บทที่ 1000 ความเงียบงันในตอนนี้

บทที่ 1000 ความเงียบงันในตอนนี้

ตอนที่เขาดึงประตูให้เปิดออกนั้น กู้ฮอนก็เอ่ยปากพูดอีกครั้ง “ฉันขอแนะนำให้คุณปล่อยมือ อย่าได้มีความคิดอะไรที่ไม่ดีอีก อีกอย่างอยู่ให้ห่างจากเป่หมิงยี่เฟิงด้วย เขาไม่ใช่คนในเส้นทางแบบเดียวกันกับพวกคุณ”

“OK คำแนะนำของประธานกู้ ผมจะพิจารณาอย่างละเอียดรอบคอบ เพียงแต่ว่ามีประโยคหนึ่งที่พูดเอาไว้ว่า คนในยุทธจักรไม่อาจทำตามใจตัวเองได้ ผมก็เป็นเพียงแค่คนที่รับคำสั่งแล้วลงมือทำ ถ้าหากว่าคุณมีความคิดอะไรอื่นๆ ขอให้คุณไปพูดกับอาจารย์ผมตรงๆเถอะครับ” เขาเอ่ยจบ หลังจากเดินออกไปแล้ว ก็ปิดประตูให้เรียบร้อยอีกครั้ง

***

หลังจากถังเทียนจื๋อปิดประตูจากไปแล้ว กู้ฮอนก็เก็บของของตัวเองเล็กน้อย เธอเตรียมจะไปพบหลี่เชิน

ในไม่ช้า เธอก็ขับรถบนถนนเส้นที่มุ่งหน้าไปยังบ้านพักที่อัดแน่นเต็มความทรงจำหลังนั้น

เธอขับรถไป สมองก็คิดว่าหลังจากพบกับหลี่เชินแล้ว ควรจะพูดอะไร ควรจะพูดอย่างไร

ในไม่ช้า รถของเธอก็จอดหยุดหน้าประตูบ้านพักหลังนั้น

ตอนที่กู้ฮอนเดินลงมาจากในรถนั้น ก็เห็นว่าหลี่เชินยืนรอตัวเองอยู่ที่หน้าประตูแล้ว

เห็นเพียงแค่ใบหน้าที่ดูชราอย่างเห็นได้ชัดของเขาประดับไปด้วยรอยยิ้ม

ช่วงวินาทีที่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ทำให้กู้ฮอนรู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นเหมือนกับคุณแม่ มากพอที่จะให้ความรู้สึกอบอุ่นกับตัวเอง

เพียงแต่เธอก็ตระหนักได้อย่างรวดเร็วถึงความลวงตาและความไม่จริงแท้ของความรู้สึกนี้ได้

“ฮอน คาดไม่ถึงเลยจริงๆว่าลูกจะเป็นฝ่ายมาหาพ่อเอง ลูกรู้ไหมว่า ตอนที่พ่อได้ยินข่าวนี้ รู้สึกดีใจมากแค่ไหน”

หลี่เชินไม่ได้พูดเกรงอกเกรงใจตามมารยาทอะไร แต่พูดตามเสียงความรู้สึกในใจจริงๆ

เพียงแต่เมื่อกู้ฮอนได้เผชิญหน้ากับความในใจของเขาแล้ว ก็ไม่ได้ตื้นตันใจอะไรมากนัก

เธอทำเพียงแค่ก้มศีรษะเดินขึ้นบันไดไปช้าๆ จากนั้นก็เดินตามหลังหลี่เชินเข้าไปในระเบียงทางเดินแห่งการกาลเวลานั้นไป

ได้พบกับรูปภาพเก่าๆที่ไม่ได้แวบผ่านเข้ามาในความคิดของตัวเองเพียงแค่ครั้งเดียวอีกครั้ง

ไม่ใช่เพื่ออะไร แต่คิดอยากจะมองความอบอุ่นของคุณแม่กับตัวเองที่มีเพียงแค่ในช่วงวัยเด็กอีกครั้งเท่านั้น

“ฮอน ลูกอยากจะดื่มอะไร” หลี่เชินพาเธอเดินมาจนถึงห้องรับแขก จากนั้นก็ชี้ไปยังโซฟาที่อยู่ไม่ไกลนัก

“ขอบคุณค่ะ ตอนนี้อะไรฉันก็อยากดื่มทั้งนั้น” เธอพูด เดินไปถึงหน้าโซฟาแล้วนั่งลง

ตอนที่เธอมาที่ในครั้งที่แล้ว เพียงแค่หยุดอยู่ที่ระเบียงทางเดินนั้นแค่ชั่วครู่หนึ่ง กลับไม่เข้ามาดูภายในบ้านพักนี้อย่างจริงจัง

วันนี้เป็นครั้งแรกที่นั่งอยู่ที่นี่ จึงมองไปรอบด้านด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างอดไม่ได้

ห้องรับแขกห้องนี้ใหญ่กว่าบ้านของพวกลั่วเฉียวไม่มากเท่าไร แต่ไม่ว่าจะเป็นสไตล์หรือว่าวัสดุที่ใช้ตกแต่ง ล้วนไม่ได้มีความเลิศหรูมากกว่าเพียงหนึ่งถึงสองเท่าเท่านั้น

นี่ไม่ได้พูดว่าการตกแต่งของที่นี่หรูหรามากเพียงใด กลับกันดูแล้วเรียบง่ายเป็นอย่างมาก แต่ว่า เครื่องเรือนเหล่านั้นล้วนใช้วัสดุที่มีราคาแพงมาก แสดงความเป็นโบราณและความหรูหราอันเรียบง่ายออกมาอย่างเห็นได้ชัด

แม้ว่ากู้ฮอนจะไม่ได้เชี่ยวชาญในสายนี้มากนัก แต่ก็สามารถมองออกว่าตำแหน่งของหลี่เชินนั้นไม่ได้จัดการง่ายอย่างนั้น ไม่อย่างนั้นผู้อำนวยการโกวรวมถึงเหล่าทนายความก็คงไม่ถึงกับต้องถูกเขาชักใย

หลี่เชินหยิบชาแช่เย็นออกมาจากตู้เย็นสองกระป๋อง จากนั้นเขาก็หาที่นั่งโซฟาตัวหนึ่งแล้วนั่งลงด้านข้างเธอ

“อากาศร้อนมาก ดื่มสักหน่อยจะได้ลดระดับความร้อน” เขาพูดพลางยื่นกระป๋องหนึ่งให้เธอ

“ขอบคุณค่ะ”

หลี่เชินมองเธอพลางยิ้มบางๆ “ระหว่างพวกเราจำเป็นต้องเกรงใจขนาดนี้ด้วยหรือ”

“จำเป็นอย่างมากค่ะ” กู้ฮอนพูด เปิดกระป๋องนั้นของตัวเอง จากนั้นก็เงยหน้าดื่มไปอึกหนึ่ง เธอในตอนนี้ จำเป็นต้องลดอุณหภูมิลงหน่อยจริงๆ

สำหรับคำตอบของลูกสาวนั้น หลี่เชินก็ทำได้เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย “แบบนี้ก็ดี อย่างน้อยลูกจะได้รู้สึกดีเล็กน้อย”

ภายในห้องรับแขก ในมือของทั้งสองคนมีชาแช่เย็นคนละกระป๋อง แต่ไม่มีใครเปิดปากพูดอะไรอีก เพียงแค่มองนาฬิกาบนกำแพงที่หมุนวนไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย

ครึ่งชั่วโมงผ่านไปแล้ว บรรยากาศภายในห้องรับแขกยังคงเหมือนกับตอนที่กู้ฮอนมาถึง

ตอนนี้เองที่หลี่เชินอดทนไม่ไหวแล้ว เขาอยากจะเริ่มต้นสถานการณ์นี้ ดังนั้น เขาจึงวางสิ่งของที่อยู่ในมือตัวเองลง จากนั้นก็หยิบกล้องสูบยาปะการังสีดำอันนั้นออกมา