บทที่ 1138 มัคคุเทศก์เส็งเคร็ง

บทที่ 1138 มัคคุเทศก์เส็งเคร็ง

“เหอๆ พ่อก็โดนบังคับเช่นกัน เสื้อผ้าพวกนี้ล้วนเป็นความคิดของหยินปู้ฝัน เด็กคนนี้ แต่พ่อคิดว่าแบบนี้ก็ดีนะ” โม้จิ่งเฉิงก็ล้อเธอเล่นเช่นกัน

“ฉันถูกใส่ร้ายจริงๆนะ อย่างมากก็แค่ซ้อนกลเท่านั้นเอง เป่หมิงโม่ทุ่มเทกับงานแต่งงานของพวกเธอไปไม่น้อยเลย ฉันก็ไม่อาจนั่งดูโดยไม่สนใจได้”

หยินปู้ฝันรีบอธิบาย เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเปิดโปงแผนการของเป่หมิงโม่ล่วงหน้าไปแล้วเล็กน้อย

“งานแต่งงานหรือ งานแต่งงานของฉันกับใครกัน” กู้ฮอนขมวดคิ้ว เธอรู้สึกสับสนไม่เข้าใจเรื่องราวอยู่บ้าง

แน่นอนว่าเธอเป็นคนที่ไม่รู้เรื่องคนนั้น และก็เป็นคนเดียวที่ไม่รู้

“แม่ครับ แน่นอนว่าเป็นงานแต่งงานของแม่กับพ่อสิ พวกเราแอบเตรียมการกันมาหลายวันแล้ว” หยางหยางกลัวว่าจะถูกแย่งความดีความชอบไป จึงดึงมือกู้ฮอนพลางเอ่ยพูดออกมาจนหมด

แต่สิ่งที่ทำให้หยางหยางคิดไม่ถึงก็คือ หลังจากที่กู้ฮอนฟังจบแล้ว สีหน้าก็ทะมึนลงในทันที

เธอหันหน้ากลับไปมองเป่หมิงโม่ที่กำลังเดินมาทางตัวเอง

ระยะห่างระหว่างพวกเขาในตอนนี้ไม่ถึงหนึ่งเมตรแล้ว

“ฉันอยากจะฟังคำอธิบายของคุณมาก คุณคิดว่าคุณทำแบบนี้ ฉันจะตอบรับด้วยความยินดีหรือ” เธอรู้สึกมีโทสะเล็กน้อย รู้สึกว่าตัวเองถูกทำให้เป็นเหมือนกับคนโง่คนหนึ่ง

.......

ประโยคนี้ทำให้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนชะงักค้าง

อย่างไรก็คิดไม่ถึงว่าในตอนนี้ เธอจะมีโทสะ

มีหญิงสาวคนไหนที่ไม่ปรารถนาก้าวเดินเข้าไปแต่งงานในโบสถ์กัน โดยเฉพาะคนที่เหมือนกับเธอในตอนนี้

เป่หมิงโม่เดินมาถึงด้านหน้าเธอ จับมือเธอขึ้นมาอีกครั้ง “กู้ฮอน โปรดเชื่อผม นี่คือเรื่องจริงจังนะ ผมหวังว่าจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์ ลูกๆก็เช่นกัน คุณจะไม่ใช่ได้อย่างไรกันล่ะ เพียงแต่ว่าก่อนหน้านี้ช่วงหนึ่ง ผมสับสนกับการตัดสินใจแบบนี้มาโดยตลอด จนกระทั่งก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน ถึงได้ตัดสินใจครั้งสุดท้าย”

“คุณอยากจะมีครอบครัวนั้นง่ายมาก ผู้หญิงที่อยู่รอบตัวคุณมีมากมาย คว้ามาสักคนหนึ่ง พวกเธอล้วนอยากใจจะขาด” กู้ฮอนสะบัดมือของเขาออก หันหลังให้กับเขา

แสดงท่าทางมีโทสะออกมา

“ฮอน ลูกทำอย่างนี้ได้อย่างไร......” โม้จิ่งเฉิงดูจนถึงตอนนี้แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองจำเป็นต้องพูดตำหนิลูกสาวบุญธรรมของตัวเองสักหน่อย

เรื่องราวระหว่างพวกเขา โม้จิ่งเฉิงก็ถือได้ว่าเห็นมาด้วยกัน “โม่ เขาทำแบบนี้ก็มีสาเหตุเช่นกัน พวกลูกผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมาด้วยกัน ลูกไม่เข้าใจเขาหรอกหรือ”

“คุณแม่ คุณพ่อจริงใจกับคุณแม่นะครับ ตอนที่คุณแม่ออกไปข้างนอก แม้ว่าคุณพ่อจะไม่พูด แต่คุณพ่อก็ดูโทรศัพท์มือถือไม่หยุด” เฉิงเฉิงก็เอ่ยตาม

กู้ฮอนยิ้มเย็นชา “แค่ดูโทรศัพท์มือถือก็อธิบายได้ชัดเจนแล้วหรือว่าเขาสนใจแม่ ไม่ใช่ว่านั่งเล่นเกมส์หรืออ่านข่าวอยู่ตรงนั้นหรือ”

เฉิงเฉิงรีบโบกมือไปมา “ไม่ใช่ครับ ในโทรศัพท์มือถือล้วนเป็นรูปของคุณแม่ กระทั่งภาพหน้าจอก็ใช่”

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา กระทั่งเป่หมิงโม่ก็ตะลึงค้างไปแล้ว “โทรศัพท์มือถือของพ่อล็อคเอาไว้ตลอด ลูกเห็นได้อย่างไร”

ในตอนนี้หยางหยางก็เขยิบมาอยู่ข้างกายเฉิงเฉิง ยกแขนข้างหนึ่งพาดไว้บนบ่าของเขา ใบหน้าท่าทางเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม “อาศัยความสามารถนี้ของพี่ชาย โทรศัพท์มือถือของพ่อจะนับเป็นอะไรได้ ง่ายเหมือนปลอกกล้วยเข้าปาก อีกอย่าง รหัสก็ง่ายมากด้วย ก็คือวันเกิดของแม่......”

“เอาโทรศัพท์มาให้ฉัน” กู้ฮอนในตอนนี้ก็ไม่เกรงใจแล้ว เอ่ยประโยคหนึ่ง หมุนตัวไปหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเขา

เป็นอย่างที่คิดเอาไว้ว่ามีรหัส อีกทั้งหลังจากที่ใส่วันเกิดของตัวเองเข้าไปแล้ว ก็เปิดได้จริงๆ

เห็นได้อย่างชัดเจนว่าภาพบนหน้าจอเป็นรูปภาพของตัวเอง อีกทั้งยังเปลี่ยนไปมาไม่หยุด นอกจากตัวเองแล้วก็ยังมีลูกๆด้วย......

ดูถึงตรงนี้แล้ว ใจที่มีโทสะเมื่อครู่นี้ก็อ่อนยวบลงมาไม่น้อย เธอคิดไม่ถึงเลยจริงๆ อีกทั้งรูปภาพมากมายเหล่านี้ล้วนไม่ใช่โพสต์ท่าทางถ่าย แต่เป็นการแอบถ่ายในมุมต่างๆ

“ถ่ายได้แย่จริงๆ” เธอยัดโทรศัพท์มือถือใส่มือของเป่หมิงโม่

เป่หมิงโม่เก็บโทรศัพท์มือถือให้เรียบร้อย มองออกว่า ตอนนี้อารมณ์ของเธออ่อนลงบ้างแล้ว

พูดความจริง เมื่อครู่นี้เขาก็ไม่สามารถคาดเดาอารมณ์ของเธอออกได้ 100% ทั้งยังกังวลอยู่บ้างจริงๆว่า ถ้าหากเธอยืนยันที่จะจากไปทั้งอย่างนี้ ตัวเองจะจัดการอย่างไรดี

เป่หมิงโม่ที่มีความมั่นใจในตัวเองสูงมาโดยตลอด เมื่อครู่นี้เขาเกือบจะแบกรับเอาไว้ไม่ไหวแล้ว

โชคดีที่ประโยคเดียวของเฉิงเฉิง สามารถคลี่คลายวิกฤตเล็กๆนี้ให้ผ่านไปได้

“แค่กๆ” ตอนนี้สามารถดำเนินการในลำดับขั้นตอนต่อไปได้แล้วใช่หรือไม่” คราวนี้หยินปู้ฝันอาสาเป็นพิธีกรด้วยตัวเอง

“ลำดับขั้นตอนอะไร พวกคุณจะเล่นลูกไม้อะไรกันแน่ จะให้ฉันฉลองวันเกิดนี้ได้สำเร็จดีๆได้หรือไม่” กู้ฮอนมองไปที่เป่หมิงโม่และหยินปู้ฝันด้วยสายตาดุร้าย

“เฮ้ๆ ขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่า ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น” หยินปู้ฝันยกมือขึ้นสูง แสดงความไม่เกี่ยวข้องอะไรออกมา ตัวเองก็แค่ผ่านมาเฉยๆ

“แกร๊กๆ.......”

เสียงอะไรกัน

ตอนนี้กู้ฮอนกำลังจะถามเขา เขากลับได้ยินเสียงเบาๆลอยออกมาจากบ้านหลังสีขาว

ออกมาจากบ้านหลังตรงกลางนั้น

จากที่เขารู้มา นอกจากหยินปู้ฝันที่ตัวเองไม่ได้เชิญมาแล้ว คนอื่นๆล้วนอยู่ที่นี่กันแล้ว

หรือจะบอกว่า ภายในบ้านหลังนั้นมีคนอื่นๆแอบซ่อนอยู่หรือ

แม้ว่าที่นี่จะเป็นอาณาเขตของตระกูลเป่หมิง แต่คนตระกูลเป่หมิงนั้นไม่ได้มาบ่อยนัก คนที่ดูแลที่นี่มีเพียงแค่คนทำความสะอาดและพนักงานรักษาความปลอดภัยหนึ่งถึงสองนายเท่านั้นเอง

หรือว่าจะมีโจร

กลางวันแสกๆก็กำเริบเสิบสานเกินไปแล้ว ถึงกับกล้าที่จะเข้ามาขโมยของที่นี่

บ้านทั้งสามหลังนี้ไม่อนุญาตให้พนักงานเข้าไป ถ้าหากว่าแอบอยู่ทีนี่ ก็ถือว่ายังเป็นสถานที่ปลอดภัยแห่งหนึ่ง

เพียงแต่ว่าโจรคนนี้มาได้ผิดเวลาจริงๆ ถึงได้เลือกมาในวันนี้