บทที่ 275

น้ำกระเพื่อมจนเป็นคลื่น

ลู่ฝานใช้อีกเท้าก้าวออกมา ยืนอยู่บนผิวน้ำ

เหมือนหินหล่นลงไปในน้ำ จนทำให้น้ำกระเพื่อมออกไปเป็นวงกว้าง

ลู่ฝานยืนตระหง่านบนผิวน้ำ พลังฟ้าดินบริเวณรอบๆ เริ่มเคลื่อนไหวอย่างประหลาด

เกิดกระแสน้ำวนบนผิวน้ำ มีพลังสีทองเคลื่อนไหวอยู่รอบๆ

แววตาท่านผอ.เป็นประกาย พูดออกมาติดต่อกันสามครั้ง

"ดี ดี ดี!"

ฝีเท้าของลู่ฝานมั่นคง ก้าวไปกลางทะเลสาบ

การที่เรียกว่าเขตวิถี สิ่งสำคัญคือวิถีด้านในนั้น

ลู่ฝานสัมผัสได้ถึงความมีชีวิต ในเขตวิถีแฝงไปด้วยพลังไม่มีที่สิ้นสุด

ยิ่งใหญ่ ล้ำลึก ลึกลับเป็นอย่างมาก

แม้เขามองเห็นจากรูเล็กๆ แต่ทำให้เขตวิถีไม่ผลักดันเขาออกมาอีก

ไม่รู้เป็นเขตวิถีที่ใครทิ้งไว้ ลู่ฝานอดจินตนาการไม่ได้ พลังของคนคนนั้น จะน่ากลัวและแข็งแกร่งขนาดไหนกันนะ

มองเพียงด้านเดียวก็เป็นที่ประจักษ์

ลู่ฝานเดินไปอย่างเงียบๆ พยายามทำให้ตัวมั่นคง ทำให้ออร่าของตัวเองและเขตวิถีผสานกัน

นี่ไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าผิดพลาดเพียงนิดเดียว เขาจะโดนเขตวิถีขจัดออกไปอีกครั้ง

180 ก้าว ลู่ฝานเดินมาถึงกลางทะเลสาบ เหยียบลงบนเรือลำเล็ก

ตอนเท้าสัมผัสลงบนเรือ แรงกดดันทั้งหมดหายไป

เหมือนเขตวิถีไม่มีอยู่อีกแล้ว ทุกอย่างกลับมาว่างเปล่า กลายเป็นทะเลสาบอันนิ่งสงบ

ท่านผอ.อมยิ้มมองลู่ฝาน

"นายเป็นนักเรียนคนแรกที่ขึ้นมาบนเรือได้ นายไม่เลวเลย ฉันสามารถเห็นวันที่นายอยู่จุดสูงสุดของประเทศอู่อานแล้ว"

ลู่ฝานพรูลมหายใจออกมา เห็นร่างโปร่งแสงของท่านผอ.ด้านหน้า สายตาดูแปลกประหลาด แต่ก็ตอบกลับไปว่า "ท่านผอ.ชมเกินไปแล้ว"