บทที่ 1796

ผู้อาวุโสซู่มั่นพูดว่า “ทำไม นายจะต่อรองกับฉันเหรอ ฉันให้นายทำ นายก็รีบทำซะ ถ้านายยังลังเล อ้างไปเรื่อยแบบนี้ นายก็รู้ถึงผลที่ตามมา”

ลู่ฝานมองสีหน้าแน่วแน่ของผู้อาวุโสซู่มั่น จู่ๆ เขายิ้มบางๆ

เขายื่นมือไปรับมีดปราบมารจากผู้อาวุโสซู่มั่น!

วินาทีที่ลู่ฝานรับมีดปราบมาร แววตาผู้อาวุโสซู่มั่นเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เพียงแวบเดียวเท่านั้น ไม่มีใครสังเกตเห็น

ถือมีดสั้นไว้ ลู่ฝานพิจารณาครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “อาวุธเทพชั้นดี!”

ผู้อาวุโสซู่มั่นพูดด้วยรอยยิ้ม “แน่นอนว่าเป็นอาวุธเทพชั้นดี นี่เป็นของสะสมของประมุขประเทศฉิงเทียน ฉันจำได้ว่าเป็นมีดสั้นของคนรักของประมุขประเทศฉิงเทียน ผู้หญิงที่มีฉายาว่าปราบมารทั้งใต้หล้า!”

ผู้อาวุโสซู่มั่นหันมาพูดกับประมุขประเทศฉิงเทียน “เป็นไง โดนฆ่าด้วยอาวุธคนรักของตัวเอง ถึงตายนายก็คงไม่เสียใจสินะ!”

ประมุขประเทศฉิงเทียนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น “ร่างกายเป็นแค่เปลือกนอกเท่านั้น ความตายเป็นเพียงความฝัน ตายด้วยน้ำมือใครมิใช่ความตาย ตายด้วยอาวุธใดมิใช่ความตาย”

ผู้อาวุโสซู่มั่นยิ้มแล้วพูดว่า “ระดับแดนดีมาก มิน่าล่ะนายถึงเป็นผู้สูงส่ง แต่น่าเสียดายที่นายรวมพลังแห่งโลกออกมาไม่ได้ ทำลายสัจธรรมของโลกไม่ได้ นายก็ยังเป็นมนุษย์คนหนึ่ง ไม่งั้นถึงฉันจับนายได้ ฉันก็ไม่สามารถฆ่านายได้”

ประมุขประเทศฉิงเทียนหัวเราะ “ถ้าฉันรวมพลังแห่งโลกออกมาได้ ตระหนักรู้สัจธรรมของโลก เข้าสู่วิถีแบบเหนือธรรมชาติ ร่างกายสูงส่ง คนกระจอกแบบพวกนายจะกล้าพูดอวดดีต่อหน้าฉันเหรอ ตลกสิ้นดี!”

ผู้อาวุโสซู่มั่นพยักหน้าพูดว่า “ฉันเลยพูดว่าน่าเสียดายไง ไอ้หนุ่ม ยังไม่รีบไปอีก!”

ผู้อาวุโสซู่มั่นสะบัดมือใส่ลู่ฝาน หนานกงสิงเบิกตาโตจ้องลู่ฝานจนลูกตาใกล้หลุดออกมาแล้ว

ลู่ฝานไม่ได้มองเขา เล่นมีดสั้นในมือแล้วค่อยๆ เดินเข้าไปหาประมุขประเทศฉิงเทียน

ผู้อาวุโสซู่มั่นพูดเสียงดังว่า “เร็วๆ นายเอาเลือดตรงหว่างคิ้วเขาออกมา ฉันจะได้หลอมรวมค่ายกลดึงพลังเขาออกมาถ่ายทอดให้พวกนาย”