บทที่ 1045 คุณพ่อรวยแล้ว

บทที่ 1045 คุณพ่อรวยแล้ว

มาถึงโซนกลุ่มที่สอง เธอเริ่มแนะนำอีก : “พื้นที่นี้เป็นผลงานของ John Galliano ค่ะ เขาเป็นหัวหน้านักออกแบบของ Christine Dior คุณเป่หมิงคะ คุณลองดูว่ามีสไตล์ไหนที่ถูกใจบ้างหรือเปล่า…”

โดยทั่วไปแล้วชายหญิงมาซื้อเสื้อผ้าด้วยกัน มักจะเป็นผู้ชายที่รู้สึกทนไม่ได้กับความชักช้าของผู้หญิง

แต่สำหรับเป่หมิงโม่และกู้ฮอน ดูเหมือนว่าความรู้สึกนี้กลับตรงกันข้าม

พวกเขาเดินไปทีละชั้นทีละชั้น แล้วมองดูชุดจำนวนไม่น้อย ลองชุดไปมากกว่าสิบชุด แต่ดูเหมือนว่าท้ายที่สุดแล้วจะยังไม่เจอสไตล์แบบที่เป่หมิงโม่พึงพอใจเลย

เมื่อมองดูนาฬิกา ได้อยู่ข้างในนั้นมานานกว่าสองชั่วโมงแล้ว

“คาดว่าทั้งสองท่านคงจะรู้สึกเหนื่อยแล้ว เชิญพักผ่อนที่ร้านกาแฟของทางเราสักครู่” พนักงานสามารถสังเกตจากสีหน้าและคำพูด และเธอยังคงมองเห็นความเหนื่อยล้าเหล่านั้นของกู้ฮอนด้วย

เป่หมิงโม่เองก็มองออกว่ากู้ฮอนเริ่มเหนื่อยแล้ว ดังนั้นจึงพยักหน้าแล้วเดินไปกับพนักงานเพื่อไปยังชั้นของร้านกาแฟสำหรับพักผ่อน

ทันทีที่พวกเขานั่งลง ก็มีบริกรยกกาแฟร้อนๆมาเสิร์ฟให้พวกเขาสองแก้ว : “นี่คือกาแฟ Blue Mountain เชิญทานให้อร่อยค่ะ”

“ขอบคุณ”

เมื่อพนักงานเสิร์ฟไปแล้ว หลังจากเป่หมิงโม่ดื่มกาแฟก็ถามว่า : “เป็นยังไงบ้าง รู้สึกเหนื่อยแล้ว?”

กู้ฮอนพยักหน้า : “ไม่เคยเห็นใครซื้อเสื้อผ้าเหมือนคุณเลย ฉันที่เป็นผู้หญิงยังรู้สึกเบื่อหน่ายเลยค่ะ”

“ไม่ต้องเร่งรีบเกินไป แล้วเราจะเจอมันในไม่ช้า” ดูดูแล้วเป่หมิงโม่นั้นอดทนมากเพื่อรอจนถึงเวลา

ที่จริงแล้วเขาใช้เวลาสองชั่วโมงกว่าเพื่อหาเสื้อผ้าให้กับกู้ฮอน โดยตัวเขาเองไม่ได้กลับไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย

ในใจของกู้ฮอนเข้าใจดี ดังนั้นเธอจึงไม่บ่นอีก เพียงแค่ใช้ประโยชน์ในเวลาอันเล็กน้อยนี้รีบพักดื่มกาแฟ

*

พวกเขาใช้เวลาตลอดช่วงบ่ายในร้าน ดังนั้นภายใต้สถานการณ์สุดวิสัย จึงให้ฉิงฮัวขับรถ ไปรับพวกเด็กๆและแอนนิ

จนเมื่อเป่หมิงโม่พากู้ฮอนไปส่งที่วิลล่า ท้องฟ้าก็มืดแล้ว

***

กู้ฮอนกัดฟันแล้วพาร่างของตัวเองไปห้องนั่งเล่นที่มีคนสามคนนั่งอยู่บนโซฟา จากนั้นก็เหมือนเป็นลูกบอลที่ลมรั่วออก ทั้งตัวได้อ่อนยวบลง

เป่หมิงโม่ที่สงบเยือกเย็น เขาหยิบถุงกระดาษสองสามใบจากท้ายรถแล้วเดินเข้าไปในวิลล่า

“ว้าว! วันนี้พ่อกับแม่ไม่ได้ไปรับพวกเรา ที่แท้เป็นเพราะร่ำรวยไปแล้วนี่เอง…” หยางหยางไม่เคยเห็นภาพเช่นนี้มาก่อน ที่มีกระเป๋าใบเล็กใบน้อยเต็มไปหมดมากกว่าสิบใบ

“รวย…” ลั่วเฉียวอยากจะหัวเราะเมื่อได้ยินคำนี้ : “หยางหยาง ถ้าพุ่งไปที่ตัวตนของคุณพ่อแล้ว รวยหรือไม่รวยมันต่างกันยังไง แต่ว่า…”

ลั่วเฉียวพูดพร้อมกับเหลือบมองไปเห็นสัญลักษณ์บนถุงเหล่านี้ ดวงตาก็สว่างขึ้นทันที : “นี่คือแบรนด์ระดับชั้นนำทั้งหมดเลย ปกติแล้วถึงแม้จะมีเงิน ก็ไม่แน่ว่าจะซื้อมันได้ บ่ายวันนี้พวกคุณคงไม่ได้บินตรงไปยุโรปหรอกนะ”

กู้ฮอนที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนโซฟา เพิ่งจะหายใจได้นิดหน่อย แต่แรงกายกับใจไม่ไปด้วยกันเลย : “เครื่องบิน? เธอลองให้ฉันบินไปกลับภายในห้าหรือหกชั่วโมง ถึงแม้จะนั่งจรวดไปแต่ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะไปได้ไวขนาดนั้น”

“ถ้าอย่างนั้นพวกเธอไปไหนมาล่ะ? หรือว่าจะเป็น…” ในเวลานี้เอง ทันใดนั้นก็มีชื่อร้านๆหนึ่งพุ่งเข้ามาในความคิดเธอ : “ฮอน…เย้น…” ตอนที่เธอเอ่ยชื่อนี้ออกมา ดูเหมือนจะได้ยินเสียงสั่นในลำคอ

แน่นอนว่าเป็นร้านขายเสื้อผ้าที่ไม่เหมือนใคร ให้บริการเฉพาะบรรดาผู้ประกอบการขนาดใหญ่เท่านั้น แน่นอนว่ายังมีพวกทายาทเศรษฐีรุ่นที่สอง รุ่นที่สาม รวมถึงกลุ่มคนร่ำรวยรุ่นใหม่ด้วย

แม้แต่ดาราภาพยนตร์อย่างลั่วเฉียวก็ไม่แน่ว่าจะมีสิทธิ์นัดหมายล่วงหน้าเพื่อซื้อเสื้อของพวกเขา

ดูเหมือนว่าเธอจะมีความกระตือรือร้นเล็กน้อย อยากจะดูว่าที่สุดแล้วเสื้อผาข้างในจะมีคุณภาพเยี่ยมแค่ไหน

เพียงแต่ว่าเป่หมิงโม่ยังคงยืนอยู่ที่นี่ ดังนั้นต้องรักษาหน้าวางตัวให้เหมาะสม

เป่หมิงโม่เหลือบมองไปที่ลั่วเฉียว ก็รู้ว่าเธอจับจ้องอยู่ที่ถุงเหล่านี้ ไม่เพียงแค่เธอ แม้แต่จิ่วจิ่วยังมองด้วยสายตาสงสัย

ถึงแม้ว่ายังไม่มีแนวคิดอะไรที่ยิ่งใหญ่มากนักอยู่ในหัวของเธอ แต่ก็เดาได้ว่าภายในถุงนั้นคืออะไร

“มีส่วนแบ่งสำหรับพวกคุณทุกคนในถุงเหล่านี้ รวมไปถึงเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนของคุณด้วย ทุกใบมีชื่ออยู่แล้ว พวกคุณหากันเอาเองนะ”

เป่หมิงโม่พูดแล้วสายตาก็จ้องมองไปที่เด็กชายตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของแอนนิและมองเขาด้วยสายตาสงสัยเช่นเดียวกัน : “เขาเกิดมาได้สักพักแล้ว ผมยังไม่ได้แสดงอะไรเลย”

“เจ้านาย แบบนี้ทำให้ผมรู้สึกละอายใจนะครับ…” ฉิงฮัวไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี

เป่หมิงโม่หันกลับมาตบบ่าฉิงฮัว : “ตอนที่อยู่บริษัทเป่หมิง นายคือผู้ช่วยของฉัน แต่ในบ้านเก่าหลังนี้และที่นี่ และฉันที่ออกจากบริษัทเป่หมิงมาแล้ว นายคือพี่น้องของฉัน ระหว่างพี่น้องยังต้องใช้คำที่สุภาพมากมายขนาดนี้เลยเหรอ?”

กู้ฮอนมองดูเขา แล้วรู้สึกซาบซึ้งใจต่อความมีน้ำใจของเขา

ลั่วเฉียวส่งทารกน้อยสู่อ้อมกอดของฉิงฮัวอย่างเบิกบานใจแล้ววิ่งไปที่กองถุงกระดาษตรงหน้าอย่างมีความสุขแล้วทำหน้าที่เป็นเป็นตัวแทนจ่ายของโดยอัตโนมัติ

เธอส่งของให้พร้อมกับพูดอย่างมีความสุขว่า : “กู้ฮอนพวกเราไม่ขอบคุณเธอ แต่จะขอบคุณเป่หมิงโม่…แทนนะ” เธอเกือบจะเรียกเขาว่าเป่หมิงโม่ผู้ร่ำรวยเพราะมีความสุข มันช่างอันตรายมากจริงๆ

โชคดีที่ดูเหมือนว่าเป่หมิงโม่ไม่ได้ยินอะไรที่ผิดปกติ นับว่าเป็นการหลอกลวงเพื่อหลีกเลี่ยงให้มันผ่านไป

ในเวลานี้เอง แอนนิมองดูสภาพของกู้ฮอนที่เป็นเช่นนี้แล้ว จึงยกอาหารมาที่ห้องนั่งเล่นเลยละกัน

“กินข้าวกันเถอะ”