บทที่ 1135 พืชน้ำสองกลุ่ม

บทที่ 1135 พืชน้ำสองกลุ่ม

หวีหรูเจี๋ยทายความคิดในใจของกู้ฮอนถูกเพียงแค่ส่วนน้อยเท่านั้น เธอมีมุมมองต่อที่นี่ไม่ดีเล็กน้อยจริงๆ

เพราะว่าที่นี่เคยเป็นสถานที่จัดงานแต่งงานของเป่หมิงโม่และเฟยเอ๋อเท่านั้น

ผู้หญิงมักจะชื่นชอบการเปรียบเทียบอะไรหลายๆอย่าง

แม้ว่าจะไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตัวเองเลยก็ตาม

หลังจากที่ในใจรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง โดยเฉพาะเมื่อได้ยินหวีหรูเจี๋ยตำหนิเป่หมิงโม่ เธอก็รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองควรจะพูดอะไรเพื่อผ่อนคลายบรรยากาศนี้สักหน่อย

อย่าให้บรรยากาศของทุกคนต้องหยุดชะงักแบบนี้ เธอไม่อยากให้วันเกิดที่นานๆทีจะต้องจบลงด้วยการแยกย้ายกันไปอย่างไม่สบอารมณ์

สรุปแล้วก็คือ ต้องทำให้แน่ใจว่าทั้งหมดจะสามารถดำเนินต่อไปได้อย่างราบรื่น

และก็เป็นเพราะประโยคนั้นของเธอ ทำให้เป่หมิงโม่ที่รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองมีทางให้ลง

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็อย่ายืนอยู่ตรงนี้อีกเลย เข้าไปข้างในกันเถอะ” เป่หมิงโม่เอ่ยจบแล้วก็เดินเข้าไปด้านในคนเดียว

กู้ฮอนก้มหน้ามองลูกๆทั้งสามคน “พวกเราก็เข้าไปกันเถอะ”

ถัดมาก็คือโม้จิ่งเฉิงและหวีหรูเจี๋ยที่เดินปิดท้าย

“ถึงตอนนี้แล้วคุณจะเอ่ยถึงเรื่องเก่าๆพวกนั้นขึ้นมาอีกทำไมกัน” โม้จิ่งเฉิงบ่นหวีหรูเจี๋ยเบาๆ

"ฉัน ฉันก็ไม่ใช่ว่ากลัวเธอไม่พอใจหรอกหรือ” หวีหรูเจี๋ยนั้นรู้สึกว่าตัวเองได้รับความไม่เป็นธรรมเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าอยากจะทำเรื่องดีๆเท่านั้นเอง

*

เป่หมิงโม่ไม่ได้พาทุกคนเดินเข้าไปในสวนลึก แต่กลับพาทุกคนไปยังตึกรูปทรงโบราณสองชั้นขนาดเล็กด้านหน้าที่อยู่ไม่ไกลจากประตูใหญ่แทน

“ตอนนี้ไปเปลี่ยนของที่ซื้อให้พวกลูกวันนั้นได้แล้ว” เป่หมิงโม่ก้มหน้าพูดกับเด็กๆทั้งสามคน

“OK!”

“ทราบแล้วค่ะ.....”

เด็กน้อยทั้งสามคนตอบเสียงใส เดินตามฉิงฮัวที่ยกกระเป๋าสัมภาระใบเล็กของพวกเขาขึ้นไปชั้นบน

“อย่างนั้นพวกเราก็ไปด้วย” โม้จิ่งเฉิงเอ่ยจบ ก็รีบพาหวีหรูเจี๋ยจากไป ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องให้ตัวเองมาเป็น กขค.

“อย่างไร คุณไม่ไปเตรียมตัวสักหน่อยหรือ” กู้ฮอนเห็นท่าทางลึกลับของพวกเขาแต่ละคนแล้ว ก็ไม่ลืมที่จะหยอกเป่หมิงโม่เล่นในตอนนี้

“ถ้าผมไปเตรียมตัวแล้ว คุณเดินหายไปจากที่นี่ ถึงเวลานั้นผมจะไปตามหาคุณจากที่ไหนกันล่ะ” เป่หมิงโม่เอ่ยตอบสบายๆ แฝงไปด้วยกลิ่นอายการหยอกเธอเล่นกลับ

“สถานที่ไหนฉันล้วนไปมาหมดแล้ว ก็ไม่เคยจะเห็นว่าหลงทางนะ สหายเหล่าเป่หมิง มีความมั่นใจในตัวเองมากเกินไปนั้นไม่ถูกต้องนะ”

เป่หมิงโม่กลัวเธอจะหลงทางเหมือนอย่างที่เขาพูดว่าเสียที่ไหนกัน เขาแค่กังวลเล็กน้อยว่าเธอจะเดินผ่านไปยังสถานที่ที่จัดเตรียมเอาไว้แล้ว ทุกอย่างจะถูกเปิดโปงออกมาล่วงหน้าต่างหาก

แน่นอนว่าละครที่ดีจำเป็นต้องรอให้ถึงช่วงเวลาที่เหมาะสมก่อนถึงจะร้องได้ ผลลัพธ์นั้นถึงจะดีที่สุดไม่ใช่หรือ

โดยเฉพาะเขาที่เป็นผู้แสวงหาความสมบูรณ์แบบ

กู้ฮอนยักไหล่ แสดงท่าทางไม่สนใจ “ก็ได้ ฉันจะอยู่ที่นี่โดยไม่ขยับไปไหนเลย ได้หรือยัง คุณจะทำอะไรก็ไปทำเถอะ อยากจะเห็นสักหน่อยว่าคุณจะสามารถทำอะไรออกมาได้”

สีหน้าเป่หมิงโม่อึมครึมเล็กน้อย “นี่มันคำพูดอะไรของคุณกัน ทางที่สุดทำเหมือนกับที่พูดออกมาเมื่อครู่นี้ อยู่ที่นี่นิ่งๆเถอะ” เอ่ยจบแล้วก็เดินขึ้นไปชั้นบนโดยไม่หันกลับมามองอีก

นี่มันลึกลับจริงๆ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาล้วนขึ้นไปที่ชั้นบนแล้ว แต่กลับไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวใดๆลอยมาเลย เหมือนกับว่าด้านบนนั้นไม่มีใครสักคน

ถ้าจะบอกว่าผู้ใหญ่หลายคนไม่ส่งเสียงก็ยังสามารถพูดให้ผ่านไปได้ แต่นี่เด็กๆทั้งสามคนก็ไม่มีเสียงอะไรด้วยเช่นกัน นั่นก็ยิ่งแปลกมากอย่างเห็นได้ชัด

กู้ฮอนยืนเอ๋อๆอยู่ที่นั่นได้ 6-7 นาที ก็ยังคงไม่มีใครลงมาสักคน ยิ่งไม่ได้ยินเสียงใดๆทั้งสิ้น

เหมือนกับคนโง่คนหนึ่ง ช่างน่าเบื่อเสียจริง

ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจมองไปรอบๆ ขอเพียงแค่ห่างจากที่นี่ไม่ไกลมากนัก แม้ว่าเป่หมิงเอ้อ เจ้าหมอนั่นเห็นเข้า ก็จะไม่พูดอะไร

คิดไปคิดมา เธอก็เริ่มขยับเท้าอย่างช้าๆ

สวนที่เธออยู่ในตอนนี้ไม่ถือว่าใหญ่ เพียงแค่เป็นสไตล์โบราณเท่านั้น พูดความจริงแล้วก็ไม่มีอะไรให้ดู

เพียงแต่มีสถานที่แห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากตัวเองมากนัก มีสระน้ำยาวเลียบไปตามกำแพงสีขาวสระหนึ่ง

ถ้าหากว่าไม่ได้สังเกตดีๆล่ะก็ อาจจะเข้าใจผิดว่าเป็นรางระบายน้ำหนึ่งได้

นอกจากต้นไม้ทางด้านบนที่ถูกลมพัดร่วงลงมาแล้ว ผืนน้ำก็ยังคงสงบนิ่งอย่างเห็นได้ชัด

แม้ว่าเธอจะอยู่ไม่ไกลมากนัก แต่ก็ยังคงเห็นได้ไม่ชัดเจนอยู่ดีว่าด้านในคืออะไร

แต่เงาดำที่เคลื่อนไหวไปมานั้นทำให้เธอเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา

เดินไปไม่กี่ก้าว เมื่อเธอยืนอยู่บนหินอ่อนสีดำที่ทำเป็นเขื่อนกั้นน้ำเล็กๆ ถึงจะสามารถเห็นสภาพด้านในได้อย่างชัดเจน

ในแอ่งน้ำใสนั้นมีปลาคาร์ฟแหวกว่ายไปมา

ยี่สิบสามสิบตัวได้ นอกจากนั้นแล้วก็ยังมีแม้กระทั่งปลาตัวเล็กๆที่เธอไม่รู้จักชื่อ

ตอนที่เดินเข้ามานั้น พวกมันก็ราวกับถูกเรียกกันมารวมตัวใต้เท้าของกู้ฮอน

พื้นผิวน้ำมีน้ำสาดกระเซ็นเป็นระยะ มีเพียงแค่ส่วนหัวที่โผล่พ้นน้ำ ปากอ้าๆหุบๆ เหมือนกับว่ากำลังขออาหารจากเธอ

กู้ฮอนก็อยากจะโยนอะไรให้พวกมันสักหน่อย แต่ว่าในมือตอนนี้ นอกจากกระเป๋าที่พกติดตัวแล้วก็ไม่มีสิ่งของอื่นๆอีก

“ให้พวกแกตื่นเต้นไปโดยเปล่าประโยชน์แล้ว ฉันไม่มีอะไรมาป้อนพวกแกหรอกนะ ขอโทษด้วยจริงๆ” กู้ฮอนค่อยๆย่อตัวลง ก้มหน้ามองปลาฝูงนั้นด้วยความรู้สึกเสียใจ พร้อมกับแบมือทั้งสองข้างออกมา

￣□￣｜｜