บทที่ 1035 หยินปู้ฝันผู้ลึกลับ

บทที่ 1035 หยินปู้ฝันผู้ลึกลับ

มีคนบอกไว้ว่า การระลึกถึงความทรงจำในอดีตบ่อยๆนั้นเป็นการแสดงออกถึงการเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เพราะว่าได้ผ่านการทบทวนการกระทำทั้งหมดของตัวเองแล้ว ดังนั้นจึงเพิ่มการยืนยันในสิ่งที่ตัวเองได้กระทำ แก้ไขเรื่องราวที่ทำผิดพลาดไปได้ทันการณ์ หลีกเลี่ยงไม่ให้ความผิดพลาดเช่นเดียวกันนี้ในภายหลัง

ผู้ชายเป็นผู้ใหญ่ช้ากว่าผู้หญิงเล็กน้อย กระทั่งผ่านไปกว่าครึ่งชีวิตแล้ว ก็ยังเหมือนกับเฒ่าทารกคนหนึ่ง

แม้ว่าเป่หมิงโม่จะไม่ได้เกินจริงขนาดนั้น

แต่ในบางด้าน จิตใจของเขาก็ยังไม่เจริญเติบโตเต็มที่ นี่ถึงทำให้เขาจมอยู่ในการแก้แค้นและความเจ็บปวดในวัยเด็กก่อนหน้านี้ชั่วระยะเวลาหนึ่ง

*

ตอนนี้เองที่โทรศัพท์มือถือของเป่หมิงโม่ดังขึ้น นี่คือหยินปู้ฝันที่อยู่ในรถปอร์เช่ด้านหน้าคันนั้นโทรมา

“เปิดโทรศัพท์ในรถเถอะ เจ้าเด็กนั่นโทรมาก็ไม่มีเรื่องสำคัญอะไรหรอก” เป่หมิงโม่พูด

กู้ฮอนยื่นมือไปกดปุ่มรับสายที่อยู่บนแผงควบคุม

“ฮัลโหล นายคงไม่ได้ทำหยางหยาง เด็กนั่นลำบากใจบนรถหรอกนะ เขาไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร” ชั่วขณะที่ภายในรถมีเสียงของหยินปู้ฝันลอยออกมา

“ไม่มี หยินปู้ฝัน นายโทรศัพท์มาก็เพื่อถามเรื่องนี้หรือ” กู้ฮอนเอ่ยปากพูด

“ฮิฮิ พ่อปู้ฝัน คิดไม่ถึงเลยว่าพ่อจะกังวลเรื่องของผมมากขนาดนี้ ขอบคุณนะครับ คุณพ่อก็ดีกับพวกเราอยู่นะ” หยางหยางยื่นหน้ามาใกล้ช่องว่างระหว่างเบาะที่นั่งด้านหน้า พลางเอ่ยพูด

“นั่นแน่นอนอยู่แล้ว แน่นอนว่าฉันไม่ได้โทรศัพท์มาเพื่อเรื่องนี้ ฉันกับแอนนิคงไม่ไปโรงเรียนกับพวกเธอแล้ว ปากทางถนนด้านหน้านี้จะหักรถไปร้านอาหารแล้ว”

กู้ฮอนพยักหน้า “โอเค นายก็ขับรถระวังๆหน่อยนะ อีกครู่พวกเราจะเข้าไปหลังจากส่งเด็กๆเสร็จ”

หลังจากวางสายโทรศัพท์แล้ว รถปอร์เช่คันนั้นก็เปิดไฟเลี้ยวขึ้น เลี้ยวไปในทางแยกแล้ว

*

“ลูกๆ วันนี้อากาศค่อนข้างหนาวเย็น พวกลูกต้องระวัง อย่าอยู่ข้างนอกนานเกินไป โดยเฉพาะหยางหยาง อย่าเล่นปาหิมะอะไรนั่นกับเด็กๆพวกนั้น ถึงตอนนั้นเป็นหวัดขึ้นมา แม่จะไม่สนใจลูกนะ”

กู้ฮอนนั่งยองๆพูดกับลูกๆสามคนอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียน

“แม่วางใจเถอะครับ พวกผมเชื่อฟังมากนะ” หยางหยางตบที่อกของตัวเอง

กู้ฮอนกลอกตามองบนใส่เขาครั้งหนึ่ง “วางใจ ถ้าหากว่าลูกสามารถให้แม่วางใจได้ก็ดีน่ะสิ แปดส่วนรอพวกเราจากไปแล้ว ลูกก็ลืมคำพูดพวกนี้ไปไกลสุดขอบฟ้าแล้ว”

เธอพูด พลางหันไปเอ่ยกับเฉิงเฉิงว่า “ลูกเป็นพี่ชาย มีหน้าที่ดูแลน้องชายและน้องสาวให้ดี ตอนที่ลูกมีเวลาว่างก็ไปดูหยางหยาง ถ้าหากว่าเขาไม่เชื่อฟังล่ะก็ โทรศัพท์มาหาแม่ รอจนกลับบ้านแล้ว แม่จะจัดการกับเขา”

เฉิงเฉิงพยักหน้า

สุดท้าย เธอก็ดึงมือเล็กๆของจิ่วจิ่ว เธอทำให้กู้ฮอนอาลัยอาวรณ์มากที่สุด ถึงอย่างไรเธอยังเด็กขนาดนี้ก็ต้องใช้ชีวิตรวมกับผู้อื่นแล้ว

ตอนที่พี่ชายทั้งสองคนของเธอโตขนาดนี้ ยังไม่เคยจากบ้านไปเลย

“ทารกน้อย เชื่อฟังคำพูดของคุณครูนะลูก ระวังความปลอดภัยด้วย ถ้าหากว่ามีเรื่องอะไรที่แก้ไขไม่ได้ จะต้องบอกกับคุณครู รู้หรือไม่”

***

จิ่วจิ่วพยักหน้า หัวเราะฮาฮา “หม่ามี๊วางใจเถอะค่ะ จิ่วจิ่วจะเป็นเด็กดีเชื่อฟังค่ะ”

เป่หมิงโม่ยืนอยู่ที่ข้างรถ มองกู้ฮอนเอ่ยคำลากับลูกๆทั้งสามคน ที่จริงแล้วเขาก็อยากพูดกับลูกๆสักสองสามประโยค แต่เขารู้สึกว่าคำพูดที่เป็นห่วงนั้น คุณแม่ของพวกเขาพูดมากพอแล้ว

ดังนั้นมีเพียงแค่ตอนที่เด็กโบกมือลามาให้ตัวเอง เขาก็โบกมือกลับไปให้พวกเขา

*

เมื่อออกจากโรงเรียน เป่หมิงโม่ก็พากู้ฮอนไปยังอาคารใหม่ของสำนักงานใหญ่บริษัทGT

ตอนนี้บนรถเหลือเพียงแค่พวกเขาสองคน

“ตอนนี้ร้านอาหารของแอนนิเป็นอย่างไรบ้าง ผมเห็นว่ากำลังตกแต่งอยู่ น่าจะเปิดร้านได้ในไม่ช้าแล้วสินะ” เป่หมิงโม่มองถนนที่อยู่เบื้องหน้า ขับรถช้ากว่าแต่ก่อนมาก

กู้ฮอนพยักหน้า “ตกแต่งไปได้พอสมควรแล้ว พวกเรามีกำหนดเปิดร้านในวันคริสต์มาสอีฟ คุณคิดว่าเป็นอย่างไร”

“วันคริสต์มาสอีฟหรือ” เป่หมิงโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “วันนี้จะว่าดีก็ดี เพียงแต่ว่าพวกคุณเตรียมตัวที่จะเปิดร้านตลอดคืนในวันนั้นหรือ”

“เปิดร้านทั้งคืนหรือ จุดนี้พวกเราไม่เคยคิดถึงเลย เพียงแต่เมื่อคุณพูดแบบนี้ ก็เป็นการเตือนฉันแล้ว อีกครู่ฉันจะไปปรึกษากับแอนนิว่าจะทำแบบนี้หรือไม่ คืนวันนั้นน่าจะมีคนมาทานอาหารไม่น้อยเลย” กู้ฮอนพูด หยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าตัวเอง จากนั้นก็จดบันทึกลงบนนั้น

“วันนี้คุณพบอะไรที่ไม่ปกติบ้างหรือไม่” กู้ฮอนที่ก้มหน้าจดบันทึกก็เอ่ยออกมาประโยคหนึ่งอย่างกะทันหัน

“มีอะไรไม่ปกติหรือ” เป่หมิงโม่ไม่เข้าใจว่าเธอกำลังพูดถึงอะไร

“จู่ๆวันนี้ที่หยินปู้ฝันมาหาพวกเราที่นี่ไงล่ะ แน่นอนว่าที่คุณมาก็ผิดปกติมาก” เธอพูด พลางเก็บสมุดโน้ตเข้าไปในกระเป๋า

“เขาก็คือเขา ผมก็คือผม ที่ผมมาคุณก็รู้แล้วไม่ใช่หรือ มาส่งคุณกับเด็กๆไปเรียน หิมะตกหนักขนาดนี้ ทักษะการขับรถของคุณตอนที่ไม่มีหิมะยังไม่ถึงขั้น ลองพูดมาดูว่า หยินปู้ฝัน เจ้าเด็กนั่นมีอะไรผิดปกติกัน”

กู้ฮอนนวดหน้าผาก พลางครุ่นคิด “คุณมาด้วยเหตุผลนี้ แล้วเหตุผลที่เขามาจะง่ายๆเหมือนกับคุณหรือไม่”

“ซับซ้อนหรือ”

กู้ฮอนมองเป่หมิงโม่อย่างจนปัญญาครั้งหนึ่ง “คุณน่ะ IQ ไม่ต้องพูดถึง พวกเราหลายคนรวมกันก็ยังวางแผนสู้คุณไม่ได้ แต่ว่า EQ น่ะ.....” เอ่ยถึงตรงนี้แล้วก็ส่ายหน้า

“ไม่มีใครด่าคนอ้อมไปอ้อมมาแบบนี้อย่างคุณนะ”

“คุณก็ไม่ลองคิดดูบ้างล่ะ รถคันนั้นของหยินปู้ฝันนั้นเล็กจนน่าสงสาร จะสามารถบรรทุกพวกเราห้าคนได้อย่างไรกัน เห็นได้ชัดว่าเขามาเพื่อคนคนหนึ่ง”

“เพื่อใครกัน คุณหรือ”

“บอกว่าคุณโง่ คุณก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งในทันที”

หน้าผากของเป่หมิงโม่มีเส้นเอ็นปูดขึ้นมา “ประโยคนี้ฟังแล้วคุ้นหู ดูเหมือนว่าผมจะเคยพูดกับคุณมาก่อน”