บทที่ 841

ส่วนตอนนี้ มู่หนีเดินเข้ามาในห้องอีกห้องหนึ่ง พวกเฮียสงรออยู่ข้างในนานแล้ว

“เป็นไง มีโอกาสลงมือไหม”

เฮียสงถามขึ้น

มู่หนีแกว่งขวดยาในมือแล้วพูดว่า “เป็นคนที่มุ่งมั่นตั้งใจ ฉลาดรอบคอบ ไม่มีโอกาสควบคุมเขาเลย”

“ถึงใช้ความงามของเธอก็ไม่ได้ผลเหรอ”

เฮียสงขมวดคิ้วพูด

มู่หนีพูดว่า “ขอบคุณที่นายประเมินความงามฉันสูงขนาดนี้ แต่กลัวว่าเขาคงเคยเจอคนสวยกว่าฉัน ฉันมองออกว่าแววตาที่เขามองฉัน มีเพียงแค่ความชื่นชมเท่านั้น ไม่มีความโลภเลยสักนิด”

ชายผอมดำข้างๆ พูดว่า “ขโมยของมาก็ไม่ได้เหรอ เราจะไม่ได้อะไรเลยไม่ได้นะ”

มู่หนีพูดว่า “นายนั่นแหละไม่ได้อะไรเลย ฉันได้มาแล้ว”

มู่หนีแกว่งขวดยาไปมา ทำให้พวกเขาโกรธจนสีหน้าไม่เป็นมิตร

เฮียสงพูดว่า “วุ่นวาย วุ่นวายจริงๆ ฆ่าก็ฆ่าไม่ได้ ของก็เอามาไม่ได้อีก เนื้อก้อนใหญ่วางอยู่ตรงนั้นแท้ๆ แต่ไม่ให้กิน อึดอัดใจจริงๆ”

“ต้าเก้อ นายมีความคิดอะไรไหม”

มู่หนีมองต้าเก้อที่เงียบไม่พูดอะไร

ต้าเก้อคิดแล้วพูดว่า “หาคนไม่กลัวตายไปฆ่าเขา ทุกคนแบ่งของกัน พอคนนั้นถาม ก็ผลักไอ้คนไม่กลัวตายคนนั้นออกไป”

เฮียสงพยักหน้า “อืม ฟังดูเป็นความคิดที่ดี แต่จะหาใครล่ะ ฉันจำไม่ได้ว่าที่นี่มีคนไม่กลัวตายด้วยเหรอ”

“จ้าวซวี่ ลั่วหยู่ ไอ้สองคนนี้มีความแค้นกับเด็กนั่น ไปหาพวกเขา”

ต้าเก้อตอบอย่างรวดเร็ว

มู่หนีส่ายหน้า “ไอ้สองคนนี้กลัวตายมาก ไม่น่าจะลงมือ”