บทที่ 999 ความสงสัยหวาดระแวง

บทที่ 999 ความสงสัยหวาดระแวง

แม้ว่าจะเป็นช่วงระยะเวลาค่อนข้างสั้น แต่ก็ยังมีความทรงจำที่ยากจะทำลายช่วงหนึ่ง นี่อาจจะเป็นความทรงจำแรกในชีวิตที่เธอรักและหวงแหนมากที่สุด

เธอเชื่อมั่นอย่างสุดซึ่งว่า นี่ไม่ใช่ความทรงจำสุดท้าย เธอยังคงจะมีความทรงจำที่รักและหวงแหนอีกมากมาย

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เธอก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองควรจะทำเรื่องเรื่องหนึ่ง แม้ว่าเรื่องนี้สำหรับเธอ จะไม่ได้ยินยอมสมัครใจขนาดนั้น แต่เห็นแก่ความสัมพันธ์ทางสายเลือดเล็กน้อยนั้น เธอก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไปพบหลี่เชินอีกครั้ง

ยังคงไปบ้านพักหลังนั้นในครั้งที่แล้วหรือ พวกเขาอาจจะไม่ได้อยู่ที่นั่นในเวลานี้ ถ้าอย่างนั้นต้องไปหาเขาที่ไหนถึงจะดี......

หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อยครู่หนึ่ง ก็คิดได้ว่าตอนนี้มีเพียงคนคนเดียวที่สามารถรู้ร่องรอยของเขาได้ เมื่อคิดถึงตรงนี้แล้ว เธอก็รีบหยิบโทรศัพท์กดเบอร์ต่อสายไป

***

นับจากถังเทียนจื๋อถูกเป่หมิงยี่เฟิงระบายโทสะใส่ไปครู่หนึ่งแล้ว ก็ยังถือว่าไว้หน้าเขา เข้าและเลิกงานค่อนข้างตรงเวลา

นี่ไม่ใช่เพราะว่าเขาถูกพลังของเป่หมิงยี่เฟิงกดดันจนต้องทำตาม ถ้าหากคิดว่าเป็นแบบนี้ล่ะก็ เขาจะรู้สึกเพียงแค่ว่านี่เป็นความอัปยศอดสูต่อตัวเองอย่างหนึ่ง

สาเหตุที่เขาทำแบบนี้ ก็เป็นเพราะว่าเป่หมิงยี่เฟิงเข้าร่วมการเปิดประมูลModern cityแล้ว

ตอนนี้เขาต้องอยู่ข้างกายเป่หมิงยี่เฟิง จับตามองการกระทำของเขาแต่ละอย่างอย่างใกล้ชิด พูดความจริงเลยว่า เขาไม่มีความเชื่อมั่นในตัวเป่หมิงยี่เฟิงมากนัก

เหตุผลง่ายมาก แม้ว่าเป่หมิงยี่เฟิงจะมีความสามารถอยู่บ้างเล็กน้อย โครงการก่อสร้างของบริษัทเจียเม้า ก็อาศัยโชคของเขาเล็กน้อย แต่ว่าครั้งนี้ กลับยิ่งใหญ่ไม่เหมือนกับครั้งก่อน คนที่ต้องเผชิญหน้าด้วยนั้นเป็นถึงยอดฝีมือในวงการมากมาย

สุ่มเลือกมาคนหนึ่ง ล้วนทำงานหนักในวงการธุรกิจนี้มา20-30ปีแล้ว ไม่ว่าจะเป็นประสบการณ์หรือว่าสิ่งที่เคยพบผ่านล้วนสามารถสะบัดเป่หมิงยี่เฟิงทิ้งห่างไปได้หลายช่วงถนน

ตอนเลิกงานในช่วงพักกลางวัน เป่หมิงยี่เฟิงออกจากห้องทำงานไปแล้ว นี่เป็นการเคลื่อนไหวที่เขาจะทำน้อยมาก เพียงแต่ว่าถังเทียนจื๋อไม่จำเป็นต้องจับตามองดูการกระทำทุกอย่างของเขาตลอดเวลา

จนกระทั่งหลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง เป่หมิงยี่เฟิงก็กลับมาที่ห้องทำงานอีกครั้ง

เขาสังเกตเห็นว่าอารมณ์ของเป่หมิงยี่เฟิงนั้นดิ่งลงต่ำยิ่งกว่าตอนที่ออกไปไม่น้อย แม้จะไม่รู้ว่าเพราะเรื่องอะไร แต่เขาก็ไม่ได้วางแผนที่จะถาม

ถึงอย่างไรตอนนี้ก็ถึงช่วงเวลาสำคัญ ถ้าหากว่าเรื่องในครั้งนี้สำเร็จแล้ว เป้าหมายของพวกเขาก็สามารถบรรลุผลได้ ส่วนเป่หมิงยี่เฟิงนั้น......

ตอนนี้เองที่เสียงโทรศัพท์มือถือของเขาดังขึ้น เมื่อหยิบขึ้นมาดู ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย กู้ฮอนกลับเป็นฝ่ายโทรศัพท์หาตัวเอง

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ต่อหน้าเป่หมิงยี่เฟิง แม้จะไม่รู้ว่ากู้ฮอนเรียกหาตัวเองทำไม แต่ก็ยังจงใจเอ่ยเสียงดังขึ้นสองระดับ “ประธานกู้ คุณโทรหาผมมีเรื่องอะไรหรือครับ”

เป่หมิงยี่เฟิงที่กำลังหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตได้ยินแล้ว เม้าท์ในมือก็หยุดชะงักครู่หนึ่ง เขาคิดไม่ถึงเลยว่าวันนี้ตอนกลางวัน กู้ฮอนบอกกับตัวเองว่าอยู่ให้ห่างจากถังเทียนจื๋อหน่อย แต่เมื่อหันกลับมามอง ไม่ถึงครึ่งวัน เธอก็โทรศัพท์หาเขาแล้ว

นี่ทำให้เขาจับต้นชนปลายไม่ถูกอยู่บ้าง เธอจะทำอะไรกันแน่

ดวงตาของเป่หมิงยี่เฟิงจับจ้องหน้าจอแสดงผล แต่สมองของเขาเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็วแล้ว หรือว่านี่เป็นการยุให้รำ ตำให้รั่วกันนะ สร้างช่องว่างระหว่างเขากับถังเทียนจื๋อ หรือจะใช้วิธีการดึงมาเป็นพวกเพื่อใช้เอง ส่วนที่เหลือเอาไว้ก็จะโดดเดี่ยวอีกครั้ง

แบบนี้ เดิมสถานการณ์ที่ไม่เป็นผลดีต่อกู้ฮอนก็จะพลิกกลับมา เธอจะสามารถนั่งอย่างมั่นคงอยู่บนตำแหน่งตรงนั้น

ช่างเป็นการเดินหมากที่ยอดเยี่ยมมากจริงๆ เพียงแต่วิธีการแบบนี้นั้น เธอไม่น่าจะคิดออกมาได้ เป่หมิงยี่เฟิงนั้นรู้จักนิสัยของกู้ฮอนชัดเจนแจ่มแจ้ง เธอไม่ชื่นชอบการใช้อุบายแม้แต่น้อย

อย่างนั้นคนที่ออกอุบายนี้ให้กับเธอ น่าจะเป็นบุคคลที่ยอดเยี่ยมมากคนหนึ่ง จะต้องเป็นเป่หมิงโม่อย่างแน่นอน

“ตอนนี้ผมอยู่ที่บริษัทเป่หมิง ครับ ผมจะรีบไป” ถังเทียนจื๋อตกปากรับคำ แต่สายตาของเขากลับไม่ได้ละจากเป่หมิงยี่เฟิงแม้แต่ครู่หนึ่ง

เพียงแต่ตอนนี้สมองของเป่หมิงยี่เฟิงวุ่นวายเล็กน้อย จึงไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งเหล่านี้

ถังเทียนจื๋อมองท่าทางของเป่หมิงยี่เฟิงแล้วก็หัวเราะขบขันเงียบๆ หลังจากเขาวางโทรศัพท์แล้ว ก็จงใจเดินไปที่หน้าโต๊ะทำงานของเป่หมิงยี่เฟิง เคาะโต๊ะเขาเบาๆ “หัวหน้าเป่หมิง ประธานกู้เรียกหาผมมีธุระเล็กน้อย จำเป็นต้องขึ้นไปสักหน่อย”

เมื่อได้ยินเสียงเคาะโต๊ะดังขึ้น เป่หมิงยี่เฟิงถึงจะฟื้นคืนสติกลับมา อำพรางสีหน้าที่ไม่เป็นธรรมชาติของตัวเองแล้ว “ในเมื่อประธานกู้เรียกหาคุณ คุณก็รีบขึ้นไปเถอะ”

***

ถังเทียนจื๋อออกจากห้องทำงานของเป่หมิงยี่เฟิงแล้ว ก็ไปถึงหน้าประตูห้องของกู้ฮอนอย่างรวดเร็ว ตอนที่เธอได้รับโทรศัพท์จากกู้ฮอนก็มีความรู้สึกคล้ายคลึงกับเป่หมิงยี่เฟิงมาก ล้วนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

นับตั้งแต่คราวที่แล้วที่เขาใช้ประโยชน์จากหยางหยางเพื่อโกหกเธอมาพบที่บ้านของอาจารย์โดยไม่ได้รับอนุญาต เขาก็รู้สึกว่าการพูดคุยสื่อสารอย่างปกติในจุดสุดท้ายนั้นหมดลงแล้ว

อาจจะหลังจากวันนั้น ความรู้สึกที่เธอมีต่อตัวเองมีเพียงแค่คนที่มีความแค้นได้พบกันเพียงเท่านั้น

เขาจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยอยู่หน้าประตูเล็กน้อย พยายามที่จะทำให้เรียบร้อยมากที่สุด จากนั้นก็ยกมือเคาะประตูเบาๆ

“ก๊อกๆๆ.......”

ประตูไม่ได้เปิดออก

เมื่อเคาะอีกครั้งเบาๆ ก็ยังคงไม่เปิดออก

ถังเทียนจื๋อหัวเราะเยาะตัวเองเล็กน้อย เพียงเขาสามารถยืนยันได้ว่า กู้ฮอนคงไม่เบื่อจนกระทั่งใช้วิธีการแบบนี้มาแก้แค้นตัวเอง