บทที่ 1088 ฟังคำแนะนำและกินอิ่ม

บทที่ 1088 ฟังคำแนะนำและกินอิ่ม

ไม่มีการตอบกลับ

“หรือว่าที่นี่มีวิวสวยๆ ที่ฉันไม่เคยเห็น?” เขาพูดพลางเอนตัวลง สายตามองไปในทิศทางเดียวกันกับเธอ

หน้าของพวกเขาใกล้กันมาก จนรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของอีกฝ่าย

เขาได้กลิ่นหมอจากผอมของเธอ นี้คือกลิ่นที่เขาชอบที่สุด

และเธอได้กลิ่นเย็นสบายเบาๆ ทำให้สดชื่น

“หลายวันมานี้เธอไม่ยอมกินข้าว เพราะต้องการลดน้ำหนักใช่ไหม? ไม่รู้หรือ นักวิทยาศาสตร์บอกว่าผู้หญิงต้องอวบๆ หน่อยถึงจะดีที่สุด”

เห็นเธอไม่ตอบอะไร เป่หมิงโม่จึงเริ่มพูดอยู่คนเดียว

“มีบางเรื่องที่คุณอาจจะยังไม่รู้ เป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่ง : ในที่สุดหยินปู้ฝันและแอนนิตกลงคบกันแล้ว แต่ฉันคิดว่าเด็กคนนี้ทำอะไรช้าไปหน่อย ผ่านมาตั้งนานแล้วเพิ่งจะได้แค่นี้ ฉันว่าคุณป้าน่าจะอยากอุ้มหลานแล้ว สงสัยต้องรออีกหลายปี...หรือว่าคุณไปช่วยพูดกับแอนนิหน่อย พอดีๆ ก็พอแล้วไม่ต้องนานมาก เพราะเธอก็ไม่ใช่สาวแรกรุ่นแล้ว”

เสียงของเป่หมิงโม่เหมือนยุงที่บินวนอยู่ข้างหูเธอไม่หยุด ส่งเสียงหึ่งๆไปทั่ว ทำให้เธอขมวดคิ้วขึ้นมานิดหน่อย

“คุณกลายเป็นพ่อพระตั้งแต่เมื่อไหร่ เงียบหน่อยไม่ได้รึไงกัน” ในที่สุดกู้ฮอนก็ยอมพูดแล้ว

แค่ยอมพูดก็ดีแล้ว แผนขั้นแรกของเป่หมิงโม่สำเร็จ

ความจริงแล้ว ให้เขาพูดเรื่องในครอบครัวตัวเขาเองก็ปวดหัวไม่น้อย เรื่องนี้ไม่เหมาะกับนิสัยตัวเองเลย

แต่เพื่อกู้ฮอนจะทำยังไงได้

***

โลกนี้ทุกสิ่งเติบโตและยับยั้งกันเองเสมอ ขณะที่เป่หมิงโม่กำลังหยุดกู้ฮอน เวลาเดียวกันนั้นเขาเองก็ถูกกู้ฮอนหยุดไว้

เป่หมิงโม่จ้องมองกู้ฮอน 3 วันมานี้เธอผอมลงไม่น้อย โดยเฉพาะใบหน้าของเธอ ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดใจ

กู้ฮอนกลับไม่ชินที่เขามองเธอด้วยสายตาแบบนั้น

เธอขมวดคิ้ว : “ตอนนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี ไม่อยากกินอะไรเลย รบกวนคุณช่วยเอาซุปออกไปหน่อย”

เป่หมิงโม่ไม่ขยับ เหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย

“คุณไม่ได้ยินรึไง เมื่อกี้ยังพูดเป็นน้ำไหลไฟดับอยู่เลย ตอนนี้ทำไงก็ไม่ชนะแล้วใช่ไหม ตอนนี้ฉันไม่ค่อยมีความอดทนอะไรนัก” ความหงุดหงิดเกิดขึ้นในใจเธอชั่วขณะ

ชั่วขณะหนึ่งเธอรู้สึกว่าอะไรก็ขัดหูขัดตาไปหมด ทั้งที่รู้ว่าเขาทำทั้งหมดก็เพื่อเธอ

“ฉันกำลังคิดว่าจะโทรไปที่สวนสัตว์ดีไหม ในเมื่อดินน้ำที่นี่ดีจนน่าแปลกใจ ขนาดที่สามารถเลี้ยงหมีแพนด้าได้1ตัว ฉันรู้ว่าหลายวันมานี้เธอมีเรื่องให้คิดเยอะ คนรอบตัวหายไป2คนใน1ปี เป็นใครก็รับไม่ไหว ต่อให้หลี่เชินได้รับโทษตามสมควร แต่เขาก็คือพ่อแท้ๆ ของเธอ ยังคงมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดอยู่ คุณคิดว่าเพราะคุณที่ทำให้เขาต้องขึ้นศาล แต่คุณรู้ไหมเรื่องนี้ฉันชื่นชมคุณมาก”

กู้ฮอนได้ฟังถึงตรงนี้ ก็มองเขาด้วยความตกใจ

“ใช่ คุณได้ยินไม่ผิด ฉันชื่นชมคุณไม่ใช่การเยาะเย้ย”

เธอดูออก เขาพูดออกมาอย่างจริงใจ

“ความรักในครอบครัวและกฎหมายเป็นเรื่องที่เลือกได้ยากมาก แต่คุณทำได้ ไม่สบายใจมา3วันแล้ว ถึงเวลาเรียกความสดใสแล้ว โดยเฉพาะเด็กๆกำลังมองดูคุณอยู่ หลายวันมานี้ที่คุณอารมณ์เสีย พวกเองก็กินไม่ได้ นอนไม่หลับด้วย”

เป่หมิงโม่พูดพลางยื่นถ้วยซุปที่ยกมาไปตรงหน้ากู้ฮอน : “ดื่มซุปก่อน ค่อยลงไปด้านล่าง พวกเขาอยากเห็นคุณแบบเมื่อก่อน”

ถึงจะเป็นคำพูดง่ายๆ แต่ทุกคำตอกย้ำลงไปในใจของเธอ

เรื่องราวดำเนินมาถึงตอนนี้ ไม่ว่ายังไงก็ต้องเดินต่อไป ตอนนั้นที่ตัวเองยินดีจะพบกับโล่ฮาน ก็เตรียมใจไว้แล้วไม่ใช่รึไง

ลูกๆ ต่างหากคือส่วนสำคัญที่สุดของเธอ เพื่อพวกเขาแล้วควรมีกำลังใจกลับมาอีกครั้ง

ตอนนี้เป่หมิงโม่ยื่นช้อนไปที่ปากของเธอ : “กินหน่อย เอาเรื่องที่ไม่สบายใจทั้งหมดออกไปจากหัว”

*

เป่หมิงโม่ขึ้นไปก็นานแล้ว หวีหรูเจี๋ยที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกยังคงไม่สบายใจอยู่

โม้จิ่งเฉิงมองเธออย่างยิ้มๆ : “สบายใจได้ โม่ขึ้นไปต้องทำให้ฮอนยอมกินได้อยู่แล้ว พวกเขาสองคนก็เหมือนคู่รักคู่แค้น อยู่ด้วยกันก็ชวนกันทะเลาะ พอแยกจากกันต่างคนก็ต่างเหงาหงอย”

หวีหรูเจี๋ยมองโม้จิ่งเฉิงและยิ้มอย่างเขินอาย : “จะพูดยังไงดี ฉันอยู่กู้ฮอนมาก็นาน จนคิดว่าว่าเธอเป็นลูกสาวของตัวเอง นี่คงเป็นเรื่องที่ฉันทำให้ลู่ลู่ได้”

“ฉันว่าไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ยิ่งบอกว่าเป็นเหมือนลูกสาวแล้วด้วย น่าบอกว่าเป็นเหมือนลูกสะใภ้จะดีกว่า”

ทันใดนั้นสีหน้าวิตกกังวลก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหวีหรูเจี๋ย เธอครุ่นคิดอยู่สักครู่ มีแต่คนบอกว่าความสัมพันธ์ระหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้มีเพียงอย่างเดียว นั้นก็คือสงคราม

***

“ต้องขอโทษจริง ที่3วันมานี้ทำให้พวกคุณเป็นห่วง” น้ำเสียงของกู้ฮอนยังฟังดูอ่อนแอ แต่กลับทำให้หวีหรูเจี๋ยสบายใจขึ้นมาชั่วครู่

เธอหันกลับไปมอง เป่หมิงโม่กำลังประคองกู้ฮอนเดินลงมา

สีหน้ายังคงดูไม่ดีเหมือนเดิม แต่รู้สึกได้ว่าความกังวลที่อยู่ในหัวเธอหายไปไม่น้อย