บทที่ 1109 ความซาบซึ้งในใจลึก ๆ

บทที่ 1109 ความซาบซึ้งในใจลึก ๆ

พวกมันก็เปรียบได้เหมือนกับหมาฝูงหนึ่ง ในตอนที่เขามีอำนาจยิ่งใหญ่นั้น ถึงแม้จะมีความเกลียดชังเก็บเอาไว้ แต่ก็ว่าก็ไม่กล้าแหย่

แต่พอมาวันนี้อำนาจของเขาไม่ได้ยิ่งใหญ่อีกต่อไปแล้ว ก็เลยทำให้พวกมันฉวยโอกาสสามารถแก้แค้นคืนได้แล้ว

สำหรับการรายงานด้านลบของตัวเอง ทำไมเป่หมิงโม่จะมองไม่เห็น

ถ้าเปลี่ยนเป็นเมื่อก่อน เขาจะต้องทำให้สำนักข่าวพวกนี้ล้มละลายไปให้หมดแน่

แต่ว่าเวลานั้นกับเวลานี้มันต่างกัน และที่สำคัญตอนนี้เขาก็เปลี่ยนเป็นคนที่ยิ่งมีความอดทนมากขึ้นแล้ว อยากจะเขียนอะไรก็ให้พวกเขาเขียนไป ในเมื่อตัวเองก็ไม่ได้เสียเนื้อไปสักก้อน หรือว่าขาดอะไรไปสักหน่อย

เขาจอดรถไว้ที่หน้าประตูโรงเรียน พออ่านหนังสือพิมพ์ในมือหมดแล้ว ก็ลวดโยนมันทิ้งลงไปในถังขยะที่อยู่ใกล้ตัวเองที่สุดอย่างแม่นยำ

ในตอนที่เขาเตรียมตัวจะขับรถออกไปนั้น กระจกหน้าต่างรถของเขาก็ถูกคนเคาะจากข้างนอกเบา ๆ ขึ้นสองครั้ง

อาจจะเป็นเพราะเนื้อหาที่เอาตัวเองไปเป็นเรื่องตลกพวกนั้นในหนังสือพิมพ์ กระทบต่ออารมณ์ทำให้เขาไม่เห็นว่าที่ข้าง ๆ ได้มีคนมายืนอยู่แล้วคนหนึ่ง

จากข้างในรถ เวลานี้แค่สามารถมองเห็นรูปร่างบางส่วนของคนที่อยู่นอกรถ

มองดูแล้วกลับไม่เหมือนนักข่าวคนหนึ่ง

เขาลดกระจกรถลงมานิดหน่อย เห็นเพียงแต่คนข้างนอกค่อย ๆ โค้งตัวลงมาเล็กน้อย พอดีกับสามารถมองเห็นหน้าคร่าตากับเป่หมิงโม่ได้ “อารอง เราหาที่สักแห่งคุยกันหน่อยดีไหมครับ”

คนที่อยู่ข้างนอกนั้น คือเป่หมิงยี่เฟิงเอง

*

ที่ถนนเส้นหนึ่งที่ดูค่อนข้างสงบเงียบห่างจากโรงเรียนมาไม่มาก มีร้านกาแฟที่ตกแต่งเป็นสไตล์ยุโรปเหนืออยู่ร้านหนึ่ง

โต๊ะที่อยู่ติดหน้าต่างบนชั้นสาม ได้มีผู้ชายสองคนกำลังนั่งหน้าเข้าหากันอยู่

บนโต๊ะกระจกตรงหน้าพวกเขามีกาน้ำที่ทำจากแก้วใส่กาแฟที่ลวดลายสวยงามวางอยู่

ภายใต้ประโยชน์ของเปลวไฟนั้นทำให้ของเหลวสีดำข้างในกำลังเดือดปุด ๆ จนมีฟองน้ำเกิดขึ้นมาไม่หยุด ที่ปากกาน้ำนั้นก็มีกลิ่นหอมที่ทำให้คนผ่อนคลายลอยออกมา

“อารอง ตั้งแต่ที่เรื่องนั้นเกิดขึ้นมาแล้วนั้น เราก็ไม่ได้เจอหน้ากันมานานแล้วนะครับ”เป่หมิงยี่เฟิงพูดขึ้น และยื่นมือออกไปยกกากาแฟขึ้นมา แล้วรินให้เป่หมิงโม่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามแก้วหนึ่ง

เป่หมิงโม่พยักหน้า “ใช่ เป็นช่วงเวลาหนึ่งแล้วที่ไม่ได้เจอกัน แต่ว่าฉันก็ยังสนใจข่าวคราวของบริษัทเป่หมิงมาตลอด ดำเนินการไปได้ไม่เลวเลยนี่ ดูท่าแล้วนายก็เป็นคนที่เหมาะกับการทำงานคนหนึ่งจริง ๆ”

เขานั้นกว่าจะชื่นชมคนคนหนึ่งนั้นยากมากจริง ๆ นี่ก็ทำให้เป่หมิงยี่เฟิงแอบรู้สึกดีใจขึ้นมาเล็กน้อย และเขาก็พูดขึ้นอย่างถ่อมตัวว่า “อารองชื่นชมเกินไปแล้ว ถ้าเทียบกับอาแล้วผมยังห่างไกลอีกเยอะ เพียงแต่ตอนนี้บริษัทเป่หมิงยังไม่ล้มอยู่ในมือของผมก็เท่านั้น”

“ไม่ต้องถ่อมตัวหรอก ช่วงนี้บริษัทเป่หมิงได้รับโครงการใหญ่ของต่างประเทศหลายโครงการ ขอบเขตชื่อเสียงวิศวกรรมทางสากลของบริษัทเป่หมิงก็ยิ่งสูงขึ้นไปไม่น้อย ทำให้ดีต่อไป คุณปู่ของนายจะต้องภาคภูมิใจในตัวนายแน่ ๆ”

พอเอ่ยถึงคุณปู่ เป่หมิงยี่เฟิงที่เมื่อกี้ใบหน้ายังมีรอยยิ้มอยู่ก็รีบเก็บกลับไปบ้างทันที เหมือนกับว่าเขานั้นนึกถึงเรื่องเก่าบางเรื่องขึ้นมา

เรื่องที่ไม่ดีนั้น มักจะทำให้คนรู้สึกผิดหวังและเสียใจ

เป่หมิงยี่เฟิงนั้นตั้งแต่แรกก็เป็นคนที่โดนความรู้สึกกระทบได้ง่ายมากคนหนึ่ง และยิ่งไปกว่านั้นก็คือคนที่ถูกเอ่ยถึงนั้นเป็นคุณปู่

แล้วเป่หมิงโม่ทำไมจะไม่ใช่คนแบบนี้ด้วยล่ะ

ภายนอกดูเป็นคนเย็นชาไม่เห็นแก่ความรู้สึก หรืออย่างน้อยเมื่อก่อนเขาก็เป็นแบบนี้

แต่ว่าเรื่องที่เขาทำทุก ๆ เรื่องนั้น ล้วนมาจากสีสันของความรู้สึกทั้งนั้น เพียงแต่ว่าสีสันของเขาไม่ใช่สีสันสดใสเท่านั้น แต่กลับเป็นสีเทาหม่นทั้งผืน

พวกเขาทั้งสองคนต่างก็เงียบขรึมลงอย่างไม่ได้นัดหมาย

จนสุดท้ายก็เป็นเป่หมิงโม่เปิดที่ปากพูดขึ้นอีกครั้ง “วันนี้ที่นายมาหาฉันคงไม่ใช่แค่มาระลึกถึงเรื่องเก่าง่าย ๆ แบบนี้หรอกใช่ไหม ทางโน้นของนายเจอปัญหาอะไรเข้าแล้วใช่ไหม ถ้าหากไม่รังเกียจละก็ ฉันยินดีจะช่วยนายในเรื่องของปัญหาเหล่านี้นะ”

เป่หมิงโม่ดูค่อนข้างเป็นธรรมชาติ ที่จริงเขาก็เคยคิดมาก่อนแล้วไม่ใช่เพียงแค่ครั้งเดียวว่า บริษัทเป่หมิงนั้นเป็นเครือบริษัทที่ใหญ่โตมากขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าดูถูกความสามารถของเป่หมิงยี่เฟิง แต่ว่าถึงแม้จะเป็นช่วงที่ตัวเองดูแลอยู่นั้นก็ยังคงเปลืองแรงไปพอประมาณเลยเหมือนกัน และยิ่งไปกว่านั้นแล้วเขาล่ะ ก็จะต้องพบเจอกับปัญหาบ้างเหมือนกันแน่นอน

“อารอง อาอย่าดูถูกผมนะ ถึงแม้ผมทำงานจะถือได้ว่ายากลำบากอยู่บ้าง แต่ว่าก็ยังถือว่าพอสามารถรับมือไหว ถ้าหากว่าไม่ไหวแล้วจริง ๆ ผมจะมาขอให้อาช่วยเอง แต่ครั้งนี้ที่มาหาอาเพราะว่ามีเรื่องอื่น” พูดแล้ว เขาก็หยิบข้อความข่าวที่ตัดมาจากหน้าหนังสือพิมพ์พวกนั้นออกมาจากกระเป๋าพกของตัวเอง

เป่หมิงโม่มองทีเดียวก็รู้แล้วว่านี่เขาหมายความว่ายังไง

เป่หมิงยี่เฟิงก็พูดออกไปตามตรงเลย “ผมรู้ว่าที่เขียนอยู่ในนี้มันไม่เป็นความจริง และอีกอย่างผมก็สนับสนุนให้อาทำแบบนี้ด้วยเหมือนกัน และยังดีใจมากที่อามีการเปลี่ยนแปลงแบบนี้ ผมว่าเจ้าเด็กสามคนนั้นก็คงจะรู้สึกดีใจมากด้วยเช่นกัน” สามารถมองออกได้ว่า เขานั้นสนับสนุนตัวเองจากใจจริงเลย “ขอบใจนะ ดูท่าแล้ววันนี้นายจะตั้งใจมาสนับสนุนฉันโดยเฉพาะเลยนะ ที่จริงไม่จำเป็นจะต้องทำอย่างนี้ก็ได้ พวกสำนักข่าวพวกนั้นก็แค่นึกว่าหาโอกาสแก้แค้นฉันได้แล้วก็เท่านั้น”

“พูดก็พูดไปแบบนี้ แต่ว่าที่พวกเขาทำแบบนี้ไม่ว่าจะมากหรือน้อยก็ต้องกระทบโดนอาหรือครอบครัวของอา หรือไม่อากลับมาเถอะครับ กลับมาบริษัทเป่หมิงอีกครั้ง ถ้าแบบนี้ ก็จะสามารถอุดปากของพวกเขาไว้ได้ด้วย ผมดูออกนะ ถึงแม้อาจะแสดงท่าทีออกว่าไม่สนใจอะไร แต่ว่าในใจอาก็ยังคงสนใจมาก และที่สำคัญบริษัทเป่หมิงก็เป็นเลือดเนื้อของอาด้วยเหมือนกัน”

เป่หมิงโม่หยิบช้อนเล็ก ๆ ข้างแก้วขึ้นมา แล้วคนข้างในกาแฟเบา ๆ และอย่างรวดเร็วก็เกิดเป็นน้ำวนเล็ก ๆ ขึ้นมา “ขอบคุณความหวังดีของนายมาก ฉันรู้ ก่อนที่นายจะตัดสินใจแบบนี้นั้น ก็ต้องทำการต่อสู้กับความคิดมาเป็นเวลาไม่น้อยแล้วอย่างแน่นอน สมมุติถ้าฉันกลับไปที่นั่นใหม่อีกครั้ง ก็คงจะต้องมีผลกระทบต่อนายแน่นอน ในส่วนนี้นายน่าจะต้องชัดเจนมากกว่าฉันถึงจะถูก”

พูดแล้ว ก็มองเป่หมิงยี่เฟิงอย่างมีความหมายลึกซึ้ง เห็นเพียงแต่ปฏิกิริยาบนใบหน้าของเขาดูอึดอัดนิดหนึ่ง

“อารอง ที่อาพูดมาผมก็ไม่ปฏิเสธหรอกนะ แต่ว่าผมรู้สึกว่าพวกเราเป็นคนครอบครัวเดียวกัน หนึ่งขีดไม่สามารถเขียนคำว่าเป่หมิงออกมาได้ ผมมีความเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง และก็ยังมีความเป็นห่วงแบบที่อาพูดมาเหมือนกัน กาลเวลานั้นมักจะบีบให้คนคนหนึ่งเติบโตขึ้น เรื่องราวที่อาทำทั้งหมดตั้งแต่ออกจากบริษัทเป่หมิงมาจนถึงตอนนี้ ผมล้วนมองเห็นหมดแล้ว เพราะฉะนั้นผมก็รู้สึกว่าตัวเองควรจะทำอะไรเพื่ออาบ้าง”

เป่หมิงยี่เฟิงพูดอย่างจริงใจมาก มองออกได้ว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนออกมาจากใจจริงของเขา