บทที่ 1044 เชิญ

บทที่ 1044 เชิญ

ในขณะที่พวกเขาเปิดประตูเพื่อขึ้นรถนั่นเอง ก็ได้ยินเสียงแตรรถยนต์ดังขึ้นสองครั้ง

“เย่…พ่อมารับพวกเราแล้ว”

หยางหยางพูดพร้อมกับหันไปโบกมือให้กับรถยนต์สีดำของเป่หมิงโม่ที่ขับมา

ในเวลาเดียวกัน เหมือนกับเป็นการสะท้อน ไฟหน้ารถก็กระพริบด้วยเช่นกัน

“ทำไมวันนี้คุณถึงมาอีกล่ะคะ?” กู้ฮอนเปิดประตูที่นั่งข้างคนขับแล้วก้มตัวถาม

“ทำไมล่ะ วันนี้ผมไม่ได้รับอนุญาตให้มารับพวกคุณงั้นเหรอ? คุณกำลังดูอะไรน่ะ?” เป่หมิงโม่พูดแล้วมองดูกู้ฮอนที่หันไปมองหลังรถ

“แน่นอนว่าฉันต้องดูว่าลูกพี่ลูกน้องคนดีคนนั้นของคุณมาด้วยหรือเปล่าน่ะสิ ทำไมล่ะ วันนี้พวกคุณไม่ได้สมรู้ร่วมคิดอะไรกันแล้วเหรอ?” มีการประชดอยู่ในคำพูดของกู้ฮอน

เป่หมิงโม่มองไปที่เธอแล้วยิ้ม คิดไม่ถึงเลยว่าถึงวันนี้เธอยังคงบ่นกับตนเองเรื่องเมื่อวานนี้ : “แน่นอนว่าเรื่องของเขา เขาต้องแก้ไขเอง ถ้าผมจะต้องช่วยเขา คนอื่นจะโกรธผมเอาได้”

“ถ้าฉันจะโกรธคุณก็เป็นเพราะว่าพวกคุณทำไม่ถูก”

“โอเค งั้นถือว่าพวกเราทำไม่ถูกก็แล้วกัน อากาศหนาวขนาดนี้ ถึงคุณจะไม่ขึ้นรถก็ตาม แต่ก็ให้เด็กๆมาอบอุ่นร่างกายสักหน่อยเถอะ” ท้ายที่สุดแล้วเขาไม่มีความรู้สึกโกรธกับคุณหนูกู้ เลยจริงๆ

ถึงแม้ว่าตอนนี้จะมีหิมะ แต่ตอนนี้คือฤดูหนาว อีกไม่นานน้ำของหิมะที่ละลายจะแข็งตัวกลายเป็นน้ำแข็งอย่างรวดเร็ว ในเวลาเช่นนี้จำเป็นจะต้องเป็นผู้ที่มีทักษะที่ดีในการในการขับขี่ยานพาหนะ ไม่อย่างนั้นแล้วในวันที่หิมะตกเช่นนี้ผลที่ตามมาก็จะหนักหนาสาหัสยิ่งขึ้นไปอีก

ก่อนหน้าที่เป่หมิงโม่จะมา เธอยังกังวลกับตัวเองว่าจะสามารถรับมือกับสถานการณ์นี้ได้หรือไม่

บางทีอาจเพียงแค่ใส่เกียร์ต่ำ ยอมใช้เวลามากขึ้นดีกว่า

คิดไม่ถึงเลยว่าเป่หมิงโม่จะขับรถมาในเวลานี้

พวกเด็กๆรีบขึ้นรถอย่างรวดเร็ว

“เป็นอะไรไป ทำไมยังไม่ขึ้นรถ?”

“แล้วแอนนิจะทำยังไงคะ? งานที่ร้านอาหารไม่มีเธอไม่ได้ ไม่ยังงั้นคุณพาเด็กไปก่อน พวกเราจะนั่งแทกซี่ไปด้วยกัน”

“เรื่องนี้ผมคิดมาให้คุณแล้ว” เป่หมิงโม่พูดพร้อมกับหันหน้าไปคุยกับเด็กทั้งสามคน : “พวกลูกสามคนนั่งบีบเข้ามาอีกหน่อยให้ป้าแอนนิขึ้นมาได้”

ตัวของพวกเด็กยังค่อนข้างเล็ก ถึงแม้จะสวมเสื้อขนเป็ดที่หนา แต่ก็ไม่มีคนตัวใหญ่ครอบครองพื้นที่มาก จึงมีตำแหน่งว่างเกิดขึ้นอย่างง่ายดาย

***

“คุณเป่หมิง ขอโทษด้วยจริงๆค่ะที่ทำให้คุณต้องมาส่งพวกเรา” แอนนิเข้าไปนั่งในรถแล้ว ละกู้ฮอนก็นั่งตรงตำแหน่งข้างคนขับ

“เธอไม่ต้องเกรงใจเขามากขนาดนี้หรอก”

*

“คุณพ่อ คุณแม่ ป้าแอนนิ พวกเราไปเรียนแล้วนะครับ/ค่ะ” เด็กทั้งสามคนยืนอยู่หลังประตูโรงเรียนแล้วโบกมือให้พวกเขา

ส่งพวกเด็กๆแล้ว เป่หมิงโม่ก็พาพวกเธอไปที่สำนักงานใหญ่ของบริษัทGT

สำหรับกู้ฮอนแล้วถนนเส้นนี้เดินทางยากเป็นอย่างยิ่ง เพราะเธอได้พบเห็นเหตุการณ์ที่ทำให้ตื่นตระหนกตกใจหลายครั้ง นอกจากนี้ยังมีอีกครั้งที่รถสามสี่คันที่เกือบจะชนกับตนเอง

แต่โชคดีที่ทักษะการขับรถของเป่หมิงโม่นั้นยอดเยี่ยม เขาหลบหลีกได้อย่างชำนาญ

“เอาล่ะค่ะ พวกเรามาถึงที่หมายแล้ว ขอบคุณคุณมากที่วันนี้มาส่งพวกเรา”

กู้ฮอนและแอนนิยืนอยู่นอกรถ หลังจากที่พูดจบแล้วก็เตรียมจะปิดประตูและออกไป

“กู้ฮอน ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ”

แอนนิมองไปที่พวกเขาทั้งสองคนแล้วยิ้ม เธอตบไหล่ของกู้ฮอน : “ฉันจะไปที่ร้านอาหารก่อน เธอไม่ต้องรีบกลับก็ได้นะ”

“ขึ้นรถเถอะ”

กู้ฮอนกลับมานั่งที่ตำแหน่งข้างคนขับอีกครั้ง

“มีเรื่องอะไรก็พูดเถอะค่ะ”

เป่หมิงโม่ดับเครื่องรถ : “ผมได้รับจดหมายเชิญ หวังว่าคุณจะไปเป็นเพื่อนผมได้”

กู้ฮฮนมองไปที่เป่หมิงโม่อย่างไม่อยากจะเชื่อ “หรือว่านี่คือเรื่องที่คุณอยากจะพูดกับฉันงั้นเหรอคะ”

เป่หมิงโม่จับพวงมาลัยด้วยมือทั้งสองข้างแล้วพยักหน้า : “ใช่แล้ว เรื่องนี้แหละ” พูดพร้อมกับหันไปเปิดฝาที่ปิดไว้ตรงที่พักแขนด้านขวา แล้วดึงการ์ดเชิญสีแดงออกจากด้านใน : “ บริษัทเป่หมิงส่งมาให้ผม พวกเขาเชิญให้ผมเข้าร่วมงานปาร์ตี้ค็อกเทลในวันคริสมาสต์อีฟ”

“เพราะฉะนั้นคุณเลยนึกถึงฉัน อยากจะให้ฉันไปกับคุณ?”

“ใช้แล้ว ผมคิดว่าผมกับคุณเหมาะสมที่สุดที่จะเข้าร่วมงานเลี้ยงของพวกเขา”

กู้ฮอนก้มหน้าลงแล้วจมดิ่งในความคิดชั่วขณะ

พูดตามตรง บริษัทเป่หมิงสำหรับเธอเป็นเรื่องที่จบไปแล้ว จะเข้าร่วมหรือไม่ย่อมไม่มีผลอะไร เพียงแต่ว่า…

เธอขอโทษและพูดกับเป่หมิงโม่ : “ต้องขอโทษด้วยจริงๆค่ะ ร้านอาหารของแอนนิจะเริ่มเปิดทำการในวันคริสมาสต์อีฟ ดังนั้นฉันคิดว่าฉันไม่สามารถเผื่อเวลาไปเข้าร่วมได้ คุณหาคนอื่นเถอะค่ะ”

“นี่มันไม่เป็นไรเลย งานเลี้ยงจัดก่อนวันคริสมาสต์อีฟ ไม่ส่งผลกระทบอะไรต่อพวกคุณหรอก ว่ายังไงล่ะ ไปกับผมได้แล้วใช่ไหม?”

เห็นสายตาคาดหวังของเป่หมิงโม่มองมาที่ตัวเองแล้ว ดูเหมือนว่ากู้ฮอนไม่สามารถหาสิ่งใดมาปฏิเสธเขาได้

สุดท้ายเธอจึงพยักหน้าเบาๆ

และเห็นเป่หมิงโม่ยิ้มด้วยความพึงพอใจ : “เอาล่ะ เพราะว่าคุณตกลงแล้ว ถ้าอย่างนั้นผมจะจัดเตรียมทุกอย่างเอง”

*

“เมื่อกี้นี้เป่หมิงโม่คุยอะไรกับเธองั้นเหรอ? เป็นไปได้ไหมว่า…” แอนนิที่กำลังจัดเก็บข้าวของในครัวด้านหลัง ถามพร้อมยิ้มเริงร่า

กู้ฮอนวางการ์ดเชิญลงบนโต๊ะอย่างสบายๆ : “นี่เป็นการ์ดเชิญจากบริษัทเป่หมิง เขาอยากจะพาฉันไปด้วย”