บทที่ 852 ข้อพิพาทสงบลง

บทที่ 852 ข้อพิพาทสงบลง

ในเมื่อพูดถึงเรื่องของคุณแม่ อาจจะถึงเวลาที่จะต้องทำให้ตัวเองหายข้อสงสัย

เธอได้เดินมายังข้าง ๆ พี่ชายทั้งสอง “พี่ชาย ฉันมีคำถามที่จะถามพวกคุณ”

“น้องสาวเรา มีเรื่องอะไรหรือ ? หากฉันไม่รู้ ก็จะยังมีเฉิงเฉิง พี่น้องกันจะต้องช่วยกันสิ”

“ฉันรู้ว่าพวกคุณจะต้องเอาปัญหาที่แก้ไขไม่ได้ทิ้งไว้ให้ฉัน ฉันไม่รู้ว่าทำไมฉันกับคุณมีความแค้นอะไรนักหนา ทำไมจะต้องมาอะไรกับฉัน” เฉิงเฉิงรู้สึกมีท่าทีที่อาลัยอาวรณ์ต่อหยางหยาง ซึ่งได้เอาคำพูดที่ควรพูด ก็พูดหมดแล้ว

หยางหยางไม่ได้คิดอะไรกับคำพูดที่เสียดสีของเฉิงเฉิงเอาเก็บไว้ในใจ และยังยิ้มต่อไปว่า “แหะ ๆ ใครให้คุณเป็นพี่ใหญ่ล่ะ” พอพูดถึงตรงนี้ ก็ยังเรียนเพลงที่ชื่อว่า《Onlyyou》 ที่เรียนใน 《ไซอิ๋ว เดี๋ยวลิงเดี๋ยวคน》”ทำใส่ร้ายฉัน จะส่งคุณไปตาย คุณทำเพื่อคนในบ้าน แม้นสละชีวิตก็ยังยอม นโมอมิตตพุทธ โอ้ เยยย”

สำเนียงของหยางหยาง ทำให้เฉิงเฉิงเริ่มจะเซ็งมากไปกว่าเดิม เขานั้นเหมือนกับซุนหงอคงอยากจะเกลียดน้องของตัวเองสักครั้งหนึ่ง

เกิดจากแม่เดียวกัน แต่ออกมามองโลกห่างกันไม่กี่นาที ทำไมนิสัยมันต่างกันขนาดนี้

แต่ หยางหยางทำให้เฉิงเฉิงยอมรับในประโยคหนึ่งคือ “ใครให้คุณเป็นพี่ใหญ่ล่ะ”

ก็จริง คนเป็นพี่ใหญ่จะต้องมีหน้าที่ที่หนักกว่าคนอื่น ก็จะต้องช่วยน้องชายน้องสาวที่ไม่อาจจะทำเสร็จให้เสร็จ

เขาหันมามองน้องสาว

หากเปรียบเทียบกับการช่วยหยางหยางแล้ว เขารู้สึกว่ามีความสุขในการช่วยน้องสาวมากกว่า

หากพูดไปแล้วล่ะก็ จิ่วจิ่วไม่ค่อยมาขออะไรให้เขาช่วยเลย

“น้องสาว มีอะไรก็ถามเถอะ”

จิ่วจิ่วคิดแล้วคิด แล้วก็มามองเฉิงเฉิง “พี่ชายเฉิงเฉิง ฉันเห็นพวกคุณชอบพูดถึงคุณพ่อ แต่จิ่วจิ่วเกิดออกมาก็ไม่เคยเจอพ่อเลย พวกเราเป็นพ่อคนเดียวกันไหม”

เฉิงเฉิงเห็นจิ่วจิ่วที่มีท่าทางธรรมชาติเช่นนั้น แล้วยิ้มบอกไปว่า “พวกแน่ต้องมีพ่อคนเดียวกันสิ สำหรับเรื่องที่เราจะเจอพ่อตอนไหน ก็ต้องดูว่าคุณพ่อว่างตอนไหน แต่ตอนนี้ไม่อาจจะเจอเขาได้นะ”

ในใจของเขาชัดเจนมากมาย เพราะอะไรคุณแม่ไม่บอกเรื่องคุณพ่อให้กับน้องสาว เพราะไม่อยากให้รู้ถึงการมีอยู่ของคุณพ่อ

พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็เข้าใจขึ้นมาทันที เพราะอะไรหยางหยางคิดแต่จะให้คุณแม่ไปถ่ายทำรายการหาคู่

.......

ขณะที่เฉิงเฉิงกำลังคิดว่าจะพูดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องคุณพ่อให้จิ่วจิ่วฟังดี

หยางหยางก็เริ่มมีท่าทีออกมา เขาได้เดินมายังข้าง ๆ จิ่วจิ่ว แล้วก็ยืนมือออกไปจับไหล่ของน้องสาว

“หากพูดถึงคุณพ่อ ฉันจะบอกว่าไม่ต้องรู้เยอะแยะมากมายหรอก แบบนี้อาจจะทำให้คุณไม่ต้องคิดอะไรมากมาย”

จิ่วจิ่ก็กลับมีใบหน้าที่ค่อนข้างสับสนไม่เข้าใจ “พี่ชายหยางหยาง มันหมายความว่าอะไรหรือ ? ฟังแล้วเหมือนคุณพ่อเป็นคนไม่ดีเลย”

“แน่นอนว่าเป็นคนไม่ดี ตอนที่คุณกำลังหลับฝันดีอยู่ เขาก็จะเข้ามาใกล้คุณอย่างเงียบ ๆ แล้วก็ยกตัวคุณขึ้นมา.....” หยางหยางพูดไปด้วย แล้วก็ทำท่าไปด้วย ใบหน้าที่ไม่ได้รอยยิ้มใด ๆ เลย

เรื่องนี้ทำให้จิ่วจิ่วรู้สึกตกใจ เธอเหมือนกับกำลังกลัวจริง ๆ ร่างกายของเธอกำลังเข้าใกล้เฉิงเฉิง “พี่เฉิงเฉิง คุณพ่อน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือ? ”

เฉิงเฉิงไปสายตาที่น่ากลัวให้หยางหยาง “คุณนี่มันแย่จริง ๆ คุณลืมแล้วหรอว่าเขาทำดีกับคุณยังไง ? ยังพาคุณไปเที่ยว ยังหาครูมาสอนที่บ้าน ให้คุณกินอิ่ม ใส่สบาย หากรู้ว่าคุณเป็นแบบนี้ ก็ไม่น่าจะต้องมาช่วยคุณเลย”

หยางหยางเห็นเฉิงเฉิงที่มีท่าทางแบบนั้น ก็รู้ว่ากำลังทำเขาโกรธ และรู้สึกว่าพูดเกินไป

เขาก็ได้ทำการรีบอธิบาย “คุณอย่าเพิ่งโมโห ฉันก็อยากจะแกล้งน้องสาวเฉย ๆ แต่พูดเกินไปหน่อย ฉันรู้ว่าคุณพ่อไม่ได้แย่มากขนาดนั้น”

“รู้แล้วก็ยังจะทำแบบนี้กับเขาอีกหรือ หยางหยาง ฉันจะบอกให้คุณรู้ไว้นะ ที่ฉันช่วยคุณ ก็เพราะคุณแม่ แต่ไม่ใช่เพราะว่าคุณทำเพื่อแล้วก็มาทำลายคุณพ่อ ครั้งนี้จะเตือนไว้ก่อน หากมีครั้งหน้าแล้วล่ะก็ อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ” เฉิงเฉิงโมโหจริง ๆ แล้ว

“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว ดูท่าทางคุณแบบนี้ ก็คงทำให้น้องสาวโกรธเหมือนกันแหละ” หยางหยางไม่อยากจะฟังต่อไปแล้ว ก็เลยพูดถึงเฉิงเฉิงขึ้นมาต่อหน้าจิ่วจิ่ว

“นี่ไม่ใช่ที่คุณทำให้โมโหหรอกหรือ ” เฉิงเฉิงพูดเสร็จ ก็ไปมองจิ่วจิ่ว ซึ่งเห็นสายตาของเธอที่มีความน่ากลัว

เขาก็เลยรีบเปลี่ยนท่าทีอารมณ์ของเขา แล้วก็ยิ้ม “น้องสาวไม่ต้องกลัวนะ ฉันไม่เหมือนกับหยางหยางหรอก หยางหยางเพิ่งจะไปอยู่กับคุณพ่อไม่นาน ก็เลยไม่เข้าใจคุณพ่อ ฉันกับคุณพ่ออยู่ด้วยกันมานาน เขาเป็นคนที่ดีเลยเชียวล่ะ”

จิ่วจิ่วเมื่อสักครู่นี้ตกใจจริง ๆ แต่หลังจากฟังเฉิงเฉิงแล้ว ก็ทำให้หายกลัวมากขึ้น

“พี่ชายเฉิงเฉิง คุณและพี่หยางหยางไม่ได้อยู่ด้วยกันตั้งแต่เด็กเหมือนฉันหรือ ?”

“ใช่แล้ว เฉิงเฉิงเกิดมาก็อยู่กับคุณพ่อ แต่ฉันอยู่กับคุณแม่ ตอนที่พวกเราเจอกันก็เพิ่งไม่กี่ปีที่ผ่านมาแค่นั้นเอง”

“อ๋อ ตอนที่ฉันอยู่เมืองบาร์ซาห์ ก็ยังมีความรู้สึกอยู่กับแม่น้อยมาก ๆ ก็ได้สนทนาทางโทรศัพท์ หากเปรียบกับฉันแล้ว พี่เฉิงเฉิงกับคุณแม่อยู่ด้วยกันก็ยังน้อยมากมาย ” จิ่วจิ่วรู้สึก พวกเราสามพี่น้องรู้สึกถึงความไม่โชคดีเลย

แต่ตอนนี้ยังดี ที่เริ่มต้นใหม่ด้วยกัน

“พี่เฉิงเฉิง คุณมีรูปของพ่อไหม ฉันไม่เคยเห็นเขาเลย อยากจะรู้ว่าเขามีหน้าตาเป็นอย่างไร”

“อันนี้.......” ตามความต้องการของน้องสาว เฉิงเฉิงก็รู้สึกถึงความลำบากใจ

......

เฉิงเฉิงก็ยังมีความสงสัยอยู่

คุณแม่ไม่อยากให้เธอรู้เรื่องของพ่อ ก็เพราะเธอกลัวว่าจะเหมือนหยางหยางที่ถูกคุณพ่อพาไป

สำหรับน้องสาว ก็ไม่ควรที่จะปิดบังเธอ

เฉิงเฉิงคิดถึงตรงนี้ ก็เลยหันไปมองหยางหยาง