บทที่ 1120 งั้นเราแต่งงานกันไหม

บทที่ 1120 งั้นเราแต่งงานกันไหม

“ฉันไม่เป็นไร....” เธอพูดแล้ว ยื่นมือหยิบเสื้อตัวนั้นออกจากบนตัวของตัวเอง

เพียงแต่ว่า เสื้อตัวนั้นกลับถูกมือคู่หนึ่งใช้แรงกดไว้ “หากเธอไม่สบาย จะไม่มีใครสามารถดูแลเธอได้ ดีที่สุดคืออย่าตัวเป็นภาระคนอื่น”

เป่หมิงโม่คนนั้น ต่อให้เป็นห่วงคนอื่น แต่คำพูดที่พูดออกมา กลับทำให้คนที่ถูกช่วยฟังแล้วรู้สึกไม่ดี

ณ เวลานี้ กู้ฮอนรู้สึกแบบนี้

แต่เธอกลับทำได้เพียงยอมรับความรักที่มาพร้อมกับความบีบบังคับแบบนี้

สายตาของเธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองผู้ชายที่อยู่ด้านข้างคนนี้แวบหนึ่ง แต่ก็ทำให้เธอถึงกับต้องกลั้นหายใจไปหนึ่งที

ภายใต้แสงจันทร์สาดส่อง เห็นร่างกายเป่หมิงโม่ในตอนนี้ ด้านล่างเอวลงไปมีเพียงกางเกงใส่นอนเพียงตัวเดียว สีน้ำตาลแก่ของร่างกายช่วงบน เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่แข็งแรง

มองเห็นกล้ามเนื้อเชิงมุมทั้งหกของเอวและหน้าท้องอย่างชัดเจน ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงอย่างห้ามไม่ได้

กล้ามเนื้อหน้าอกที่แข็งแรง เปล่งประกายถึงเสน่ห์ชายที่มีพลังและแฝงไปด้วยความครอบงำ

ทำให้สีหน้าของเธอแดงระเรื่อขึ้นมา

ที่จริง ตนเองก็ไม่ได้เห็นร่างกายของเขาเป็นครั้งแรก ทำไมถึงได้ยังรู้สึกตื่นเต้นเช่นนี้?

บางทีอาจจะเป็นเพราะตอนที่ร่างกายพวกเขาสัมผัสกัน บทบาทของตัวเองแทบจะเต็มไปด้วยความคัดค้าน

ในสถานการณ์ส่วนมากแล้ว ในใจของคนเราทุกคนล้วนเป็นแบบนี้ ในสถานการณ์ที่ตัวเองถูกบังคับหรือไม่ยินยอม ต่อให้สิ่งของตรงหน้าเป็นสิ่งที่งดงามที่สุด ก็จะทำให้มองไม่เห็นค่าอะไรเลย

ไม่ว่าจะเป็นความสง่างามของผู้ชาย หรือว่าความงดงามของผู้หญิง ล้วนต้องอยู่ในความรู้สึกที่ยินยอม ถึงจะทำให้รับรู้ถึงความรู้สึกตอนที่ร่างกายและจิตใจเป็นหนึ่งเดียวกัน

ณ ตอนนี้ เวลานี้ มีลมพัดมาบางเบา แสงดวงจันทร์งดงามอ่อนโยน ช่างเป็นช่วงเวลาที่สามารถทำให้ร่างกายและจิตใจได้รับการผ่อนคลาย

“ทำไม เคยเห็นมาก็ตั้งหลายรอบแล้ว รู้สึกไหมว่าเสน่ห์ของผมยังคงไม่เปลี่ยนแปลง?” เป่หมิงโม่มองเห็นแววตาของเธอแล้วก็รู้สึกค่อนข้างได้ใจเล็กน้อย เขาชอบความรู้สึกตอนที่เธอมองตัวเองแบบนี้มาก เหมือนดั่งผู้หญิงที่ไม่เคยผ่านอะไรมาแล้วเอียงอาย ในขณะเดียวกันก็ทำให้ตัวเองได้ใจอย่างมาก

“ชิ ขยะแขยง....” กู้ฮอนรีบละสายตาตัวเองไปจากร่างกายของผู้ชายคนนี้ แล้วในหัวสมองก็รีบครุ่นคิด ควรที่จะหาเหตุผลอะไรมาพูดเพื่อปกปิดตัวเอง “คุณก็อย่าหลงตัวเองให้มากนัก ก็แค่หุ่นแบบนี้ ใช่ว่าฉันจะไม่เคยเห็น ดีใจอะไรกัน ฉันว่าคุณรีบใส่เสื้อผ้าดีกว่า คุณยังคิดว่าตัวเองยังอายุสิบเอ็ดสิบสองหรือ เด็กวัยรุ่นโง่ที่ทนนอนหนาว ล้วนอาศัยความที่ตัวเองยังหนุ่ม แก่ปูนนี้แล้วรักษาความอบอุ่นตัวเองให้ดี จะได้ไม่ป่วย”

เป่หมิงโม่อบยิ้มมองดูเธอ “ไม่เป็นไร ต่อให้ป่วยก็มีคนดูแลผมไม่อยู่แล้ว”

“ใครจะไปดูแลคุณ ยังคิดที่จะให้คุณน้าหรูเจี๋ยดูแลหรือ ท่านอายุมากขนาดนั้นแล้ว คุณไม่คิดที่จะให้ทันได้พักบ้างหรือ ใช่ แต่ลืมไปว่าคุณเป็นคนร่ำรวย ขอเพียงคุณเอาเงินวางบนโต๊ะ ก็จะมีคนรีบมาปรนนิบัติคุณ อยากให้ปรนนิบัติยังไงก็ได้ ฉันรู้ คุณชอบความรู้สึกแบบนี้ไม่ใช่หรือ” ปากของกู้ฮอนนี้ ไม่คิดที่จะไว้หน้าเขาเลยสักนิด จะต้องแดกดันทุกครั้งที่มีโอกาส

เป่หมิงโม่มองดูนาง มุมปากยังคงอมยิ้ม “เว้ย คุณอคติกับคนที่ร่ำรวยทุกคนหรือเปล่า ถึงแม้ผมจะร่ำรวย แต่ก็ไม่ได้ร่ำรวยมาจากเพราะลม นี่ล้วนได้มาเพราะความสามารถทั้งนั้น จ้างแม่บ้านต้องใช้เงิน หน้าที่ดูแลผมคุณมีส่วนต้องรับผิดชอบ”

“นักลงทุนเจ้าเล่ห์ ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณเอาเสื้อมาคลุมให้ฉันจะต้องคิดวางแผนไว้แต่แรกแล้ว จะบอกให้นะ ฉันไม่ได้มีหน้าที่ดูแลปรนนิบัติคุณ เอาเสื้อผ้าคืนให้คุณดีกว่าหากส่งผลกระทบต่อร่างกายของคุณ แบบนั้นไม่เพียงฉันจะต้องกลายเป็นคนบาป ยังต้องดูแลคุณอีก” กู้ฮอนพูดเสร็จ เธอก็ยังยืนยันที่จะถอดเอาเสื้อคลุมลงมาจากบนตัว

ครั้งนี้เป่หมิงโม่ไม่ได้ห้ามเธอ แต่ยื่นแขนไปด้านหลังของเธอ แล้วโอบเอวบางของเธอหันมาหาตัวเองในทันที

“อ้า...” กู้ฮอนไม่ทันได้ระวังตัว ทำให้เธอสะดุด ร่างกายล้มแนบบนอกของเป่หมิงที่แข็งแรงนั้น

“กอดหญิงงามภายใต้แสงจันทร์ ช่างมีความสุขที่สุด” ในเวลาแบบนี้ เป่หมิงโม่ยังแสดงให้เห็นถึงความเผด็จการที่ไม่มีใครสามารถต้านทานได้อย่างที่เคย

กู้ฮอนล้มอยู่ในอ้อมกอดของเขา สีหน้ารู้สึกร้อนผ่าว “ปล่อยฉันนะ" เธอพูดไปด้วย ยังใช้มือทุบตีหน้าอกอันแข็งแรงของเขาไปด้วย

แต่ด้วยแรงแค่นี้ สำหรับเป่หมิงโม่แล้ว มีความรู้สึกเหมือนถูกจักจี้ จึงยอมให้เธอทำตามอำเภอใจ

“กู้ฮอน เราไม่ได้ทำแบบนี้กันมานานแค่ไหนแล้ว เราแต่งงานกันดีไหม”

แต่งงาน......

คำนี้เหมือนดั่งสายฟ้าผ่าที่แล่นผ่านหัวสมองของกู้ฮอน มือของเธอหยุดการกระทำอย่างไม่รู้ตัว

เธอรู้สึกได้ว่าร่างกายของตัวเองถูกบีบบังคับให้แนบชิดติดกับเขา ประสามหูสามารถได้ยินเสียงหัวใจเต้นของเขา

“เราแต่งงานกันเถอะ คุณไม่ต้องดูแลปรนนิบัติผม แต่ให้ผมดูแลคุณ” น้ำเสียงของเป่หมิงโม่ ไม่เหมือนน้ำเสียงที่ล้อเล่นกับเธอเหมือนเมื่อกี้แล้ว แสดงให้เห็นถึงความจริงใจเป็นอย่างมาก

ความจริงใจแบบนั้นที่เขามีต่อผู้หญิงด้านข้างคนนี้ ท่าทีจริงจังและมุ่งมั่นจนแม้แต่ตัวเขาเองยังแทบจะกลั้นหายใจ

“ใครจะแต่งงานกับคุณ” กู้ฮอนใช้แรงผลักเขาออก แต่แล้วก็ต้องล้มเหลวอีกครั้ง

“ผมอยากได้ครอบครัวที่สมบูรณ์ มีพ่อแม่ มีลูกเมีย ผ่านมาตั้งนานหลายปีขนาดนี้ ผมรู้ว่าคุณคือผู้หญิงคนนั้นที่ผมต้องการมากที่สุด”

“คุณทำให้ฉันเจ็บแล้ว”

กู้ฮอนขมวดคิ้ว ถึงแม้แนบติดอยู่กับหน้าอกเขาไม่ได้ทำให้รู้สึกทรมาน แต่ยังไงก็ยังคงรู้สึกเกร็ง

เขาพูดออกมาจากใจ เธอสามารถรับรู้ได้ และถึงแม้ทุกครั้งที่เขาแสดงท่าทีเหน็บแนมอยู่ตลอดเวลาแบบนั้น ก็เป็นเพียงเพื่อปกปิดตัวเอง

ช่วงเวลาตั้งแต่ตัวเองติดตามพวกลูกๆมาอยู่ที่คฤหาสน์ปานซาน เธอก็คิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับเขาทุกวัน วันเวลาต่อจากนี้ไปควรที่จะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างไร

เป่หมิงโม่เอาเสื้อชุดนอนที่เธอถอดออกตกลงพื้นเมื่อกี้มาสวมให้เธอใหม่ มือทั้งคู่ของเขาดันร่างกายของเธอมาหาตัวเอง “กู้ฮอน ขอให้คุณเชื่อใจผม ผมจริงจังจริงๆ ผมอยากให้คุณกับลูกๆมีครอบครัวที่อบอุ่น ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข”