บทที่ 1795

แมกม่าสาดไปทั่ว หล่นลงด้านล่างเท้าทุกคน มีควันลอยขึ้นมาเบาๆ

ผู้อาวุโสซู่มั่นเสียงสูง ผู้ฝึกชั่วร้ายในที่นี้ตะโกนพร้อมใบหน้าที่มีรอยยิ้ม

“พวกเราก็รับการถ่ายทอดได้เหรอ”

“ผู้ฝึกชั่วร้ายอย่างเรา รับพลังที่ถูกต้องทำนองคลองธรรมของตระกูลหนานกงได้เหรอ”

“เหลือเชื่อมาก ผู้อาวุโสซู่มั่นไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม”

......

พวกผู้ฝึกชั่วร้ายยิ้มอย่างมีความสุข ถามด้วยรอยยิ้มไม่หยุด

ผู้อาวุโสซู่มั่นพูดว่า “จริงสิ ไม่งั้นฉันจะให้พวกนายมาทำไม พวกนายเลือกโซ่มาเส้นหนึ่งแล้วยืนดีๆ รอถ่ายทอดพลังให้ รับได้มากแค่ไหนขึ้นอยู่กับความสามารถของพวกนายเองแล้วล่ะ ต้องรู้ว่านี่คือการถ่ายทอดของผู้สูงส่งเชียวนะ ทุกคนไม่ได้มีโอกาสแบบนี้นะ”

ผู้อาวุโสซู่มั่นเพิ่งพูดจบ พวกผู้ฝึกชั่วร้ายวิ่งส่ายก้นเข้ามาเลือกโซ่ของตัวเองทันที

ทุกคนกำโซ่แน่น มองประมุขประเทศฉิงเทียนที่มีเลือดไหลออกมาทั้งตัว

หนานกงสิงเริ่มกัดฟัน ลู่ฝานส่งกระแสจิตพูดข้างหูเขา “อดทนไว้ หนานกงสิง นายต้องอดทนไว้!”

หนานกงสิงค่อยๆ เดินไปข้างหน้า ผู้ฝึกชั่วร้ายคนอื่นมองประมุขประเทศฉิงเทียนอย่างตื่นเต้น ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติของหนานกงสิงเลย

หนานกงสิงก้มหน้ากำโซ่ไว้เส้นหนึ่ง หนานกงสิงใช้แรงกำแน่นจนเห็นข้อต่อกระดูกเปลี่ยนเป็นสีขาว เล็บจะจิกเข้าไปในโซ่แล้ว

ลู่ฝานเดินตามหลังหนานกงสิง เตรียมจะกำโซ่ไว้เช่นกัน

แต่ผู้อาวุโสซู่มั่นพูดว่า “เด็กหน่วยที่ 33 มานี่!”

ลู่ฝานขมวดคิ้วเบาๆ แต่ก็เดินไปอย่างรวดเร็ว

“ผู้อาวุโสซู่มั่น!”