บทที่1115แพ้ให้กับเขา

บทที่1115แพ้ให้กับเขา

ผู้ชายที่ชอบพิชิตอย่างเขา ไม่ชอบเหยื่อ ที่ส่งเข้าปากตัวเอง

เขาชอบลิ้มรสความเป็นมาของเหยื่อ

"ขึ้นรถเถอะ" พูดจบ เขาเหมือนกำลังเล่นกล เอาขนมในมือแบ่งโยนให้เด็กสามคนคนละหนึ่งชิ้น

นี่หมายความว่าอะไร? คิดไม่ถึงนี่เป็นครั้งแรกที่คุณพ่อให้ขนม เมื่อก่อนห้ามเด็ดขาดไม่ยอมให้พวกเขากินขนม

ที่แน่ๆเขาไม่ยอมซื้อเอง หรือสั่งให้คนอื่นไปซื้อขนมให้พวกเขาอย่างแน่นอน

"ดูพ่ออยู่ทำไม ยังไม่รีบตามไปอีก" เป่หมิงโม่ก้มหน้าดูพวกลูกๆสามคน สีหน้าก็ยังคงแสดงความเย็นชาเหมือนเคย

เด็กสามคนมองหน้ากัน หลังจากนั้นก็เอาขนมใส่เข้าไปในกระเป๋าตัวเองอย่างรูทัน แล้วจูงมือเล็กๆด้วยกัน เดินไปข้างหน้าท่ามกลางผู้คน

กู้ฮอนเดินไปไม่ไกล เธอได้ยินเสียงปิดประตูรถ

รอจนพวกเขาลงมาจนหมด

เพื่อรอลูกๆ ลดฝีเท้าลงแกล้งทำเป็นเดินช้าๆ

"แม่ รอพวกเราหน่อย……."ไม่นาน เธอก็ได้ยินเสียงที่น่ารักไร้เดียงสาของจิ่วจิ่ว

เธอหยุดเท้าลง หันมาจ้องมองลูกๆด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

เพียงแต่สายตาเธอมองไปเห็น ข้างหลังเด็กๆ เป่หมิงโม่ที่เดินมาอย่างช้าๆ

รอยยิ้มหดลงทันที และก็ยื่นมือตัวเองจูงมือเล็กๆของเฉิงเฉิงไว้

แม่ลูกเป็นแถวเดียว………

เป็นภาพที่ทำให้คนซึ้งและประทับใจ รู้สึกได้ถึงบรรยากาศของความอบอุ่นจริงๆ

ลมที่ริมหาดถึงจะไม่แรงมาก แต่ก็พัดจนทำให้เสื้อผ้าพริ้วขึ้นมา

“ลูกรักรู้สึกหนาวมั้ย?"

ลูกสามคนส่ายศีรษะอย่างพร้อมเพรียงกัน ลมแค่นี้ไม่มีอะไรมาก

ห่างจากแม่ลูกสี่คนไม่ไกล มีคนชราสองคนนั่งพิงกันอยู่ นี่เป็นเพราะรอคอยกันกลับมาของพวกเขา

ท่ามกลางผู้คนข้างหน้าที่อยู่ไม่ไกล Deep Sea Starก็จอดพิงอยู่ตรงนั้น

ทำให้ได้ยินเสียงผู้คนที่พูดเบาๆออกมา ใครก็คิดไม่ถึง ว่าจะจัดงานแต่งขึ้นที่นี่

หยินปู้ฝันจูงมือแอนนิ มีคนนำทางให้ขึ้นไปบนเรือ

" คุณชาย คุณผู้หญิงขอเรียนเชิญให้พักผ่อนอยู่ตรงนี้สักพักก่อนค่ะ รอให้แขกมาครบพวกเราก็จะออกเรือเลยค่ะ”

“คุณ กรุณารอสักครู่......” แอนนิรีบเรียกพนักงานที่กำลังเตรียมตัวจะออกไปไว้

"คุณผู้หญิงเรียนถาม มีอะไรให้ช่วยมั้ยคะ?"

"เรือเที่ยวนี้ไม่ใช่พวกเรา……"

เออ ไม่มีอะไร คุณไปทำงานเถิด"หยินปู้ฝันจูงมือแอนนิค่อยๆออกแรงนิดๆ

บริกรพยักหน้า"ผมก็อยู่บนเรือ ที่นี่มีเครื่องเรียกผม มีอะไรก็เรียกผมได้ทุกเมื่อนะครับ"พูดจบเขาปิดประตูเบาๆจากข้างนอก

นี่คือเรือที่เตรียมเพื่อพวกเขาโดยเฉพาะ มีตัวหนังสือตัวใหญ่ๆติดอยู่ หัวเตียงมีผ้าชมพูสไตร์ยุโรปแขวนอยู่

ถ้าเทียบกับความตกตะลึงของแอนนิ หยินปู้ฝันดูเหมือนจะคุ้นเคยกับวิธีการแสดงออกของนายเป่หมิงโม่คนนี้แล้ว

วันนี้อากาศดีมากจริงๆ มองผ่านหน้าต่างสามารถมองเห็นไกลๆ ท้องทะเลสีฟ้าติดกับท้องฟ้า

มีเมฆหมอนสีขาวๆลอยผ่าน แล้วยังมีนกหลายตัวบินจากท้องฟ้าพุ่งสู่ทะเลที่ใสสะอาด

ในช่วงเวลาสั้นๆไม่ถึงหนึ่งนาที แล้วก็บินออกจากท้องทะเล ปากแหลมๆยังคาบปลาที่ยังมีชีวิตกำลังริ้นรนต่อสู้อยู่

พื้นทะเลที่ห่างจากเรือไม่ไกล มีเรือลำเล็กๆ ลอยอยู่ สามารถได้ยินเสียงดนตรีและเสียงหัวเราะที่แววมาอย่างมีความสุข

กู้ฮอนกับโม้จิ่งเฉิงพยุงหวีหรูเจี๋ย อย่างระมัดระวัง จากการแน่นำของพนักงานขึ้นเรือท่องเที่ยวเรียบร้อยข้างหลังของพวกเขา มีเจ้าตัวเล็กที่เดินตามอย่างมีมารยาท

เด็กๆไม่ว่าจะเห็นอะไร ก็จะรู้สึกสดๆใหม่ๆตื่นตาตื่นใจ

เพียงแต่คุณแม่ก็อยู่ตรงหน้าตัวเอง แล้วยังมีคุณพ่อที่ไม่เคยแสดงสีหน้าความสุขที่อยู่ในใจออกมาตามอยู่ข้างหลัง

ดูท่าได้แต่ควบคุมความตื่นเต้นและความอยากรู้อยากเห็นไว้ในส่วนลึกของหัวใจ

"คุณหญิงหญ่ คุณชาย คุณผู้หญิง เรียนเชิญตามผมมาพักผ่อนที่ห้องวีไอพีก่อนครับ ยังมีเวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงเรือถึงจะออก"

"ได้"กู้ฮอนถึงแม้ก็ยังงงๆไม่เข้าใจ แต่ในเมื่อมาแล้ว ก็ต้องเป็นแขกที่ดีค่อยตามเจ้าบ้าน

เธอเข้าใจมาตลอดว่าหน่อยงานคุมรถกับเรือท่องเที่ยวหยินปู้ฝันเป็นจัดการวางแผนทั้งหมด

อดไม่ได้ที่จะแอบชื่นชม สำหรับแอนนิ แล้วเขาทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจ

บางครั้งในใจผู้หญิงมีความขัดแย้งอยู่ในตัว

กู้ฮอนก็ยิ่งไม่ละเว้น

เห็นหยินปู้ฝันเอาใจใส่ขนาดนี้ เธออดไม่ได้ที่จะแอบคิด ครั้งหนึ่งเธอกับเขา

ถ้าหากตอนนั้นการจดทะเบียนราบรื่น แล้วเขาจะปฏิบัติกับตัวเองเหมือนที่เขาปฏิบัติกับแอนนิ หรือเปล่านะ

ในโลกนี้มีหลายเรื่องที่ไม่ มีทางที่จะสมมุติขึ้นได้

" เห็นสถานการณ์แบบนี้ มีความรู้สึกผิดหวังใช่มั้ย?

น้ำเสียงที่เบาและเย็นชาของผู้ชายทำให้ร่างของเธอสะดุ้งสั่นนิดๆ

ในเวลานี้ เธอถึงได้สังเกตุว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องรับแขกวีไอพี

เด็กๆกับผู้ใหญ่สองท่านเดินเข้าไปข้างในแล้ว

แต่เป่หมิงโม่ร่างที่คุ้นเคยกำลังยืนอยู่ข้างกายเธอ

เหมือนถูกมองรู้ซึ้งถึงอารมณ์ของเธอ กู้ฮอนรู้สึกไม่สบายไปทั้งตัว

เธอพยายามปกปิดความอึดอัดของตัวเอง ยื่นมือสะบัดข้างๆ ตีไปที่บนตัวเป่หมิงโม่"คุณว่างมากเหรอ ทำไมถึงวุ่นวายเรื่องฉันขึ้นมาแล้วล่ะ เรื่องของฉันคุณอย่ายุ่ง"