บทที่ 1133 วันนี้เป็นวันแต่งงาน

บทที่ 1133 วันนี้เป็นวันแต่งงาน

“ผมคิดว่าทำตอนนี้ก็ไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะสม ผมจัดการเรื่องทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว งานแต่งงานจะถูกจัดขึ้นในวันพรุ่งนี้” เขาพูด ยกมือขึ้นมาดูนาฬิกา “ตอนนี้ควรจะพักผ่อนแล้วครับ”

โม้จิ่งเฉิงและหวีหรูเจี๋ยที่ได้ฟัง ในใจก็อยากจะพูดอะไรอีกสักหน่อย แต่เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางที่เด็ดเดี่ยวของเป่หมิงโม่แล้ว ก็กลืนคำพูดที่เหลืออยู่ลงไป

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเขายังจะพูดอะไรได้อีก ตอนนี้ดูท่าก็ทำตามได้เพียงอย่างเดียว เพราะได้มีการตัดสินใจทำลงไปแล้ว

นอกจากนี้พวกเขาก็หวังว่าจะได้เห็นวันนี้ด้วยเช่นกันไม่ใช่หรือ

เพียงแต่หลังจากที่พวกเขากลับมาถึงห้องของตัวเอง เอนตัวนอนอยู่บนเตียงหลังใหญ่อันอบอุ่นแล้ว “เรื่องราวเกิดขึ้นอย่างกะทันหันขนาดนี้ ฮอนจะสามารถรับได้หรือ เด็กสองคนนี้เป็นพวกที่ไม่ยอมแพ้ใครเป็นอย่างมาก.......”

“เฮ้อ......” โม้จิ่งเฉิงถอนหายใจยาว “ลูกหลานย่อมมีทางรอดของพวกเขาเองล่ะนะ พวกเราล้วนชราภาพแล้ว จัดการแก้ไขเรื่องของพวกเขาไม่ได้อีกแล้ว ผมว่าพรุ่งนี้จำเป็นจะต้องปลอบขวัญฮอนสักหน่อย ภารกิจนี้คาดว่าจะตกเป็นหน้าที่ของคุณแล้ว”

หวีหรูเจี๋ยรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย “มันจะเหมาะสมหรือคะ อย่างไรโม่ก็เป็นถึงลูกชายของฉันนะ ฉันคิดว่าในฐานะที่คุณเป็นพ่อบุญธรรมของเธอ ให้คุณออกหน้าจะค่อนข้างเหมาะสมมากกว่า”

“นี่ก็ใช่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว อย่างนั้นก็ให้ผมรับผิดชอบแล้วกัน ถ้าหากว่าเธอมีปฏิกิริยาตอบสนองอะไรที่รุนแรงเกินไป ผมจะให้เธอใจเย็นสักหน่อย ตอนนี้ก็ดึกแล้ว พรุ่งนี้ดูท่ามีเรื่องอีกมากมายที่ต้องทำ พวกเราก็พักผ่อนเร็วหน่อยเถอะ”

“หวังว่าเรื่องราวในวันพรุ่งนี้ทั้งหมดจะสามารถดำเนินการไปได้อย่างราบรื่น.......”

*

เป่หมิงโม่นั่งอยู่บนโซฟาคนเดียว เขานั่งอยู่ที่นี่สองชั่วโมงกว่าแล้ว

ยิ่งเวลาใกล้เข้ามามากเท่าไร จิตใจของเขาก็ยิ่งตึงเครียดมากขึ้นเท่านั้น

กำหนดแผนการเดิมคือ พิธีการจะจัดขึ้นเวลากลางวันตอนสิบสองนาฬิกา นอกจากนี้ช่วงเช้ายังมีเรื่องบางอย่างที่ต้องทำ จำเป็นจะต้องเหลือเวลาเอาไว้ให้ตัวเองได้พักผ่อนบ้างเล็กน้อย เพื่อที่ 24 ชั่วโมงถัดไป จะได้มีความกระปรี้กระเปร่ามากพอในการรับมือ

คืนวันนี้ เขาค่อนข้างจะนอนได้อย่างสงบจนถึงช่วงเวลาฟ้าสว่าง

แต่กู้ฮอนกลับมีท่าทางนอนไม่หลับแปลกๆ เธอมักจะมีความรู้สึกอย่างหนึ่ง เหมือนกับว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอย่างไรอย่างนั้น

หลักๆเป็นเพราะเริ่มมีความรู้สึกแปลกๆตั้งแต่ตอนเช้า

เธอจิตใจสับสนวุ่นวายเล็กน้อย แต่ก่อนก็เคยมีความรู้สึกแบบนี้เช่นกัน ตอนนี้ก็มีประสบกับความรู้สึกเช่นนี้อีก จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือไม่นะ

เช้าตรู่ ขณะที่เธออ้าปากหาว เริ่มจัดเตรียมอาหารเช้านั้น เธอก็ประหลาดใจ เมื่อพบว่านอกจากตัวเองแล้ว คนอื่นๆล้วนนั่งอยู่ที่หน้าโต๊ะอาหารแล้ว

แม้กระทั่งเด็กน้อยทั้งสามคน ก็ล้วนมีกำลังวังชาเต็มเปี่ยมอย่างเห็นได้ชัด

ถ้าเปลี่ยนเป็นเมื่อก่อนล่ะก็ พวกเขาจะนั่งอยู่ตรงไหน ก็ล้วนมีท่าทางง่วงงุนยังตื่นไม่เต็มที่ทั้งนั้น

สำหรับหวีหรูเจี๋ยและพ่อบุญธรรมโม้จิ่งเฉิง นั่นยิ่งไม่ต้องพูดแล้ว หน้าตาสดใสจริงๆ เห็นได้ชัดว่าทั่วทั้งร่างกายดูมีชีวิตชีวาไม่เหมือนกับแต่ก่อน

“ฮอน เพิ่งจะตื่นนอนสินะ ป้าว่าเธอดูเหมือนจะพักผ่อนไม่เพียงพอ ไม่สู้กลับไปพักผ่อนเพิ่มอีกหน่อยเถอะ” หวีหรูเจี๋ยเห็นท่าทางของเธอแล้วก็เป็นกังวลเล็กน้อย ในใจก็พูดว่า ท่าทีแบบนี้ พิธีในวันนี้จะเป็นไปได้ด้วยดีหรือ

เพียงแต่กู้ฮอนยิ้มบางๆแล้วส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอกค่ะ หนูใช้น้ำเย็นล้างหน้าสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว คุณป้าไม่ต้องเป็นห่วง”

เธอพูดพลางแอบมองเป่หมิงโม่ที่นั่งอยู่ในตำแหน่งหลัก ใบหน้าของเขายังคงเหมือนกับแต่ก่อนที่ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกอะไรมากเกินไป

เหมือนกับว่าเรื่องนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่น้อย

เพียงแต่สถานการณ์เช่นนี้ ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับผู้อื่นจริงๆ

หนึ่งชั่วโมงถัดมา ทุกคนล้วนก้มหน้าก้มตาทานอาหารของตัวเอง โดยไม่เอ่ยพูดอะไรเหมือนกับนัดกันมา

เช้าวันนี้นั้น กู้ฮอนรู้สึกถึงความประหลาดใจมากเกินไปแล้ว

แต่ตอนที่กู้ฮอนทานอาหารอยู่ กลับคิดไม่ออกว่าตรงไหนที่มีปัญหากันแน่

อาจจะเป็นเพราะว่าช่วงสองวันมานี้จะตึงเครียดเกินไปกัน

นี่ก็ไม่แน่นอน

แม้ว่าตอนนี้ตัวเองจะออกหนังสือเล่มที่สองแล้ว เด็กๆก็เข้าเรียนถือได้ว่าเดินบนเส้นทางที่ถูกต้องแล้วก็ตาม

ดูเหมือนเรื่องราวล้วนดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย แต่กลับมีบรรยากาศแบบนี้โอบล้อมอยู่รอบกายตัวเองทุกวัน

ทำให้คืนวันที่สามารถพักผ่อนว่างๆได้ กลายเป็นยุ่งวุ่นวายเหมือนเคย

แน่นอนว่า นี่ก็เป็นเพราะว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ไม่ชอบแพ้ใครคนหนึ่ง แม้ว่าที่นี่จะมีเตียงสูงหมอนนุ่ม แต่ก็ยังคงไม่สามารถทำให้ตัวเองผ่อนคลายลงได้

*

หลังทานอาหารมื้อเช้า กู้ฮอนก็จะสอบถามแผนการในวันนั้นกับลูกๆเหมือนกับทุกๆวันที่ผ่านมา

นี่กลายเป็นความเคยชินอย่างหนึ่งแล้ว แน่นอนว่าแบบนี้ก็สามารถปลูกฝังนิสัยการวางแผนและทำเรื่องราวอย่างเป็นระบบระเบียบให้กับเด็กๆได้

นี่เป็นสิ่งที่ให้ความช่วยเหลือกับพวกเขาในอนาคตได้เป็นอย่างมาก

แน่นอนว่าวันนี้ก็ไม่ได้รับการยกเว้น

เมื่อถึงช่วงเวลาพักผ่อน คำตอบของเด็กๆล้วนเป็นเรื่องการออกไปเที่ยวเล่น

แต่ในวันนี้ พวกเขากลับมีเพียงแต่ความเงียบงัน ส่วนดวงตากลมโตสดใสนั้นยังมองไปทางคุณพ่อของพวกเขาบ่อยๆด้วย

แน่นอนว่ากู้ฮอนก็ไม่ได้ปล่อยผ่านรายละเอียดในส่วนนี้

“เฮ้ วันนี้คุณมีแผนจะทำอะไรบ้าง ลูกๆล้วนมองไปที่คุณน่ะ” กู้ฮอนหันหน้าไปมองเป่หมิงโม่

“ผมหรือ” เป่หมิงโม่แสร้งทำท่าทางประหลาดใจเล็กน้อย