บทที่ 1118 เซอร์ไพรส์

บทที่ 1118 เซอร์ไพรส์

นักบวชพยักหน้า จากนั้นก็ยื่นคัมภีร์ไบเบิลส่งให้ข้างหน้าแอนนิ “คุณผู้หญิงแอนนิ คุณยินยอมที่จะแต่งกับคุณผู้ชายหยินปู้ฝันที่อยู่ข้างๆไหม ให้เขากลายเป็นสามีที่ถูกต้องตามกฎหมาย ไม่ว่าจะแข็งแรงหรือเจ็บไข้ มีความสุขหรือเศร้า คุณจะไม่ทอดทิ้งเธอ จากเธอไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่”

“ฉัน ฉันยินยอม” น้ำเสียงแอนนิสั่นเล็กน้อย ความรู้สึกของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ตอนที่พูดว่า “ฉันยินยอม” ในหัวปรากฎเรื่องราวที่ผ่านๆมา

ความดีใจ ความเศร้า....

แต่สุดท้ายก็ถูกผู้ชายข้างกายเธอแทนที่หมดแล้ว

ในขณะนี้สิ่งที่เธอรู้สึกคือความสุขที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องจากส่วนลึกของหัวใจเธอ

นักบวชยิ้มแล้วพยักหน้า “ดี ตอนนี้ผมจะประกาศว่าคุณหยินปู้ฝันและคุณแอนนิเป็นคู่รักที่ถูกต้องตามกฎหมายในนามของพระบิดาพระบุตรและพระวิญญาณบริสุทธิ์!"

“ฮวา...”เสียงโปรยลงมา ทั้งสนามกลายเป็นเสียงปรบมือที่ครึกครื้น

กู้ฮอนแอบเหล่ตามอง เห็นแม่ของหยินปู้ฝันและหวีหรูเจี๋ยน้ำตาคลอเบ้าแล้ว

“โอเค คุณชายหยินปู้ฝัน ตอนนี้คุณสามารถจูบภรรยาคุณได้แล้ว” นักบวชเก็บคัมภีร์

งานแต่งของหยินปู้ฝันและแอนนิ ทำตามขั้นตอนตามปกติ บนใบหน้าของทุกคนเต็มเปี่ยมไปด้วยความปีติยินดี

นักบวชมองไปที่สามีภรรยาคู่ใหม่ที่อยู่ตรงหน้าแล้วยิ้ม “ตอนนี้สองท่านแลกเปลี่ยนแหวนกันได้แล้ว”

หยินปู้ฝันหยิบแหวนทองคำขาวและเพชรที่ติดอยู่ที่หน้าอกของเขามานาน จับมือแอนนิเบา ๆ "โปรดเชื่อใจผม นี่คือคำมั่นสัญญาในชีวิตของผมที่มีต่อคุณ"

พูดจบ แหวนก็ค่อยๆถูกสวมเข้าบนนิ้วมือเธอ

น้ำตาของแอนนิในดวงตาสั่นคลอ เธอมองไปที่สามีของเธอแล้วพยักหน้าแรง ๆ เธอเชื่อมั่นในตัวผู้ชายคนนี้ และเชื่อในตัวเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอพบเขา

ความรู้สึกนี้อาจเป็นความรู้สึกของรักแรกพบ เขาเป็นคนที่พาตัวเองจากชีวิตที่มืดมนไปสู่อีกโลกที่เต็มไปด้วยสีสัน และเธอก็เชื่อมั่นมาก ว่าพวกเขาจะดำเนินต่อไปอย่างมีความสุขจนกว่าชีวิตจะหาไม่

หลังจากที่สวมแหวนให้ภรรยาเขาแอนนิเสร็จ หยินปู้ฝันยังเอาใจใส่เธอเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาบนใบหน้าเธอ

เวลานี้ กลุ่มคนแยกตัวออกจากตรงกลาง หลีกออกให้เป็นทางเดินตรงไปถึงห้องหอของเจ้าบ่าวเจ้าสาว

เห็นแต่กัปตันเรือพวกแล้วเดินมาทางพวกเขา สองมือเขาเข็นรถเข็นเล็กๆสีทองมา ด้านบน คือจานขนาดใหญ่ที่ปิดด้วยฝาโค้งที่แวววาวไม่แพ้กัน

หยางหยางเห็นอันนี้ อดไม่ได้ที่คิวจะเต้นไปเต้นมา ดูเหมือนเขาจะรู้สึกบางอย่างที่ไม่ปกติ ร่างกายเล็กๆของเขาค่อยๆถอยกลับไป

แน่นอนสายตาทุกคนจับจ้องไปที่รถเข็นคันนั้น กู้ฮอนก็ไม่ได้สนใจลูกชายตัวน้อยที่ผิดปกติ

รวดเร็วมาก กัปตันเรือกับรถเข็นของเขาถึงที่เรือนกระจกแล้ว “คุณชายหยิน คุณนายหยิน เพื่ออวยพรคู่สามีภรรยาทั้งสองท่าน ฉันเป็นตัวแทนของแขกบนเรือทุกท่านขอมอบคำกำชับที่จริงใจที่สุด

ในขณะที่เขาพูดก็ค่อยๆฝาโลหะขึ้น “เซอร์ไพรส์....”

……

“ออ!”

เมื่อของที่อยู่ในจานถูกแสดงให้กลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้าได้เห็น มีก็แต่เพียงเสียงอุทานเบาๆกับเหงื่อที่ไหลออกมาจากหน้าผากกัปตันเรือ

ใบหน้าของหยินปู้ฝันกับแอนนิก็ค่อยๆชะงัก

เห็นแต่จานที่เดิมมีเค้กแต่งงานอวยพรสี่ชั้นวางอยู่ บนยอดก็ยังมีหุ่นจำลองคู่รักหนึ่งคู่

แต่ว่าตอนนี้ที่อยู่ตรงหน้ากลับเป็นเค้กที่เต็มไปด้วยรูพรุน คู่รักใส่ชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวก็ล้มลงอีกฝั่ง...

กระทั่งด้านบนยังมีของเล็กๆที่ออกมาจากบนตกลงมา หล่นลงไปที่เท้าของหยินปู้ฝัน

โดนคนทำให้เป็นอย่างนี้ตั้งนานแล้ว

ยังดี กัปตันเรือมีประสบการณ์มาก เขารีบเอาฝามาปิดใหม่ “คุณชายหยิน คุณนายหยินขอโทษจริงๆ ผมหยิบมาผิด”

พูดจบเขาก็รีบกลับตัวเข็นรถเข็นออกไปจากสถานการณ์ตอนนี้

ดูแล้วนี่จะเป็นเรื่องเซอร์ไพรส์ใหญ่ของงานแต่งจริงๆ

“แม่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” จิ่วจิ่วยังถามอย่างแปลกใจ เหมือนกับที่สีหน้าของกู้ฮอนเปลี่ยนเล็กน้อย

แน่นอน เธอไม่เห็นว่าในตอนนี้แม่ของตัวเองมีสีหน้าอย่างไร ยิ่งไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับผู้ใหญ่พวกนี้ เพียงแต่ยังกระพริบตาโตอย่างแปลกใจมองไปยังหยินปู้ฝันที่ยืนอยู่ไม่ไกล

เมื่อตอนที่เห็นเค้กที่ผุพังไปหมด ในใจของหยินปู้ฝันก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ ในเมื่อวันนี้เป็นวันสำคัญของตัวเอง เจอสถานการณ์แบบนี้เป็นเรื่องน่าอายราวกับถูกคนเอาน้ำเย็นมาสาด

แน่นอน เขาเชื่อว่าที่เกิดเหตุการณ์เลวร้ายแบบนี้ขึ้น ไม่ใช่เหตุการณ์ที่มีคนตั้งใจวางแผนทำขึ้น

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ?

กับตันเรือกับทุกคน “เซอร์ไพรส์” เดิมงานแต่งที่เต็มไปด้วยความรักที่ลึกซึ้ง แต่กลับทำให้ผู้คนไม่เข้าใจ แถมมี “ภาพเบื้องหลัง” แบบไม่คาดคิดเกิดขึ้น

สิ่งเดียวที่แน่นอนก็คือนี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ แต่เป็น ‘อุบัติเหตุ’ ที่แม้แต่เขาเองก็นึกไม่ถึง

กัปตันเข็นเค้กที่พังกลับโรงเก็บของในเรือ จิตใจเขากระสับกระส่ายอยู่ไม่เป็นสุข

เขารู้ดีว่าสิ่งที่ดูเหมือนจะส่งผลกระทบต่อตัวเองและเรือของเขาเป็นอย่างไร

เรื่องนี้กลับไม่ได้ทำให้หยินปู้ฝันโกธรเป็นฟืนเป็นไฟ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้เอามาเป็นเรื่อง