บทที่ 1117 การแต่งงานเริ่มขึ้นทันที

บทที่ 1117 การแต่งงานเริ่มขึ้นทันที

กู้ฮอนพาลูกสองคนออกไปอย่างราบรื่นอยู่แล้ว เด็กบริการคนนี้เขาไม่ได้สนใจพวกเขาแม่ลูกอยู่แล้ว

แต่ว่ายังคงขวางทางอยู่ตรงหน้าของแอนนิที่ตัดสินใจจะเดินไปกับพวกเขา

“คุณหยิน คุณนายหยิน พิธีจะเริ่มแล้ว ขอเชิญพวกท่านนั่งพักผ่อนอยู่ในนี้สักครู่ครับ”

หยินปู้ฝันในเวลานี้รู้สึกโกรธมาหน่อยแล้ว เขาเอามือโอบเอว "นี่อะไรกัน นี่เป็นงานแต่งงานของเรา คุณมาขวางทำไม ส่วนเรื่องจะจัดขึ้นหรือไม่ ควรจะเป็นฉันตัดสินถึงจะถูก ทำไมทำเหมือนฉันกำลังติดคุกอยู่ที่นี่? ตอนนี้จะบอกคุณให้ชัดๆเลยว่า ฉันออกไปแน่!”

ในขณะที่เขาพูดเขาก็เอื้อมมือไปจับแขนที่อยู่ตรงหน้า แล้วผลักไปข้างๆ

“คุณชายหยิน......” บริกรก็โดนผลักไปด้านข้างทันที

หยินปู้ฝันโอบแอนนิไว้ในอ้อมอกและทั้งสองก็เดินออกจากห้องโดยสารเรือไปด้วยกัน

ผู้ใหญ่สามคนพาเด็กสองคนรีบไปตามระเบียง และหายไปอย่างรวดเร็วในมุมหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกล

หยางหยางวิ่งไปวิ่งมาที่ห้องโดยสารเรืออย่างไร้จุดหมาย ที่นี่เป็นเหมือนเขาวงกตเล็ก ๆ คดเคี้ยวหลากเลี้ยว บันไดทั้งขึ้นทั้งลง

หลังจากนั้นไม่นานเม็ดเหงื่อก็ปรากฏขึ้นบนหน้าผากของเขาและไม่เพียงแค่นั้นท้องของเขาก็เหมือนกับยิ่งต่อต้านอย่างรุนแรงมากขึ้น

ในขณะนี้เอง เขารู้สึกว่าถ้าหากยังไม่ได้กินอะไรอีก เขาจะต้องตายที่นี่แน่นอน

แน่นอนว่าความรู้สึกนี้ดูเกินจริงไปหน่อย

แต่สำหรับเด็กน้อยคนนึง ยังมีอะไรที่ทรมานมากกว่าความหิวอีก

เมื่อก้าวเดินเริ่มหนักหน่วง กลิ่นหอมจากด้านหน้าก็ทำให้เขามีแรงเฮือกสุดท้ายบ้าง

นี่คือกลิ่นของอาหาร นอกจากนี้เหมือนจะได้ยินเสียงของหม้อและชามด้วย

ดวงตาเล็ก ๆ ของเขาสว่างขึ้น ดูเหมือนว่าเขาจะรอดแล้ว

หยางหยางบิดไปบิดมา แต่จะถึงไหนแล้วเขาก็ไม่ค่อยแน่ใจและเกือบจะหลงทางแล้ว

ในช่วงที่ท้องของเขาต่อต้านไม่หยุด ในที่สุดเขาก็เจอ "ผู้ช่วยชีวิต" จากมุมโค้งไม่ไกลออกไป กลิ่นหอมของอาหารลอยอบอวลไปทั่ว

เขาเหมือนกับว่าถูกเวทมนต์สะกด เท้าของเขาก็ไม่ฟังคำสั่งตัวเองอีก เดินไปตามกลิ่นหอมๆ......

ชานชาลาชั้นบนสุดของเรือสำราญ ผู้คนกำลังหันหน้ารับลมทะเลและชมวิวทะเล

ห้องดอกไม้สีขาวที่อยู่ตรงกลางเป็นที่สะดุดตามากที่สุด

มันตั้งอยู่ในใจกลางของแพลตฟอร์มที่ล้อมรอบด้วยน้ำ มีเพียงสะพานไม้เล็ก ๆ ที่รองรับคนได้เพียงสองคน

เสาทั้งสี่ของบ้านดอกไม้นี้ประกอบด้วยหงส์สีขาวสี่ตัวที่มีศีรษะสูง สะท้อนคลื่นน้ำ พวกมันเหมือนกำลังเล่นอยู่ในน้ำอย่างสนุกสนาน

ปากสีแดงที่มีมะกอกขนาดใหญ่เป็นหลังคาของบ้านดอกไม้

แสงแดดส่องมาจากด้านบน รัศมีแสงตกลงมา

“คุณผู้หญิง งานแต่งใกล้จะเริ่มแล้ว เชิญตามผมไปดาดฟ้าด้านบนครับ”

บริกรพูดอย่างมีมารยาทที่หน้าประตูเรือโดยสารที่หวีหรูเจี๋ยอยู่

เวลานี้พึ่งจะสังเกตว่าในห้องนี้มีคนหายไปสี่คน

ก็คือพวกกู้ฮอนแม่ลูกเอง

“พวกฮอนไปไหนกันแล้ว? พิธีจะเริ่มแล้ว ทำไมยังไม่กลับมาอีก”

หวีหรูเจี๋ยมีความกังวลบ้าง

แต่เป่หมิงโม่กลับแสดงท่าทางใจเย็นมากกว่า "แม่ พวกเขาไม่หายไปบนเรือลำนี้หรอก" จากนั้นเขาก็พูดกับโม้จิ่งเฉิง "ท่านขึ้นไปกับแม่ของฉันก่อน ฉันไปหาพวกเขาไม่นานก็ถึง”

โม้จิ่งเฉิงพยักหน้า “อืม รีบไปรีบกลับ”

แม่ลูกสี่คนนี้ทำให้คนเป็นห่วงจริงๆ จนป่านนี้ยังเดินเพ่นพ่านอีก

เป่หมิงโม่ขมวดคิ้ว หลังจากคุณแม่จากไปก็รีบร้องจากไปเหมือนกัน

“งานแต่งงานกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ทำไมยังหาเจ้าบ่าวเจ้าสาวไม่เจอ ฉันจะอธิบายให้คุณเป่หมิงฟังได้อย่างไร ก่อนที่จะเริ่มอย่างเป็นทางการ ยังไม่รีบไปหาอีก! "

กัปตันเรือเป็นชายวัยกลางคนอายุสี่สิบเศษ แต่เขาอาศัยอยู่แถบมหาสมุทรเป็นเวลานานและแสงแดดทำให้ผิวของเขาเป็นสีแทนและเขาก็ดูแก่ไปหน่อย

พอเขาฟังข่าวนี้จากลูกเรือ รู้สึกทั้งน่ารำคาญทั้งน่าขำเล็กน้อย

เรือลำใหญ่ขนาดนี้ ไม่นึกเลยจะหาผู้ใหญ่สองคนไม่เจอแล้ว ลูกน้องพวกนี้ไม่มีประโยชน์เลยจริงๆ

แม้ว่าการหายตัวไปของสองคนนี้อาจกล่าวได้ว่าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับตัวเองเลย อีกทั้งผู้ใหญ่สองคนมาที่นี่เพื่อแต่งงาน ก็คงไม่ทำอะไรที่คาดไม่ถึงออกมาหรอก

แต่เมื่อเรื่องเกิดขึ้น การให้คนนอกรู้นั่นก็เป็นเรื่องที่น่าพูดแต่ไม่น่าฟัง ถ้ากระทบต่อตัวเองมันก็ไม่ดี

คำสั่งกัปตันลงไป ลูกเรือพวกนั้นก็ต้องออกมาอยู่ดี

เพื่อให้แน่ใจว่าแขกไม่ทราบเรื่องทั้งหมด การกระทำทั้งหมดต้องเป็นความลับ

งานแต่งงานมีกำหนดจัดขึ้นในเวลาเที่ยงตรง

ที่ดาดฟ้าชั้นบนแขกทุกคนอยู่ที่นั่นครบแล้ว ไม่ว่าจะนั่งหรือยืนทุกคนต่างก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มมีความสุข

วันนี้สวรรค์ให้เกียรติจริงๆ แสงแดดสว่างสดใสมีลมโชยพัดมาอ่อนๆ

แนวชายฝั่งหายไปในระยะไกลและไม่มีเรือให้เห็น

เรือยอชท์ทิ้งสมอ จอดลง

นกนางนวลบินวนอยู่เหนือเรือ