บทที่ 1108 ในที่สุดก็กลับบ้าน

บทที่ 1108 ในที่สุดก็กลับบ้าน

เป่หมิงโม่ก็เป็นตัวอย่างแบบนี้อันหนึ่ง สิ่งแวดล้อมรอบตัวในตอนเด็ก มีส่วนที่แน่นอนทำให้ทัศนคติส่วนตัวของเขาโดนกระทบไปในทางที่ไม่ดี

ทางที่ไม่ดีแบบนี้ ได้ติดตามตัวเขามานานหลายปี

หรือกระทั่งถ้าไม่มีการปรากฏตัวของกู้ฮอนเกิดขึ้น ร้อยละแปดสิบเขาก็จะยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไปอีกตลอด

คนที่อยู่รอบข้าง ก็คงจะไม่มีใครไม่โดนผลกระทบจากเขา

ตีคนหนึ่งพัน แต่ตัวเองต้องเสียหายแปดร้อย

ในขณะเดียวกันเขาก็คงจะไม่ได้สบายนัก ถือเป็นการทรมานอีกรูปแบบหนึ่งด้วยเช่นกัน

แต่ว่า เหมือนว่าสวรรค์จะไม่ได้ใจร้ายกับเขามากเกินไป ยังให้โอกาสเขาได้กลับหลังอีกครั้ง

เพียงแต่ว่าเขาเหมือนจะคุ้นชินกับวิธีการดำเนินชีวิตแบบเมื่อก่อนไปแล้ว ก็เลยไม่ได้สนใจต่อ‘โชคที่สวรรค์ประทาน’นี้

จนกระทั่งต่อมา……

*

ลมหายใจของกู้ฮอนยังคงเร็วแรงอยู่ เธอมองผู้ชายตรงหน้านี้อย่างระแวดระวัง

ผู้ชายคนนี้เหมือนกับจะแข็งตัวไปแล้วยังไงอย่างงั้น

“กริ๊ง…..”

อยู่ ๆ โทรศัพท์ที่วางบนโต๊ะเครื่องแป้งก็ดังขึ้นมา แล้วก็ยังสั่นอย่างเป็นจังหวะขึ้นอีกด้วย

จนถึงเวลานี้ ถึงได้ทำลายความสงบเงียบนี้ลงไปได้

เขาถอยหลังไปสองก้าว และกู้ฮอนก็รีบหมุนตัวไปคว้าโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว

พอเห็นเบอร์โทรศัพท์ที่โทรเข้ามาแสดงอยู่บนหน้าจอนั้น มันเป็นเบอร์แปลกหน้า

แต่ว่าเป็นเบอร์ที่โทรมาจากในประเทศ

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าหาใครคะ?” เธอรับโทรศัพท์ขึ้นอย่างมีมารยาท

ที่ปลายสายอีกฝั่งเป็นเสียงของผู้ชายดังมา “สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าคุณคือคุณกู้ฮอนใช่ไหมครับ?”

เสียงฟังดูแหบแห้งเล็กน้อย เหมือนกับว่าเป็นคนพอมีอายุแล้ว

สามารถพูดชื่อตัวเองได้อย่างถูกต้อง ดูท่าแล้วน่าจะเป็นเรื่องที่ต้องมาหาตัวเอง ถ้าอย่างงั้นจะเป็นเรื่องอะไรนะ?

ในสมองของเธอเกิดการคาดเดาขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ว่าก็ตอบกลับตามกลับไปอยู่ดี “ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณหาฉันมีเรื่องอะไรเหรอคะ?”

เป่หมิงโม่ยืนอยู่ห่างจากเธอไม่มาก และเสียงลำโพงของโทรศัพท์ก็ดังมาก และบวกกับภายในห้องนอนนั้นสงบเงียบมาก เขาจึงได้ยินอย่างชัดเจนดีทุกอย่าง

เป็นผู้ชายคนหนึ่ง นี่ทำให้เขาขมวดคิ้วขึ้นมาน้อย ๆ

เขานั้นไม่ได้เป็นคนที่ขี้เหนียวแต่อย่างใด แต่ว่าถ้าเกี่ยวข้องกับตัวกู้ฮอนแล้ว เขาก็จะเก็บเอามาใส่ใจ

สายตาจดจ้องอยู่ที่โทรศัพท์

กู้ฮอนมองกระจกทีหนึ่ง มันสะท้อนภาพของผู้ชายที่อยู่ข้างหลังกำลังหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่พอดี

ผู้ชายที่อีกฝั่งเริ่มพูดต่อไปอีก “ต้องขอโทษด้วยที่โทรศัพท์หาคุณอย่างกะทันหัน ผมเป็นบรรณาธิการผู้รับผิดชอบของสำนักพิมพ์XX เฝิงกั๋วหั้วครับ บทแนะนำหนังสือคร่าว ๆ ของคุณที่ทิ้งไว้ที่เรานี้ ผมได้อ่านแล้วนะครับ และอยากจะคุยปัญหาเรื่องตีพิมพ์กับคุณสักหน่อย ไม่ทราบว่าคุณพอจะมีเวลาว่างเมื่อไหร่เหรอครับ?”

สำนักพิมพ์XX……

กู้ฮอนตั้งสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ตัวเองได้ทิ้งบทแนะนำหนังสือใหม่ที่ตัวเองเขียนเอาไว้ที่นั่นฉบับหนึ่งจริง ๆ

แต่ว่าก็ไม่ได้รับการตอบกลับมาตลอด เธอยังนึกว่าคงจะไม่ถูกตาถูกใจคนเขา

แต่คิดไม่ถึงว่าอยู่ ๆ วันนี้จะได้รับการตอบกลับแล้ว และที่สำคัญยังจะคุยปัญหาเรื่องการตีพิมพ์อีกด้วย

เธออดไม่ได้ที่จะแอบดีใจในใจ แล้วรีบพูดขึ้นว่า “ได้ค่ะ แต่ว่าตอนนี้ฉันอยู่ประเทศอังกฤษ อย่างเร็วที่สุดก็ต้องอีกสองวันถึงจะกลับไปได้……”

ในน้ำเสียงมีความสั่น ๆ ของความตื่นเต้น

ในตอนที่เธอยังพูดไม่จบเฝิงกั๋วหั้วก็ตอบกลับมาแล้วว่า “ไม่มีปัญหาครับ รออีกสองวันก็ได้ครับ ผมไม่รู้ว่าตอนนี้คุณอยู่ต่างประเทศ ดูท่าคงจะรบกวนคุณพักผ่อนแล้วมั้งครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณที่ให้ข่าวดีนี้กับฉันนะคะ งั้นอีกสองวันเราค่อยเจอกันนะคะ” กู้ฮอนพูดแล้วก็วางโทรศัพท์ลง เธอดีใจจนอยากจะร้องตะโกนออกมาเลยทีเดียว

หนังสือเล่มใหม่จะได้ตีพิมพ์แล้ว นี่สำหรับกู้ฮอนแล้วถือว่าเป็นข่าวคราวที่ไม่เลวเลย

ความดีใจนั้นไม่ได้น้อยกว่าตอนที่หนังสือเล่มแรกถูกตีพิมพ์เลย

เป่หมิงโม่ที่อยู่ห่างจากเธอไม่มากนักก็ได้ยินชัดเจนดี หัวคิ้วของเขาขมวดกันเป็นปม

แล้วก็เหมือนกับว่าเขาจะนึกถึงหนังสือเล่มที่เธอเคยเขียน กับช่วงเวลา‘มืดมน’ที่เรื่อง‘งานเปิดตัวครั้งแรก’ได้นำพามาให้กับตัวเอง

สำหรับเรื่องหนังสือเล่มที่สองนี้ ตั้งแต่ตอนที่เธอยังเป็นผู้ช่วยอยู่นั้น เขาก็รู้เรื่องแล้ว

เพียงแต่ว่าสำหรับเนื้อหานั้น รวมทั้งพวกชื่อหนังสือและข้อมูลอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องนั้น เขาไม่รู้อะไรเลย

ดูออกได้ว่าความใส่ใจต่อหนังสือเล่มนี้ของเธอจะเยอะยิ่งกว่าเก่าอีก และในเวลาเดียวกันระบบรักษาความปลอดภัยก็ยิ่งทำได้ครบถ้วนมากขึ้น

และก็เป็นอีกครั้งที่ถือโอกาสตอนเธอไม่อยู่ แล้วเกิดความอยากจะรู้จึงอยากจะดูสักหน่อย

แต่ว่าสิ่งที่ต้อนรับตัวเองเป็นอย่างแรกเลยก็คือ รหัสล็อกคอมพิวเตอร์สองชั้น

ข้ามรหัสผ่านระบบยังพอว่า ถือว่าง่ายดายมาก และที่สำคัญเธอจะไม่มีทางจับได้ด้วย

แต่ว่ารหัสผ่านเปิดเครื่องนี่ซิที่ยาก วิธีลบรหัสผ่านสามารถรีเซตได้อย่างง่าย ๆ แต่ว่าถ้าเป็นแบบนี้พอลบรหัสผ่านเก่าออก ก็โดนเธอจับได้นะซิ ก็เท่ากับเป็นการเปิดโปงตัวเองเลย

‘พฤติกรรมที่แอบซ่อน’แบบนี้ มันช่างทำลายภาพลักษณ์ของตัวเองจริง ๆ

ยังจะโดนเธอจับจุดอ่อนได้อีก แบบนี้ชีวิตต่อไปก็คงจะไม่ได้อยู่เป็นสุขแล้ว

เพราะฉะนั้น ปริศนานี้จึงได้แต่คอยเก็บซ่อนเอาไว้ในก้นบึ้งหัวใจตลอดมา

เวลาผ่านมานานขนาดนี้ และในช่วงเวลาที่เกือบจะลืมเรื่องเรื่องนี้ไปซะแล้ว แต่เจ้าสายโทรศัพท์ที่อยากตายนี้ก็มาทำให้เป่หมิงโม่เริ่มอยู่ไม่สุขอีกแล้ว

“เธอกะว่าจะทำหนังสือเหรอ? หรือว่าตอนนี้เธอขาดเงินมากนักเหรอ?” เขาถามขึ้นอย่างเรียบ ๆ เคียง ๆ

กว่ากู้ฮอนกว่าจะสะกดกั้นความดีอกดีใจลงได้อย่างยากลำบาก “ก็แน่นอนอยู่แล้ว จะต้องเลี้ยงลูกตั้งสามคนมันง่ายขนาดนั้นซะที่ไหนละ ฉันไม่ได้เป็นเหมือนคุณนี่ ที่มีธุรกิจตั้งเยอะตั้งแยะ และถึงแม้จะเสียบริษัทเป่หมิงไป ก็ยังสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายเหมือนเก่า”

“พวกเขาสามคนก็เป็นของฉันด้วยเหมือนกัน คุณคงไม่ต้องทำถึงขนาดนี้หรอก”