บทที่ 1087 ไม่ใช่ไม่ลงโทษ แต่ยังไม่ถึงเวลา

บทที่ 1087 ไม่ใช่ไม่ลงโทษแต่ยังไม่ถึงเวลา

ในที่สุดก็มาถึงใจความสำคัญของเรื่องทั้งหมด ทำไมคนแบบผู้อำนวยการโกวถึงได้มั่นใจขนาดนั้น ขณะที่ตรวจสอบผู้สนับสนุนเบื้องหลังอยู่นั้น ทำให้เป่หมิงโม่และโล่ฮานรู้สึกประหลาดใจคือ ถังเทียนจื๋อกัดฟันยอมรับ

แน่นอนในใจของโล่ฮานรู้ดี ครั้งนี้เขาช่วยหลี่เชินให้พ้นโทษ

“ถังเทียนจื๋อ ฉันรู้ว่าคุณคิดอะไร ไม่ต้องแกล้งทำเป็นฉลาดแล้ว คุณคิดว่าคุณยอมรับผิดทั้งหมดแล้วจะปกป้องคนที่ประโยชน์ ความสามารถของคุณทำได้ขนาดนี้เลยรึไงกัน ช่างเรื่องที่น่าตลกอยู่เบื้องหลังได้รึไง ฉลาดผิดมักถูกแก้เกมโดยคนฉลาดกว่าเคยได้ยินไหม เหมือนการยอมรับเรื่องนี้โดยเปล่ายิ่งนัก”

โล่ฮานกล่าวกับผู้พิพากษาว่า : “ท่านผู้พิพากษา คดีนี้เกี่ยวข้องกับอาชญากรคนสำคัญอีกคน เขาเป็นหนึ่งในเจ้าหน้าที่รัฐ ตามขั้นแล้วฉันได้ส่งตัวเขาไปยังคณะกรรมการตรวจสอบวินัยแล้ว หลังจากที่ดำเนินการตรวจสอบแล้ว จะส่งตัวให้ตุลาการ”

ผู้พิพากษาพยักหน้า : “เข้าใจแล้ว สำหรับจำเลยถังเทียนจื๋อ เขายอมรับผิดฐานฆ่าคนโดยเจตนา ตอนนี้ศาลตัดสิน...”

“เดี๋ยวก่อน...ฉันยังมีคำถามต้องการถามจำเลย”

ขณะที่ท่านผู้พิพากษากำลังจะประกาศคำตัดสิน กลับถูกเป่หมิงโม่ขัดขึ้น

แม้ว่านี่จะขัดต่อขั้นตอนของศาล แต่ภายใต้การยินยอมของโล่ฮาน ศาลจึงยินดีหยุดให้

เป่หมิงโม่เดินลงมาจากฝ่ายผู้ฟังไปที่ด้านหน้าของถังเทียนจื๋อ

ขณะที่เขากำลังจะพูด ถังเทียนจื๋อกลับแย่งเขาพูดขึ้น

เขาได้ยินที่โล่ฮานพูดทั้งหมดเมื่อกี้ คิดว่าอาจารย์ของตัวเองก็ไม่มีโชคดี แต่ในขณะเดียวกัน เป่หมิงโม่ก็ขัดจังหวะการตัดสินของผู้พิพากษา

“ฉันรู้ว่าจุดประสงค์ของคุณคืออะไร อยากรู้ใช่ไหมว่าเป่หมิงเจิ้งเทียนตายยังไง?”

“ไม่ผิด ฉันจะถามคุณเรื่องนี้ ถ้าคุณเป็นลูกผู้ชายจริงล่ะก็ ตอบฉันอย่างตรงไปตรงมาและเปิดเผยที่สุด”

***

อีกครั้งที่ถังเทียนจื๋อกวาดสายตามองไปรอบๆ ศาล

แววตาของเขาแสดงให้เห็นถึงความสับสนวุ่นวาย ความไม่สบายใจ ความเกลียดชังหรืออาจจะมีความรู้สึกอื่นๆ อีก

สุดท้าย สายตาของเขาก็กลับมาอยู่ที่เป่หมิงโม่

“ฉันไม่พอใจกับเหตุการณ์แบบนี้ในวันนี้ เพราะคุณไม่มีคุณสมบัติที่จะมาตั้งคำถามฉันตรงนี้ และฉันไม่ได้อยู่ในมือคุณ”

เป่หมิงโม่หรี่ตามองเขา จิตใจประหม่าเล็กน้อย : “ดูเหมือนว่าคุณไม่คิดจะบอกความจริงฉันเกี่ยวกับเรื่องนี้ใช่ไหม?”

ถังเทียนจื๋อมองเขาอย่างยิ้มๆ เหมือนสื่อให้เห็นความมืดมน นี้คือท่าทีที่มีความสุขอีกแบบหนึ่ง : “อย่าคิดว่าคุณจะเข้าใจความคิดฉัน ในทางกลับกัน ฉันบอกคุณได้ : ใช่ การตายของเป่หมิงเจิ้งเทียนเป็นเพราะการวางแผนของฉัน และเป็นเพราะน้ำมือฉันเช่นกัน”

ขณะที่พูด เขายื่นมือขวาและยกนิ้วโป้งออกมา : “แค่ขยับนิ้วเบาๆ ก็จบชีวิตเขาได้แล้ว คนอย่างเขาอยู่บนโลกใบนี้ก็ทนทุกข์ทรมานมากไม่ใช่รึไง มองดูหลานที่แอบอยู่ในรัง แต่ฉันอยู่ในมุมของฉัน ถือได้ว่าทำเรื่องดีๆ ให้เขา เพื่อนับตั้งนั้นจะได้ไม่มีเรื่องวุ่นวายแบบนี้อีก ฮ่าๆ ...”

เป่หมิงโม่กำหมัดแน่นขณะฟัง ในที่สุดเขาจุดประกายความเดือดดาลในใจได้สำเร็จ เขาเอื้อมมือไปที่ฝ่ายจำเลยอย่างไม่คาดคิด และกระชากคอเสื้อของถังเทียนจื๋ออย่างแรง

“ทำไม คุณอยากจะแก้แค้นฉันตรงนี้สักครั้งรึไง? ดูๆ ไปแล้วตอนนี้คุณยังโชคดีไม่เลว ครั้งก่อนบนดาดฟ้ากู้ฮอนก็รับแทนคุณไปสองหมัด ตอนนี้ในศาลผู้พิพากษาก็ยังสนับสนุนคุณ ทำไมเรื่องดีๆ ถึงอยู่แต่กับคุณ ฉันไม่ยินดี ถ้าไม่ใช่ยืนอยู่ตรงนี้วันนี้ ชัยชนะจะเป็นของจริงๆ สักครั้ง”

ขณะนั้นเอง โล่ฮานรีบเดินเข้าไปด้านข้างดึงเป่หมิงโม่ : “คุณเป่หมิงใจเย็น กรุณาปฏิบัติตามคำสั่งศาล”

ในที่สุดเป่หมิงโม่ก็ยอมปล่อยมือ

*

ตอนที่เขาเดินออกมาจากศาล ก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว

เดิมที่เป็นเพียงแค่การพิจารณาคดีฆาตกรถังเทียนจื๋อของเสี่ยวเฉิน ผลสุดท้ายยิ่งใกล้สิ้นสุดยิ่งพบหลักฐานมากมาย

ตอนนั้นเหตุการณ์ฆาตกรรมของเป่หมิงเจิ้งเทียน ถึงแม้จะไม่ใช่ผู้พิพากษาคนนี้พิจารณาคดี แต่คดีนี้ก็ถือได้ว่าตื่นเต้นพอสมควร และคิดไม่ถึงว่าผู้ชายที่อยู่ฝ่ายจำเลยจะเป็นฆาตกรตัวจริง

ตอนนี้เป่หมิงโม่อยู่ในศาล สองบุคคลสำคัญก็อยู่ด้วย สองคดีรวมเป็นหนึ่ง

การพิจารณาตอนบ่ายถังเทียนจื๋อดูสบายใจขึ้นเยอะ ไม่เพียงแค่ยอมรับที่ทำทั้งหมด ทั้งยังอธิบายขั้นตอนการฆาตกรรมเป่หมิงเจิ้งเทียนอย่างละเอียด

เขาใช้วิธีการนี้เพื่อกระตุ้นเป่หมิงโม่

แต่ว่ามีโล่ฮานอยู่ข้างตัวตลอด ทำให้เขาควบคุมอารมณ์ได้ดีมาก

เป่หมิงโม่รู้สึกว่าวันนี้เป็นวันที่หนักหน่วงมาก หันหน้าไปทางพระอาทิตย์ตก เขานั่งลงบนบันไดของศาล พยายามที่จะสงบสติอารมณ์

“คุณเป่หมิง คิดไม่ถึงจริงๆ ว่าผลจะออกมาเป็นแบบนี้ แต่ถังเทียนจื๋อก็ได้รับโทษตามสมควรแล้ว ถือได้ว่าเป็นการแสดงความยินดีกับวิญญาณบนฟากฟ้าของคุณเป่หมิง”

โล่ฮานพูดพลางนั่งลงข้างๆ เขา

“จริงแล้วฉันรู้มาตลอดว่าเขาเป็นคนทำ แต่ฉันไม่มีหลักฐานมาพิสูจน์ข้อนี้ ครั้งก่อนปล่อยให้เขาหลุดไป แต่ฟ้ามีตา ครั้งนี้ต่อให้เขาติดปีกก็หนีไม่รอดแล้ว คุณพอจะมีเวลาว่างไหม?”

เป่หมิงโม่หันกลับมาถามโล่ฮาน

โล่ฮานพยักหน้า : “ก็พอมี อาชีพของพวกเราเวลาเป็นเรื่องไม่แน่นอน”

***

ในบาร์ Zeus. มีเสียงดังเหมือนเคย

แต่ถ้าเทียบกับโลกที่วุ่นวายนี้ ที่นี่ถือว่า “สงบ”

หลังจากที่ป่ายมู่ซีส่งผลไม้ทั้งสองจานให้เป่หมิงโม่แล้วจึงออกไปออกมาจากห้องพิเศษ

ดูเหมือนว่าซูยิ่งหวั่นจะเป็นเจ้าของที่ไปแล้ว นักดื่มที่นั่งอยู่ในบาร์และนอกบาร์คุยกันสนุกสนาน

เห็นป่ายมู่ซีออกมากห้องพิเศษที่เป่หมิงโม่อยู่ รู้สึกคาดไม่ถึงและแปลกใจ

“เขาพาใครมา ทำไมต้องเป็นความลับแบบนั้น”