บทที่ 1086 เงียบ อย่าบอกเธอ

“ทำไม? พวกเขามีลูกด้วยกัน อีกทั้งพวกเราก็เห็นแล้วไม่ใช่รึไง การไปมาหาสู่ซึ่งกันและกันของพวกเขาก็บ่อยขึ้นจากเมื่อก่อน”

แค่เห็นแอนนิยักไหล่อย่างทำอย่างไรได้ มันยากมากที่เธอจะแสดงความคิดเห็นในตอนนี้

ตอนนี้เองก็ได้ยินเสียงกู้ฮอนดังออกมาจากห้องคนไข้ : “พวกคุณสองคนไม่ต้องแอบกระซิบกระซาบตรงหน้าประตู เข้ามาทั้งคู่เลย”

หลังจากที่พวกเขาเดินเข้ามา เห็นแค่เป่หมิงโม่ที่นั่งอยู่บนโซฟาไม่ไกลจากเตียง

กู้ฮอนโน้มตัวลงมาพอให้เห็นตำแหน่งที่พวกเขายืนอยู่ตรงทางเข้าพอดี

“พวกคุณดูร้อนรน ฉันฟังดูแล้วเหมือนเรื่องนี้จะเกี่ยวกับฉัน ตอนนี้ก็อยู่กับคนที่เกี่ยวข้องโดยตรงแล้ว งั้นก็พูดตรงนี้เลยแล้วกันเนอะ”

เป่หมิงโม่ชิงพูดขึ้นก่อน

จริงๆ แล้วเขาไม่สนใจว่าคนอื่นจะพูดถึงหรือวิจารณ์เขาว่ายังไง แต่เขาชอบที่จะมีส่วนร่วมกับหัวข้อการสนทนาแบบนี้ เขารู้สึกว่าน่าสนใจมาก

“นี้...” อย่าสนใจลั่วเฉียวที่เพิ่งจะโอ้อวด ตอนนี้ไม่มีความมั่นใจเหมือนลูกบอลที่ไม่มีลม

ความอึดอัดบนสีหน้าของเธอแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าเป่หมิงโม่พูดถูก

สุดท้าย แอนนิก็วกกลับมาที่หัวข้อสนทนา : “จริงๆ แล้วไม่มีอะไร บ่ายวันนี้พวกเราเห็นข่าวเกี่ยวกับเรื่องที่คุณออกจากบริษัทเป่หมิง ในฐานะที่เป็นเพื่อนที่ดีกับฮอน เลยตั้งใจมาบอกเธอสักหน่อย”

“เฮ้อ...ใช่เรื่องนี้เลย ฉันก็เพิ่งเห็นจากโทรทัศน์” กู้ฮอนรู้สึกว่าเพื่อนสองคนนี้ช่างน่ารักจริงๆ แม้แต่เรื่องแบบนี้ก็ยังมาบอกเธอ สงสัยคงกลัวว่าเธอจะเสียเปรียบ

ตอนนั้นเองเป่หมิงโม่ลุกขึ้นยืนอย่างช้า : “ในเมื่อพวกคุณมาแล้ว งั้นฉันกลับไปพักผ่อนก่อนน่ะ”

เวลาก็เหมือนแม่น้ำที่ไหลผ่านไปอย่างเงียบๆ

ความนิ่งสงบภายในเมืองทำให้เกือบลืมไปว่ายังมีบุคคลอย่างเป่หมิงโม่อยู่

นี้ก็เข้า1ค่ำเดือน12แล้ว ตอนนี้หวีหรูเจี๋ยและโม้จิ่งเฉิงเริ่มยุ่งกับการจัดการปีใหม่ ในที่สุดเวลานี้เป่หมิงโม่ก็ได้รับสายของโล่ฮานอีกครั้ง

“จะปีใหม่แล้ว พวกคุณยังไม่ว่างอีกหรือ มีเรื่องอะไรให้ฉันช่วยพวกคุณไหม?”

ได้ยินเสียงจากโทรศัพท์ น้ำเสียงของโล่ฮานดูดีมาก : “คุณเป่หมิง ไม่รบกวนคุณดีกว่า เรื่องทุกอย่างพวกเราจัดการได้แล้ว ที่โทรมาจะถามว่าคุณสามารถไปขึ้นศาลได้ไหม?”

***

ขึ้นศาล? คำนี้สำหรับเป่หมิงโม่เป็นคำที่มีแต่ความเกลียดไม่มีความรัก

เมื่อเร็วๆ นี้ตนเองและกู้ฮอนมีคดีแย่งชิงที่ทำให้ตื่นตกใจกันทั้งเมือง จนถึงระยะนี้เพราะการทำร้ายข้าราชการคนหนึ่งทำให้เกือบถูกจำคุก

เรียกได้ว่า ไม่ว่าตนเองจะขึ้นศาลครั้งไหน ถึงแม้จะแสดงออกให้เห็นว่าจะได้รับชัยชนะน้อยๆ แต่สุดท้ายแล้วก็ยังถือว่าแพ้เหมือนเก่า

“คุณเป่หมิง ฟังอยู่ไหม?” โล่ฮานไม่ได้ยินการเคลื่อนไหวจากคนในโทรศัพท์ จึงถามย้ำไปอีกประโยค

“การขึ้นศาลครั้งนี้เพราะเรื่องอะไร? ฉันจะช่วยอะไรพวกคุณ พยานหรือจำเลย?” ความจริงแล้วในใจเขาไม่ว่าจะฐานะอะไร ทั้งสองอย่างจะมีอะไรแตกต่างกัน?

คนดีเหมือนกันถึงจะได้ยืนอยู่ฝ่ายจำเลย แต่คนไม่ดีก็จะได้ยืนบนบัลลังก์ของโจทก์เช่นกัน ในสังคมที่เปลี่ยนไปขนาดนี้ ไม่มีเรื่องอะไรที่แน่นอน

“คุณเป่หมิง คุณกำลังพูดเล่นใช่ไหม ฉันเชิญคุณไปต้องไม่ให้คุณเสียเปรียบแน่นอน ถ้าจะพูดให้ถูกเป็นข่าวดีอย่างหนึ่งสำหรับคุณ แน่นอน เดิมทีฉันอยากจะเชิญกู้ฮอน แต่เพราะเขายังไม่หายจากการบาดเจ็บ และฉันได้ทำความเข้าใจเกี่ยวกับเหตุการณ์โดยรวมจากเธอแล้ว ดังนั้นจึง...”

“อืม ฉันเข้าใจแล้ว พวกคุณทำเพื่อเธอ ในเมื่อคุณบอกว่าเป็นข่าวดีสำหรับฉัน งั้นฉันก็ไม่รู้จะปฏิเสธอะไรอีก ว่าต้องไปเมื่อไหร่?”

“พรุ่งนี้ พวกเราก็ทำเพื่อปกป้องความฝันที่ยาวนาน โอเค ฉันจัดการธุระเรียบร้อยแล้ว มีอะไรค่อยคุยกันพรุ่งนี้ ใช่แล้ว เรื่องอย่าเพิ่งบอกเธอ คนป่วยรับแรงกระตุ้นได้ไม่มาก”

เป่หมิงโม่เก็บโทรศัพท์ เดินออกจากสนามกลับไปที่ห้องโถงใหญ่ในคฤหาสน์ของตนเอง

“โม่ เมื่อกี้ใครโทรมา ดูจากสีหน้าคุณแล้วมีเรื่องอะไร?” หวีหรูเจี๋ยและโม้จิ่งเฉิงนั่งอยู่บนโซฟา

ตรงหน้าของพวกเขามีผลไม้แห้งวางอยู่มากมาย พวกเขากำลังคัดเลือกสิ่งเหล่านี้อย่างรอบคอบ

“เมื่อกี้รับสายสายหนึ่ง ต้องการให้ฉันไปขึ้นศาล”

เมื่อได้ยินคำว่าขึ้นศาล หวีหรูเจี๋ยก็ตกใจ เธอมองลูกชายอย่างห่วงใย : “เรื่องครั้งที่แล้วรึเปล่า? ไม่ใช่คุมประพฤติรึไง นี้ยังเร็วไปน่ะ”

“แม่ ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ถึงแม้ฉันจะขึ้นศาลแต่ไม่ใช่เพราะเรื่องนั่น ยังไงก็สบายใจได้ ฉันไม่มีปัญหาอะไร ตอนค่ำยังต้องกลับมากินโจ๊กแปดเซียนที่พวกคุณทำอีกน่ะ” เป่หมิงโม่ยิ้มจางๆบนใบหน้าที่ดูผ่อนคลาย

“งั้นก็ดี ในเมื่อคุณพูดแบบนี้ ฉันกับแม่คุณก็ไม่ต้องเป็นห่วงแล้ว” โม้จิ่งเฉิงพูดพลางขณะที่มือยังคงเลือกอาหารอยู่

“ใช่แล้ว เรื่องนี้อย่าเพิ่งบอกกู้ฮอน ถึงจะเป็นข่าวดี แต่ฉันคิดว่าเขาจะมีความสุขขึ้นมาเป็นเรื่องยากเหมือนกัน”

ในเมื่อเป่หมิงโม่พูดแบบนี้ ก็รู้ได้ทันทันทีว่าพรุ่งนี้ที่ขึ้นศาลต้องเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับถังเทียนจื๋อ ในเมื่อมีเขาอยู่ งั้นหลี่เชินก็ปฏิเสธส่วนพัวพันไม่ได้

ถึงแม้ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกของพวกเขาจะลึกซึ้ง อย่าว่าแต่เห็นกับตาเลย ต่อให้ได้ยินกับหูถึงเรื่องราวความสัมพันธ์ก็รับไม่ได้เช่นกัน

นี้ก็ถึง1ค่ำเดือน12แล้ว สถานการณ์ด้านร่างกายของกู้ฮอนก็คงที่ขึ้น ยกเว้นกระดูกหักที่ต้องใช้เวลาในการรักษาดูแลนาน นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรร้ายแรงแล้ว

ดังนั้น เป่หมิงโม่จึงพาเธอกลับมาที่คฤหาสน์หลังใหญ่

แบบนี้ อย่างแรกต้องขอบคุณคนในครอบครัวที่จะดูแลได้ง่ายยิ่งขึ้น อีกอย่างอยู่ที่โรงพยาบาลนานแล้ว เธอน่าจะคิดถึงลูกๆ มาก

***

สำหรับสถานที่ที่ให้กู้ฮอนพักฟื้น แน่นอนว่าต้องเป็นห้องนอนของเป่หมิงโม่