บทที่ 273

ลู่ฝานค่อยๆ หลับตาลง ใช้ใจทำความเข้าใจเขตวิถีด้านหน้า

ปล่อยทุกอย่างให้ว่างเปล่า ใจเคลื่อนไหวตามปราณ ปราณเคลื่อนไหวตามวิชา วิชาเคลื่อนไหวตามฟ้า

ท่านผอ.เทียนหยาจื่อที่อยู่บนเรือ หันหน้ามา

ถ้าตอนนี้ลู่ฝานเข้าใกล้ท่านผอ.ได้สักนิด จะเห็นตัวของท่านผอ.โปร่งใส

ท่านผอ.มองลู่ฝาน ผ่านผิวน้ำมาจากไกลๆ

"การทำความเข้าใจของเด็กนี่ไม่เลว ไม่เหมือนคนอื่น รู้แต่บุกรุกอย่างป่าเถื่อน ไม่รู้จะคิดเลยสักนิด ไม่แน่เขาอาจทำได้ก็ได้"

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า แต่สภาพเหมือนวิญญาณของเขา ทำให้รอยยิ้มนี้ดูไม่สมจริง

ที่ริมฝั่ง ลมหายใจของลู่ฝานสม่ำเสมอ นี่คือการเจริญภาวนา

ท่านผอ.แตะนิ้วมาด้านหน้าเบาๆ แรงกระเพื่อมโถมเข้ามา เรือลำเล็กค่อยๆ ลอยไปทางลู่ฝาน

เมื่อเข้ามาใกล้ ท่านผอ. สัมผัสได้ว่าลู่ฝานกำลังทำความเข้าใจเขตวิถีบู๊อย่างสุดความสามารถ

เขตวิถีที่ผู้แข็งแกร่งเซียนบู๊ทิ้งเอาไว้ พลังด้านในล้ำลึกและลึกลับอยู่แล้ว ยากจะทำความเข้าใจได้

แต่ท่านผอ.มองออกว่าลู่ฝานกำลังจับทางได้แล้ว

พลังที่ปล่อยออกจากตัวเขา กำลังแยกแยะความต่างระหว่างเขตวิถีกับพลังฟ้าดิน

หาเขตวิถีก่อน แล้วค่อยทำความเข้าใจมัน ได้พลังจากในนั้น จากนั้นได้รับการยอมรับจากเขตวิถี ไม่แน่อาจผ่านเขตวิถีก็ได้

นี่เป็นวิธีเดียวที่ลู่ฝานคิดได้ ท่านผอ.แอบพยักหน้าเบาๆ คนอายุน้อยที่มีความเข้าใจดี นี่เป็นสมบัติที่สถาบันสอนวิชาบู๊ของพวกเขาเก็บมาได้

ตั้งแต่เห็นลู่ฝานครั้งแรก ท่านผอ.เห็น "พลังปราณ" ของเด็กคนนี้ ไม่เหมือนคนอื่น ไม่แน่อาจมีโอกาสพิเศษก็ได้