บทที่ 852

ในคำพูดของฮ่วนเย่ว์แฝงความได้ใจเล็กน้อย ลู่ฝานฟังแล้วตกใจเบาๆ คุณสมบัติอะไรถึงเก่งกาจขนาดนี้

ขณะนั้นเสียงเจดีย์เสวียนเก้ามังกรดังขึ้น

“เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ อย่าบอกนะว่าเธอมีร่างกายพรสวรรค์”

ลู่ฝานถามในใจว่า “อะไรคือร่างกายพรสวรรค์”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรตอบว่า “เป็นคุณสมบัติการฝึกฝนตั้งแต่เกิด การไหลเวียนของเลือดราบรื่นตั้งแต่เกิด ไม่จำเป็นต้องฝึกฝน เข้าสู่แดนครึ่งก้าวแล้ว เช้านั้นได้สัมผัสสัจธรรม คืนนั้นแม้ตายก็ยินดี สิ่งสำคัญของมนุษย์คือวิถีธรรมและเมตตาธรรม ความสามารถในการดูดซับน่าตกใจ เพิ่มการอบรมไปเล็กน้อย ก็สามารถเป็นนักบู๊แห่งยุคได้แล้ว ถ้าแย่สุดก็ยังสามารถฝึกฝนได้ถึงระดับแดนปราณฟ้า”

“ยังมีคนโชควาสนาดีขนาดนี้ด้วยเหรอ”

ลู่ฝานอิจฉาเป็นอย่างมาก การไหลเวียนของเลือดราบรื่นตั้งแต่เกิด แค่ฝึกก็มีพลังปราณออกมา

คิดถึงตัวเองต้องใช้เวลานานเท่าไร กว่าจะผ่านแดนฝึกร่าง แค่เทียบก็รู้ผล ความแตกต่างที่ยากเกินบรรยาย ไม่สามารถเล่นสนุกกับคนแบบนี้ได้จริงๆ

ตอนนี้ฮ่วนเย่ว์ดึงลู่ฝานเดินมาถึงหน้าประตู ชี้อักษรเล็กๆ บนประตูแล้วพูดว่า “ลู่ฝาน นายดูนี่สิ ในที่นี้นอกจากป้ายศิลาเทพฝน ก็คือสิ่งนี้แหละที่ยังมีความน่าสนใจ ฉันไปเปลี่ยนเสื้อ จัดการสภาวะร่างกาย แล้วนายค่อยช่วยฉันปลดผนึก เข้าใจไหม”

ลู่ฝานพยักหน้าเบาๆ จากนั้นมองลงบนตัวอักษรเล็กๆ พวกนี้

“มีชีวิตใช่ว่าจะสุขเสมอไป ตายไปใช่ว่าจะเศร้าเสมอไป ตอนแรกที่ยังไม่เกิด ไม่เพียงแต่ไม่มีชีวิต อีกทั้งยังไม่มีรูปร่างที่จับต้องได้ ไม่เพียงแต่จะไม่มีรูปร่าง”

ลู่ฝานอ่านเบาๆ จู่ๆ เขารู้สึกว่าทุกอย่างรอบๆ เปลี่ยนไป เหมือนมีพลังเข้ามาจากบนหัว ผ่านไปทั่วร่างกายเขา

จากนั้นฟ้าดินรอบๆ เริ่มเปลี่ยนแปลง เหมือนมีสีขาวดำพุ่งโผล่ขึ้นมาท่ามกลางความเลือนราง ปะทะกันด้านหน้าลู่ฝาน

ลู่ฝานยังมองไม่ชัดว่าคืออะไร ต่อมาเขารู้สึกเจ็บปวดไปทั้งตัว