บทที่ 1023 ไม่ใช่อาหารของเธอ

บทที่ 1023 ไม่ใช่อาหารของเธอ

ช่ายซินซินพยักหน้า “OK ไม่มีปัญหาค่ะ พวกคุณมีอะไรก็ถามมาได้ไม่ยั้งเลย” เธอนั่งอยู่ที่คอกพยาน ดูแล้วช่างผ่อนคลายและเป็นตัวของตัวเอง เหมือนอย่างกับนั่งอยู่ในบ้านของตัวเองยังไงอย่างงั้น

***

ช่างเป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่การกระทำกับบุคลิกภายนอกไม่เข้ากันเลยสักนิด

ผู้พิพากษาถอนหายใจแล้วก็เริ่มต้นการพิจารณาคดีที่ยังไม่เสร็จสิ้นต่อไป

“ในเมื่อคุณช่ายคนนี้ยืนยันคำแล้วคำเล่าว่าจะมาเป็นพยานที่นี่ ถ้างั้นตอนนี้ทนายทั้งสองฝ่ายก็สามารถเดินหน้าถามคำถามกับอีกฝ่ายได้แล้ว”

ผู้อำนวยการโกวนั้นรู้แล้วว่าหยินปู้ฝันเคยไปหาช่ายซินซินมาแล้ว แน่นอนก็จะต้องหวาดกลัวอยู่แล้วว่า ถ้าไม่หวาดกลัวแล้วละก็ เขาก็คงไม่ต้องลงมือกับเธอหรอก

ตอนนี้คนเขามานั่งอย่างปลอดภัยไม่มีเรื่องอะไรอยู่ที่คอกพยานแล้ว อย่างนี้เขาก็ต้องซวยแล้วนะซิ

สำหรับปฏิกิริยาตอบสนองแบบนี้ของเขา แน่นอนว่าทนายของเขานั้นกลับไม่รู้เลยว่าตกลงมันเพราะอะไรกัน แต่ว่าจากประสบการณ์ที่มากมายหลายปีนี้มาดูแล้ว ผู้หญิงคนนี้จะต้องเป็นคนที่ส่งผลไม่ดีต่อผู้อำนวยการโกวแน่ ๆ

สำหรับไม่ดียังไงนั้น อันนี้ก็ไม่ชัดเจนแล้ว ตอนนี้เธออยู่ที่คอกพยาน นี่ก็หมายความว่าเธอก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีของเป่หมิงโม่งั้นเหรอ?

แต่ว่าตอนแรกที่ศึกษาข้อมูลเกี่ยวกับคดีนี้นั้น ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่ามีคนคนนี้อยู่ที่คฤหาสน์ของเกาะหูซินในวันนั้นด้วย

ไม่เพียงแค่คนที่เป็นโจทก์เท่านั้นที่ในใจมีผีและกำลังคิดฟุ้งซ่าน แม้แต่คนที่เป็นจำเลยอย่างเป่หมิงโม่ เขาก็ยังรู้สึกว่ามีอะไรแปลก ๆ บ้าง

เขาทำกระทั่งคิดทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้นอีกครั้ง และในทุกช่วงจังหวะของเหตุการณ์สามารถพูดได้เลยว่าไม่เคยเจอผู้หญิงคนนี้มาก่อน เขาสามารถมั่นใจได้ในส่วนนี้

แต่ว่าเธอพูดอย่างเต็มปากเต็มคำว่ามาเป็นพยาน ตกลงนี่มันเรื่องอะไรกันแน่? เขาหันหน้าไปมองทางหยินปู้ฝันและกู้ฮอนที่อยู่ไม่ไกลด้วยความสงสัย

และก็ต้องแปลกใจที่พบว่าพวกเขาสองคน ที่เมื่อกี้ใบหน้ายังเต็มไปด้วยความกังวล แต่ตอนนี้กลับพบว่ามีรอยยิ้มขึ้นมาบ้างแล้ว

“คุณทนายทั้งสอง พวกคุณใครจะเริ่มต้นถามก่อนดีคะ? ฉันไม่ได้อยากจะอยู่ที่นี่นานเกินไปนะคะ” ตอนนี้ช่ายซินซินรู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมาบ้างเล็กน้อย เธอก้มหน้าลงและดูนาฬิกา

การปรากฏตัวของเธอนั้นทำให้ศาลทั้งศาลที่เข้มงวด ดูเป็นเหมือนกับอย่างกับร้านสระผมไปยังไงอย่างงั้น

ทนายฝ่ายโจทก์ที่ในเวลานี้ก็ยังไม่รู้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรกันขึ้น ถึงแม้จะรีบทำความเข้าใจสถานการณ์กับผู้อำนวยการโกวตอนนี้ แต่เวลาที่สั้นขนาดนี้ยังไงก็ไม่ทันอยู่ดี

สถานการณ์ตรงหน้าแบบนี้ ก็คงจะต้องมอบสิทธิ์ในการเริ่มต้นถามก่อนให้กับอีกฝ่ายแล้ว

หยินปู้ฝันลุกขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้อยู่แล้ว “ดูแล้วการปรากฏตัวกะทันหันของคุณช่ายท่านนี้ เหมือนจะทำให้อีกฝ่ายไม่รู้จะทำตัวยังไงดีแล้วนะครับ ในฐานะที่ผมเป็นฝ่ายจำเลย ผมก็จะขอเป็นอาสาสมัครถามคำถามพยานก่อนสักไม่กี่คำถามนะครับ และก็ถือว่าเป็นการโยนอิฐเพื่อให้ได้หยก นอกเหนือจากนี้ ก็จะได้ให้ทนายฝ่ายตรงข้ามกับลูกความของเขาได้ปรึกษาหารือแผนการกันให้ดีซะก่อนด้วยนะครับ”

คำพูดนี้ของเขาฟังแล้วให้ความรู้สึกเหมือนกับว่ามีคุณธรรมสูงส่ง แต่จริง ๆ แล้วกลับตบหน้าฝ่ายตรงข้ามได้อย่างแรงทีหนึ่งเลย

เขาพูดแล้วก็มาถึงตรงหน้าช่ายซินซิน “คุณชื่อช่ายซินซิน และทำงานอยู่ที่หย่วนหยางกรุ๊ปในเมืองCใช่ไหมครับ?”

ในบรรดาคนมากมายในศาลนี้ สามารถพูดได้ว่าคนที่ช่ายซินซินยินดีที่จะพบมากที่สุดคือหยินปู้ฝันนี่แหละ ถึงแม้ที่แท่นจำเลยนั้นยังมีเป่หมิงโม่อยู่อีกคนหนึ่ง

แต่ว่าเธอนั้นเป็นผู้หญิงที่ฉลาดคนหนึ่ง คนที่เป็น ‘หญ้าที่มีเจ้าของ’แล้วอย่างเป่หมิงโม่ และเจ้าของคนนั้นก็แน่นอนว่าต้องเป็นกู้ฮอนอยู่แล้ว

ถึงแม้เธอดูแล้วเหมือนจะเป็นผู้หญิงที่ง่าย ๆ คนหนึ่ง แต่ว่าในใจเธอนั้นชัดเจนมาก ว่าเป้าหมายและเรื่องที่กังวลทั้งหมดของตัวเองนั้นคืออะไร

เป่หมิงโม่ถึงแม้จะเป็นผู้ชายที่มีเงินทองมากมายคนหนึ่ง แต่ว่าเริ่มตั้งแต่วินาทีที่ช่ายซินซินเข้ามา เธอก็ได้แอบสังเกตเขาแล้ว

ภาพของเขาที่ตรึงใจมากที่สุดก็คือ หัวคิ้วขมวดเข้าหากันอยู่ตลอด ถึงแม้จะพูดไม่ได้รู้สึกรังเกียจ แต่ว่าก็ไม่ใช่ความรู้สึกชอบแน่นอน และต่อจากนั้น สายตาของเขาก็คอยมองไปทางกู้ฮอนที่ไม่ไกลอยู่ตลอด

ใจของเขานั้นมีคนครอบครองไปแล้ว นี่ไม่ใช่อาหารของเธอ

***

ช่ายซินซินจ้องมองหยินปู้ฝัน และพยักหน้าโดยที่รอยยิ้มบนใบหน้าไม่ได้ลดน้อยลงเลย “ยังจะถามคำถามไร้สาระพวกนี้อีกทำไม มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า ฉันพูดไปแล้วว่าฉันไม่ชอบบรรยากาศของที่นี่ แต่ละคนหน้าตาขึงขัง อย่างกับเข้ามาสู่ประตูนรกแล้วยังไงอย่างงั้น”

“เอ่อ……” พอคำพูดนี้ถูกพูดออกไป บนหน้าผากของคนที่อยู่ที่นี่ทั้งหมดก็มีเส้นดำโผล่ออกมา โดยเฉพาะผู้พิพากษาหลิว

ในใจของเขา ที่แห่งนี้เป็นที่ที่มีเกียรติและมีความศักดิ์สิทธิ์แห่งหนึ่ง ทำไมถึงได้โดนผู้หญิงแบบนี้เอาไปเปรียบเทียบว่าเป็นประตูนรกไปได้

งั้นแล้วตัวเองเป็นใครล่ะ? ยมทูตขาวดำที่คอยเก็บเกี่ยววิญญาณเหรอ หรือว่าเป็นยมบาลพิพากษาที่หนวดเครารุงรังเต็มหน้างั้นเหรอ?

“แค่ก แค่ก……” เขากระแอมไอเบา ๆ สองคำ “ที่นี่เป็นศาล พยานช่วยสำรวมหน่อย”

“OKได้ค่ะ ขอโทษด้วยค่ะท่านผู้พิพากษา ฉันก็แค่เปรียบเทียบบรรยากาศไปเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าจะรวมคุณเข้าไปด้วย คุณวางใจเถอะ คุณหน้าตาดูเป็นคนดีมีเมตตา ไม่เหมือนกับยมบาลพิพากษาที่หน้าดำหนวดเครารุงรังเลยสักนิด” ช่ายซินซินหันหน้าไปให้ตรงกับผู้พิพากษาหลิวแล้วก็มีหน้าตายิ้มแย้ม