บทที่ 1116 ประจบ

บทที่ 1116 ประจบ

แน่นอนว่านอกจากเอาหน้าเอาตา เปรียบเทียบสร้างมิตรภาพแล้ว ยังมีเหตุผลเพิ่มอีกหนึ่งข้อ นั่นก็คือ เอาเงินที่ให้ในงานแต่งคืนกลับมา

การแต่งงานที่จิตใจมุ่งแต่คิดแบบนี้ ยังมีอะไรที่น่าไขว่คว้ารึ?

ตั้งแต่ต้นจนจบก็เพื่อผลประโยชน์เป็นหลัก

สำหรับเรื่องพวกนี้เห็นปุ๊บก็พูดได้ว่าหยินปู้ฝันกับแอนนิไม่ได้เหมือนกับคนอื่น

สิ่งที่ลวงโลกพวกนี้ พวกเขาไม่จำเป็นที่จะต้องไปไขว่คว้า

แน่นอนก็ยังมีข้อสงสัยแอบแฝงอยู่

อย่างเช่น เดิมทีพวกเขาก็มีเงินมากอยู่แล้ว อีกอย่างก็ยังมีเพื่อนที่มีเงินอีกคนนึง ในชีวิตนี้ไม่มีทางที่จะต้องกลุ้มเรื่องเงินอีก

แต่ว่าในสังคมปัจจุบัน จะมีสักกี่คนที่มีเงินแล้วแต่ก็ยังไม่รู้จักพอ? ไม่ถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ก็อย่างน้อยแปดสิบเปอร์เซ็นต์

ความปรารถนาของมนุษย์นั้นลึกเหมือนมหาสมุทรไม่อาจหยั่งรู้ได้ แต่สามารถควบคุมมันได้อย่างแน่นหนานั้นกลับน้อยมาก

ครั้งนี้เป่หมิงโม่ดูเหมือนจะใจดี แต่มันกลายเป็นภาระทางจิตใจสำหรับเจ้าบ่าวเจ้าสาวคู่นี้

หยินปู้ฝันยังไม่ทันเรียกพนักงานต้อนรับ ช่วงที่พาหยางหยางไปกินของว่างเล็กน้อย เวลาอันสั้นประตูเรือของพวกเขาก็มีคนมารวมตัวกันไม่น้อยแล้ว

ดีละ ทนายความแทบจะเกือบครึ่งของประเทศก็มารวมกันหมดแล้ว

แน่นอนว่าถึงแม้จะเข้าร่วมงานแต่งงานของหยินปู้ฝันกันเยอะ แต่เป้าหมายกลับมุ่งไปที่เป่หมิงโม่

ดังคำกล่าวที่ว่า ‘อูฐที่ผอมแห้งยังตัวใหญ่กว่าม้า’หลังจากออกจากบริษัทเป่หมิง แต่อำนาจของเป่หมิงโม่ก็ยังคงหลงเหลืออยู่ ยิ่งไปกว่านั้น ล่าสุดเขาก็เพิ่งกลับมาบริษัทเป่หมิงอีกครั้ง

เรื่องราวภายในมีเรื่องที่สับสน เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เข้าใจ

มีความคิดเดียวก็คือ ประจบ

พวกเขาต่างก็พากันหยิบอั่งเปาหนาๆ(มีเงินเยอะ)ในมือของตัวเอง เหมือนโยนมันเทศที่ร้อนๆอยู่ในมือออก วางไว้บนโต๊ะสีแดงที่ไม่ไกลจากประตู

หยินปู้ฝันก็เข้าใจมารยาทบางส่วน ถึงแม้ในใจไม่อยากได้แต่ก็ไม่อยากไปทำให้คนอื่นเสียหน้า

ก็เลยต้องรับไว้ชั่วคราว แล้วก็ขอบคุณพวกเขาทีละคนด้วย

แอนนิก็รู้จักขนบธรรมเนียมมาก ยืนเคียงข้างอยู่ข้างกายหยินปู้ฝัน ขอบคุณด้วยกัน

“พ่อปู้ฝัน คนพวกนี้น่าเบื่อจัง” หยางหยางขมวดคิ้ว ตอนนี้เขากำลังใส่อารมณ์เพราะความหิว

คนส่วนใหญ่รู้จักแค่หยินปู้ฝันกับเป่หมิงโม่ แต่น้อยคนที่จะรู้จักคุณชายน้อยของตระกูลเป่หมิง

ฟังที่เขาบ่นแล้ว แต่กลับไม่รู้สึกโกรธเลย

สาเหตุเพียงแค่พวกเขารู้ว่าเจ้าตัวเล็กคนนี้อยู่ที่นี่ แน่นอนว่าต้องมีความสัมพันธ์กับเจ้าบ่าวเจ้าสาวคู่นี้ แล้วยังเรียกหยินปู้ฝันว่า “พ่อ”

หรือว่าพวกเขา “ถูกบังคับให้แต่งเพราะมีลูกแล้ว” ?

สีหน้าจุดเล็กจุดน้อยที่แสดงออกมาอย่างไม่ปกติของคนอื่น หยินปู้ฝันทำไมถึงจะไม่รู้สึก

การช่างสังเกตและพิจารณามันเป็นทักษะของทนายอยู่แล้ว

“เหอเหอ นี่คือลูกบุญธรรมของผม” มือข้างหนึ่งของเขาวางบนไหล่ของหยางหยาง

ที่แท้ พอผ่านการอธิบายแบบนี้แล้ว คนที่มาสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นปกติ แล้วรีบแก้ตัวทันที “พวกเราไม่ได้หมายถึงแบบนี้ แค่รู้สึกว่าเจ้าตัวเล็กคนนี้คล้ายๆคนๆนึง ฉันต้องเคยเจอที่ไหนแน่ๆ......”

ผู้ชายท้วมๆสวมชุดสูทคนนึง พูดไปแล้วเบียดมาข้างหน้า

คนที่มาหยินปู้ฝันไม่รู้จัก แค่เห็นว่าเป็นผู้ชายอายุน่าจะสี่สิบขึ้นไป

ฟังจากน้ำเสียงดูแล้วก็ไม่ใช่คนถิ่นนี้

คนที่มาเป็นแขกทั้งนั้น หยินปู้ฝันก็ไม่ได้รู้สึกว่าอึดอัด

ผู้ชายคนนี้เดินมาตรงหน้าเขา หยิบนามบัตรออกมาจากกระเป่าเสื้อและยื่นให้หยินปู้ฝัน “ทนายหยิน ผมเป็นหัวหน้าสำนักงานกฎหมายxxx”

“นี่คือครั้งแรกที่พวกเราพบกัน” หยินปู้ฝันรับนามบัตร พร้อมกับรอยยิ้ม น้ำเสียงอ่อนโยนมาก

“อ้อ ใช่ครับ เพียงแต่ชื่อเสียงของท่านผมได้ยินมานานแล้ว ผมมาในครั้งนี้มีสองเป้าหมาย หนึ่งคือมาอวยพรงานแต่งของท่าน สองคืออยากคุยเรื่องความร่วมมือของเรื่อง.......”

การพูดคุยของผู้ใหญ่ แต่ไหนแต่ไรหยางหยางไม่ชอบฟังอยู่แล้ว เขาเอามือที่วางอยู่บนไหล่เขาออกไป

คนพวกนี้น่าเบื่อจริงๆ โดยเฉพาะคนที่กำลังพูดอยู่

ท้องก็หิวจริงๆ เขาก็ไม่ได้ทักทายหยินปู้ฝันกับแอนนิ ร่างเล็กๆแวบเข้าไปในกลุ่มผู้คน

ในที่สุดก็เบียดออกไปจนได้

เรือลำนี้ไม่เล็กเลยจริงๆ บนล่างสามชั้น ห้องหลากหลายนับไม่ถ้วน

ที่สำคัญในเรือเต็มไปด้วยคน แทบจะไม่มีว่างแม้แต่ห้องเดียว ส่วนใหญ่พวกเขาก็นั่งจับกลุ่มคุยเล่นกันหลายๆคน

รอถึงกู้ฮอนพวกเขา อีกอย่างพวกหยินปู้ฝันพบว่าหยางหยางไม่ได้อยู่กับตัวเองที่นี่แล้ว นี่ก็เป็นช่วงที่แตรเสียงดังสองสามครั้งแล้ว เรือจะออกจากท่าฝั่งแล้ว

“พวกเธอรู้มั้ยหยางหยางไปไหนแล้ว?” ท่าทางของกู้ฮอนที่ตื่นตระหนกถามเฉิงเฉิงกับจิ่วจิ่ว

เด็กสามคนนี้จะอยู่ด้วยกันตลอด เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่รู้

“พี่หยางหยางบอกว่าหิวแล้ว น่าจะไปหาของกินแล้วมั้ง” จิ่วจิ่วพูด

กู้ฮอนยกมือมองดูนาฬิกา ตั้งแต่ขึ้นเรือมาเวลาก็ยังไม่นานมาก แต่ว่าเธอนึกขึ้นได้รายละเอียดตอนกินอาหารมื้อเช้าทันที

เจ้าเด็กคนนี้ปกติเป็นคนกินเยอะมาตลอด แต่วันนี้กลับกินน้อยมาก

ตัวเองก็เคยถาม คำตอบของเขาคือ "วันนี้เป็นงานแต่งของพ่อปู้ฝัน ต้องมีของอร่อยๆให้กินเยอะแน่เลย ผมจะเก็บท้องไว้"

พอนึกถึงตรงนี้ เธอถอนหายใจเบาๆ

เดี๋ยวนี้เรือก็ออกแล้ว ไม่ควรให้เขาวิ่งไปวิ่งมาอยู่ตรงนี้ ถ้าหากก่อเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นมา ก็คงขายหน้าคนแย่เลย?

โดยเฉพาะเธอก็ดูออก แขกที่มาแต่ละคนฐานะตำแหน่งก็ไม่ธรรมดา แค่พวกเขาหัวเราะก็ไม่ว่า แต่อาจเสียหน้าไปถึงตระกูลเป่หมิง

ผู้ชายที่รักหน้ารักตาอย่างเป่หมิงโม่ คงให้หยางหยางรับโทษในสิ่งที่ทำลงไปแน่