บทที่ 265

อาจารย์อี้ชิงที่อยู่ด้านหน้า หันมาดุว่า "พวกนายสองคนอย่าวุ่นวาย หาเรื่องในคณะหลัก พวกนายอยากโดนไล่ออกจากสถาบันสอนวิชาบู๊ใช่ไหม บอกว่าไม่ต้องมาๆ ก็ยังตามมาอยู่นั่น"

น้ำลายของอาจารย์อี้ชิงพ่นลงบนหน้าทั้งสองคน หานเฟิงเช็ดพลางยืดคอพูดว่า "เราสองคนมาช่วยศิษย์น้องลู่ฝาน ท่านผอ.เรียกศิษย์น้องลู่ฝานมาคณะหลักเพียงคนเดียว ในเวลาแบบนี้ ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน เราจะไม่ตามมาดูได้ยังไง ศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมต่อสู้ ศิษย์พี่ใหญ่เก็บตัวอยู่กับศิษย์พี่รอง ถ้าเราไม่ตามมา เขาคงคิดว่าคณะหนึ่งเดียวไร้คนมีความสามารถ"

อาจารย์อี้ชิงพูดเสียงดัง "น่ารำคาญ นายรู้ได้ยังไงว่าไม่ใช่เรื่องดี ไม่แน่ท่านผอ.อาจตั้งใจอบรมสั่งสอนลู่ฝานก็ได้ หรือไม่ก็......"

พูดพลาง อาจารย์อี้ชิงรู้สึกว่าเป็นไปไม่ค่อยได้ จึงเสียงเบาลง พึมพำสองสามประโยค แล้วเดินไปทางโถงใหญ่

ลู่ฝานยืนอยู่ข้างทั้งสามคน ทำได้เพียงยิ้มแหยส่ายหน้าไปมา

เดินมาถึงโถงใหญ่ กระเบื้องหยกแวววาว พื้นหินศิลาดำใหญ่โตโอ่อ่า เป็นประกายระยิบระยับ

มองจากไกลๆ เห็นคนสองสามคนนั่งอยู่ด้านใน

ท่านผอ.เทียนหยาจื่อ อาจารย์ซิงยวนคณะหยินหยาง อีกทั้งยังมีคนที่คุ้นเคยอย่างจ้าวซวี่

เมื่อเห็นจ้าวซวี่ ลู่ฝานขมวดคิ้วเบาๆ เหมือนเขาเดาได้แล้วว่าคือเรื่องอะไร

หานเฟิงกับฉู่สิงก็ไม่ได้โง่ แค่เห็นจ้าวซวี่ ศิษย์พี่หานเฟิงรีบพูดเสียงเบาว่า "ศิษย์น้องลู่ฝาน ศิษย์พี่ฉู่สิง ดูเหมือนวันนี้เจอปัญหาแล้ว"

ลู่ฝานพูดเสียงทุ้มว่า "ไม่ว่าจะมาวิธีไหนก็สามารถรับมือได้ กลัวอะไรล่ะ"

ฉู่สิงพยักหน้าพูดว่า "ใช่ เราไม่ได้ทำเรื่องอะไรผิด จะกลัวพวกเขาทำไม"

อาจารย์อี้ชิงเดินนำทั้งสามคนเข้าไป ท่านผอ.เทียนหยาจื่อที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งหลัก กวักมือพูดว่า "มาแล้วเหรออี้ชิง นั่งสิ พวกนายก็นั่งด้วยสิ"

อี้ชิงพยักหน้า พาพวกลู่ฝานเข้ามานั่ง

เก้าอี้ไม้ขนาดใหญ่ ปูด้วยหนังสัตว์อสูร มีความอุ่นเบาๆ นั่งลงไปรู้สึกเหมือนความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย สบายเป็นอย่างมาก

อาจารย์อี้ชิงเพิ่งนั่งลง ก็ถามออกมาว่า "ท่านผอ. เรียกลู่ฝานของคณะผมมากะทะหันแบบนี้ มีเรื่องอะไรเหรอครับ"

ท่านผอ.ยิ้มแล้วพูดว่า "เรื่องเล็กน้อยน่ะ โอเค จ้าวซวี่ มากันครบแล้ว นายพูดได้แล้ว"

จ้าวซวี่มีแววตาร้ายกาจ ลุกขึ้นชี้หน้าลู่ฝานแล้วพูดว่า "ลู่ฝานของคณะหนึ่งเดียวฆ่าศิษย์พี่ศิษย์น้องผม ทำให้อาจารย์ผมต้องตาย ท่านผอ.โปรดจัดการให้ด้วย"