บทที่ 1090 ขอบเขต

บทที่ 1090 ขอบเขต

เขาขับรถพาเธอวนไปรอบๆ เมืองที่เขาอยู่อาศัยกันมาเป็นสิบปี

มองไปยังถนนที่คุ้นเคยและผู้คนที่รีบร้อน

จริงแล้วในใจของคนเหล่านั้นซ่อนความลับมากมายที่ไม่อยากให้คนข้างๆ รู้

เป่หมิงโม่คิดว่าเขาควรทำอะไรสักหน่อย

***

เป่หมิงโม่พากู้ฮอนกลับมาที่คฤหาสน์หลังใหญ่ หลังจากกลับมา ทุกคนดูออกว่าเธอไม่มีความสุขเลย

นี้ทำให้หวีหรูเจี๋ยและโม้จิ่งเฉิงรู้สึกสงสัย รอให้กู้ฮอนกลับขึ้นไปพักก่อน ค่อยถามเป่หมิงโม่ว่าหลังจากที่พวกเขาออกไปเกิดเรื่องอะไรขึ้น

เป่หมิงโม่ก็ไม่ได้ปิดบังอะไร บอกทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้พวกเขาฟังอย่างง่ายๆ

“ฮอนคนนี้ ถึงแม้นิสัยหลายอย่างจะเหมือนกันกับหลี่เชิน แต่ก็มีบางส่วนที่เหมือนกันกับลู่ลู่ ท่าทีที่แสดงออกดูเข้มแข็ง แต่ในใจลึกๆ ค่อนข้างอ่อนไหว” หวีหรูเจี๋ยถอนหายใจอีกครั้ง

เธอไม่รู้จะดีใจหรือลำบากใจกับกู้ฮอน

*

ที่บาร์ Zeus.

ป่ายมู่ซีวางไวน์แดง2แก้วไว้บนโต๊ะ และเดินหันหลังออกไปจากห้องพิเศษ

เป่หมิงโม่ยื่นมือไปหยิบแก้วขึ้นมาดมใกล้ๆ จมูกสักครู่ พยักหน้าอย่างพอใจและดื่มไปนิดหน่อย

“ไวน์นี้รสชาติไม่เลว คุณลองชิมดู”

พูดพลางมอง แก้วที่วางอยู่ตรงหน้าโล่ฮาน

โล่ฮานก้มมองของเหลวสีแดงเข้ม สองนิ้วจับที่ก้านแก้วค่อยๆ ขยับไปมา

ของเหลวสีแดงเข้มยังคงนิ่งสนิท ไม่ขยับตามแก้วไวน์

มองอยู่สักพัก เขาเงยหน้าขึ้นมองเป่หมิงโม่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับตัวเอง และยิ้มน้อยๆ : “คุณเป่หมิง ฉันรู้ว่าคุณเป็นคนพูดตรงไปตรงมา ทำไมตอนนี้รู้จักที่จะพูดอ้อมค้อมแล้วหรือไง”

เป่หมิงโม่ฟังและยิ้มจางๆ : “ทำไมจะเชิญคุณมาดื่ม ถ้าไม่มีการวางแผนบังคับ คุณจะไม่สบายใจรึไง ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันจะปล่อยให้คุณสบายใจหน่อยแล้วกัน”

พูดพลางวางแก้วในมือลงบนโต๊ะ และหุบยิ้ม : “คุณช่วยพาคนคนหนึ่งจากในนั้นออกมาหน่อย”

“พาคนออกมา?” สีหน้าของโล่ฮานเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาเล็กน้อย : “คุณเป่หมิง ฉันรู้มานานแล้วในโลกของธุรกิจคุณสามารถเรียกลมเรียกฝนได้ อยากได้อะไรก็ได้ แต่ฉันไม่ได้มีความสามารถมากเหมือนคุณที่อยากได้อะไรก็ได้จากวงการศาล เกรงว่าเรื่องนี้ฉันจะช่วยคุณไม่ได้”

พูดจบเขาก็เดินออกไป โดยไม่ดื่มไวน์ในแก้วด้วยซ้ำ

เป่หมิงโม่มองไปที่เขาพลางตบมือ : “คุณโล่ไม่ต้องกังวล เหมือนว่าจะมีอะไรเข้าใจผิดระหว่างเรา ฉันไม่ได้จะให้คุณทำผิดวินัย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการทำผิดกฎหมายเลย”

“ถ้าอย่างนั้นพาคนออกมาหมายถึงอะไร?” โล่ฮานทรงตัวให้มั่นคงอีกครั้ง อยากจะฟังว่าจริงๆ แล้วเขากำลังคิดอะไรอยู่

“ฉันแค่อยากให้คุณช่วยพาคนคนหนึ่งจากในนั้นออกมาสักครึ่งวัน ฉันสัญญาจะส่งเขากลับไปให้คุณภายในครึ่งวันแค่นั้นเอง”

จากนั้นเป่หมิงโม่ก็อธิบายความคิดของตัวให้โล่ฮานฟังอย่างละเอียด

หลังจากที่โล่ฮานขมวดคิ้วแน่น ในที่สุดเขาก็พยักหน้า : “คุณเป่หมิง พูดตามหลักเหตุผลแล้วการทำแบบนี้คือการเหยียบเส้นขอบการตกเป็นผู้ต้องสงสัย แต่คุณทำเพื่อกู้ฮอน เรื่องนี้ฉันยินดีช่วยคุณ ขณะเดียวกันฉันหวังว่าคุณรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับฉัน”

เป่หมิงโม่หัวเราะร่าและยกแก้วในมือขึ้น

โล่ฮานยังคงเหมือนเดิมไม่ขยับเขยื้อนแก้วใบนั้นของตัวเอง : “ขอบคุณสำหรับการต้อนรับ ฉันแค่มีความเคยชินอย่าหนึ่งคือขณะที่กำลังจัดการธุระที่เป็นทางการฉันไม่ดื่ม เรื่องต้องขอให้คุณยกโทษด้วย”

“ไม่เป็นไร ในเมื่อคุณคิดว่านี้เป็นเรื่องทางการ งั้นฉันไม่บังคุณแล้วกัน รอให้จัดการธุระเสร็จ ฉันจะเชิญคุณมาดื่มในฐานะเพื่อน

***

อีกครั้งที่เป่หมิงโม่นั่งอยู่ในห้องเยี่ยมที่เยือกเย็น เขาไม่มั่นใจที่ตัวเองทำแบบนี้จะได้ผลไหม แค่คิดว่าทำอะไรเพื่อกู้ฮอนได้สักเล็กน้อย ก็คุ้มค่าแล้ว

เขาได้ยินเสียงฝีเท้าจากที่ไกลค่อยๆ ใกล้เข้ามา

ไม่นานตรงหน้าเขาก็มีคนเพิ่มขึ้นมาอีกคน

“ป้าซิน พวกเราไม่เจอกันนานแล้ว ฉันรู้ช่วงเวลาที่คุณอยู่ในนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย”

ขณะนั้นเอง ผู้คุมก็ถอดกุญแจมือบนมือของเจียงฮุ่ยซินออก