านย่าลืมรสชาติแส้ไปแล้วสินะ”

“นี่!! เจ้ากล้าขู่ข้า”

“ถ้าท่านคิดว่าข้าขู่ เช่นนั้นมาลองกันอีกสักรอบ”