บทที่ 277

จากที่ศิษย์พี่หานเฟิงพูดว่า "จะให้ศิษย์น้องลู่ฝานไปสู้คนเดียวทุกครั้งได้ยังไง ครั้งนี้พวกศิษย์พี่จะไปเป็นเพื่อนนายเอง นายไม่ต้องลงมือเลย ให้ศิษย์พี่จัดการเอง"

ตอนพูดประโยคนี้ ศิษย์พี่หานเฟิงตบอกตัวเองดังปักๆ

แต่ในความเป็นจริง ลู่ฝานรู้เป็นอย่างดี เมื่อเช้ายังได้ยินศิษย์พี่หานเฟิงกับศิษย์พี่ฉู่สิงคุยกันอยู่เลย

"วันนี้ไปคณะสงบใจ ต้องจีบนักเรียนหญิงกลับมาให้ได้สักคน นี่เป็นความปรารถนาของฉันมาหลายปี"

"ก่อนหน้านี้หลายปี ไม่มีโอกาสไปคณะสงบใจอย่างอกผายไหล่ผึ่ง ครั้งนี้จะเสียเปล่าไม่ได้ นักเรียนหญิงคณะสงบใจ พวกเรามาแล้ว"

"ศิษย์พี่สามพูดถูก เราพาเจ้าดำไปด้วย ไม่แน่มันอาจเจอสัตว์อสูรตัวอื่นก็ได้ คณะสงบใจมีสัตว์อสูรไม่น้อยเลย วะฮ่าๆๆๆ"

.....

เดินเข้ามาในคณะสงบใจ เพิ่งเดินเข้าประตูคณะ ก็มีนักเรียนหญิง 2-3 คน เดินเข้ามา

"คณะหนึ่งเดียวใช่ไหม อาจารย์สั่งไว้แล้ว เชิญทางนี้"

นักเรียนหญิงคณะสงบใจผายมือขวา นักเรียนหญิงงดงามอ่อนช้อย พูดด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มสดใส

จู่ๆ หานเฟิงกับฉู่สิงมองจนเคลิ้ม

อาจารย์อี้ชิงกระแอมเบาๆ ให้หานเฟิงกับฉู่สิงสุขุมหน่อย อย่าทำเหมือนไม่เคยเจอผู้หญิง

"งั้นรบกวนนำทางด้วย"

นักเรียนหญิงคณะสงบใจ 3 คน พากันหัวเราะ คนที่นำมาอย่างม่านเหยียนยิ้มจนตาเป็นสระอิ แล้วเดินนำทางไปข้างหน้า

ตอนนี้ศิษย์พี่ฉู่เทียนปรายตามองหานเฟิงกับฉู่สิง แล้วพูดว่า "พวกนายนิ่งๆ หน่อยได้ไหม อย่าทำขายหน้านี่ ฉันล่ะอับอายแทนพวกนายจริงๆ พวกนายนิ่งแบบศิษย์พี่ใหญ่ได้ไหม"

เมื่อศิษย์พี่ใหญ่ได้ยิน ก็ยืดพุงโตของตัวเอง

หานเฟิงมองศิษย์พี่ใหญ่อย่างประเมิน "ศิษย์พี่ใหญ่ ไม่ต้องแสร้งทำแล้ว ศิษย์พี่แข็งหมดแล้ว"

ศิษย์พี่ใหญ่รีบจับเป้าด้วยสีหน้าเขินอาย

หานเฟิงหัวเราะออกมา ฉู่สิงที่อยู่ข้างหานเฟิงพูดดุว่า "ศิษย์น้องหานเฟิง ดูเหมือนนายจะไม่กลับคณะหนึ่งเดียวแล้วใช่ไหม"

ตอนนี้หานเฟิงเพิ่งเห็นว่าศิษย์พี่ใหญ่ยืนกำหมัดมองเขา

หานเฟิงรีบไปหลบข้างหลังลู่ฝาน แล้วตะโกนว่า "ศิษย์น้องลู่ฝานช่วยฉันด้วย"

ลู่ฝานมีสีหน้าเหนื่อยใจ พูดว่า "ศิษย์พี่หานเฟิง พูดน้อยๆ หน่อย ไม่ตายหรอก"

เสียงทะเลาะโหวกเหวกโวยวาย ม่านเหยียนพาทุกคนมายังโถงหลักของคณะสงบใจ

เมื่อเข้ามาในโถง มองออกไป มีนักเรียนคณะสงบใจนั่งอยู่เต็มไปหมด