บทที่ 1089 ปมในใจ

บทที่ 1089 ปมในใจ

“ลั่วเฉียว ปากเธอนี้น่ะ อยากให้ฉันบาดเจ็บอีกครั้งรึไง?” กู้ฮอนเข้าใจและไม่ได้คิดอะไรมาก เธอไม่ได้สนใจด้วยซ้ำ เพราะเคยชินกับวิธีพูดของเธอไปแล้ว

ลั่วเฉียวรู้ว่าตัวเองพูดผิดไปแล้ว จึงรีบปฏิเสธ : “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น แค่โกรธนิดหน่อย คุณลุงคุณป้าลองคิดดู คุณจะเข้าใจความหวังดีของเราผิดอีกหรือ”

“เอาล่ะ เอาล่ะ พวกเธอสองคนนี้เด็กไม่ยอมโตจริงๆ เลย เรื่องแค่นี้ยังเถียงกันได้ เอาล่ะ อย่างไรก็ตามวันนี้สำคัญกับฮอน ไหนว่าสิ ตอนนี้ขยับได้แล้วเธออยากทำอะไร?”

หลังสิ้นเสียง ทุกคนมองไปที่ฮอน

กู้ฮอนหุบยิ้มและลองขยับไหล่ตัวเองอีกครั้ง เธอคิดแล้วคิดอีกและพูดกับเป่หมิงโม่ว่า : “พาฉันไปที่หนึ่งได้ไหม?”

***

กู้ฮอนบอกสถานที่ที่อยากไปกับเป่หมิงโม่

“ใช่ โม่ควรจะพาเธอไปเดินเล่นสักหน่อย อยู่แต่ในบ้านทั้งวันน่าเบื่อ” ไม่รอให้เขาตอบกลับ หวีหรูเจี๋ยจัดการตอบกลับแทนลูกชาย

เธอไม่อยากพลาดโอกาสที่พวกเขาจะสามารถพัฒนาความสัมพันธ์ได้

ในเมื่อแม่ตอบตกลงแทนไปแล้ว เป่หมิงโม่ก็ไม่มีอะไรจะพูด เดิมที่เขาไม่อยากพาเธอที่เพิ่งหายดีได้ไม่นาน ตระเวนออกไปไหนมาไหน

พวกเขาขึ้นมานั่งบนรถ เป่หมิงโม่คาดเข็มขัดให้เธอ และยังตรวจเช็คอย่างละเอียดระวังไม่ให้เข็มขัดรัดไปโดนบริเวณที่เธอเพิ่งจะหายดี

หลังจากตรวจเช็คทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาหันไปมองเธอ : “คุณกู้ อยากไปที่ไหนครับ?”

“พาฉันไปที่ศูนย์วิชาชีพแรงงานหน่อยได้ไหม?”

ที่ที่กู้ฮอนจะไป เป็นสถานที่ที่เป่หมิงโม่ไม่คาดคิด

“ฉันเห็นคนอื่นชอบไปสถานที่ชมนกชมไม้มีดอกไม้หอมๆ ทำไมคุณถึงอยากไปสถานที่แบบนั้น อีกอย่างสถานที่แบบนั้นคุณจะไปรู้จักใคร”

เขามองเธออย่างไม่เข้าใจ

ความจริงแล้วเขาเข้าใจแต่แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ เพราะเขารู้ดีว่าหลี่เชินและถังเทียนจื๋อถูกขังไว้ที่นั่น

ถึงแม้ว่าหลี่เชินจะไม่เหมือนนักโทษคนอื่นๆ ที่นั่น เขาเข้าไปที่นั่นเพราะเรื่องเงินและผู้หญิง แต่การใช้อำนาจจนเกือบจะเกิดหายนะ และที่ทำหมดนั้นเพียงเพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว ดังนั้นจึงถูกไล่ออกและย้ายไปขังที่ศาลยุติธรรม สุดท้ายตัดสินให้จำคุก 5 ปี

แต่โทษของถังเทียนจื๋อนั่นหนัก เขาเจตนาฆ่าเป่หมิงเจิ้งเทียน แม้ว่าการวางแผนฆ่าเสี่ยวเฉินจะล้มเหลว แต่เขาวางแผนอย่างร้ายแรง นอกจากนี้เขายังพูดถึงเรื่องหลี่เชินไม่น้อย นี่ถือได้ว่าสมคบคิด เขาได้รับโทษจำคุกตลอดชีวิตหลังจากคดีอาชญากรรมหลายๆ คดี

ชีวิตหลังจากนี้ของเขาต้องถูกขังอยู่ห้องขังไปตลอด

“ฉันอยากไปเยี่ยมพวกเขา ไม่ว่าจะพูดยังไง ที่พวกเขาเข้าไปในนั้นเป็นความรับผิดชอบของฉัน” น้ำเสียงของกู้ฮอนฟังดูสงบ ดูเหมือนว่าเธอตัดสินใจมานานแล้ว

“คุณต้องรับผิดชอบอะไร อย่าเอาความผิดของคนอื่นมายัดเยียดให้ตัวเอง ทั้งหมดนี้เป็นเพราะพวกเขาเอง ฉันรู้ว่าคุณได้พยายามหยุดพวกเขาแล้ว นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณ”

กู้ฮอนส่ายหน้าน้อยๆ : “ได้โปรดพาฉันไปเยี่ยมเขาหน่อย”

ท่าทีของเธอหนักแน่น จนเป่หมิงโม่ไม่รู้จะพูดยังไงให้เธอยอม

“ก็ได้ ฉันจะพาไป ฉันรู้ว่านี้คือปมที่เธอซ่อนไว้ในใจลึกๆ ถ้าไม่คลายปมนี้หลังจากนี้เธอก็จะไม่มีความสุข” พูดจบเป่หมิงโม่จึงขับรถออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่

*

“หลี่เชิน มีคนมาเยี่ยม”

เสียงเรียกของเจ้าหน้าที่ควบคุมปลุกเขาที่นั่งเหม่อลอยอยู่บนเตียงแข็งๆ

อยู่ในห้องผนังเรียบสี่ด้านกับเตียงเหล็กหนึ่งเตียง เขาเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ประมาณ 3 เดือนแล้ว

จากตอนแรกที่ไม่ชิน จนตอนนี้ค่อยๆ คุ้นเคย

ความเคยชินแบบนี้ถูกสร้างขึ้นในอดีตที่เขาเคยเป็นอิสระ นอกจากการที่ได้เจอถังเทียนจื๋อบ่อย เช่นเดียวกันกับที่นี่ที่ไม่ค่อยจะใกล้ชิดกับคนนอกนัก

ความโดดเดี่ยวนี้ทำให้เขาเข้ากับชีวิตในห้องขังได้อย่างรวดเร็ว

เพียงแค่ตอนนี้เขามีเวลาที่จะคิดถึงเรื่องเก่าๆ มากขึ้น

ก่อนหน้านี้เขาถูกรบกวนจากเรื่องราวภายนอกมากมาย แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องคิดเรื่องเหล่านั้นอีก

เขาสามารถคิดถึงความทรงจำในอดีตของตัวเองกับลู่ลู่ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น จนกระทั่งได้ยินบทสนทนาระหว่างพวกเขาทุกประโยคที่ข้างหู

***

“โอเค”

ได้ยินคำพูดของผู้ควบคุม หลี่เชินลุกออกจากเตียงและเดินออกไปที่ประตูอย่างช้าๆ

เขากำลังคิดว่า ตกเองตกอยู่ในสภาพนี้แล้วจะมีใครอยากมาเยี่ยมเขาอีก?

ในงานราชการ เมื่อใดก็ตามที่มีคนพ้นจากตำแหน่ง คนอื่นจะวุ่นวายกับการตรวจสอบและกำจัดคนที่มีส่วนเกี่ยวข้อง

กลัวว่าถ้าตัวเองเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็จะได้รับผลเช่นเดียวกัน

นี้เป็นการเยาะเย้ยที่ช่างน่าตลก ตอนมีอำนาจสิ่งของมากมายถูกส่งมาให้ พอไม่มีประโยชน์กลับเปลี่ยนเป็นตรงกันข้าม

ในเมื่อไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์พวกนี้ แล้วยังมีใครอีกที่จะมาเยี่ยมเขา?

เป็นพวกคณะกรรมการตรวจสอบมาตรวจสอบหรือไง?

ตอนที่ตัวเองถูกพาตัวมาก็รู้ความสำเร็จและความล้มเหลวไปแล้ว ในเมื่อตอนที่โดนตรวจสอบก็บอกรายละเอียดและคำอธิบายทั้งหมดไปแล้ว

เข้าใจว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องมีอะไรจะส่งมอบหรือบอกพวกเขาอีกแล้ว

ถ้านอกจากคนสองกลุ่มนี้ จะมีใครอีกที่อยากมาเยี่ยมเขา?