บทที่ 853 สหายเก่ามาเยือน

บทที่ 853 สหายเก่ามาเยือน

แอนนิยิ้มแล้วพูดว่า “ตอนนั้นคุณแม่ของพวกคุณกำลังโกรธคุณพ่อ เธอก็เลยฉีกรูปภาพของคุณพ่อพวกคุณน่ะ ขณะที่จิ่วจิ่วอยู่ในห้องน้ำก็เลยเอารูปพ่อให้เธอดู แล้วบอกว่าคนนี้คือปีศาจสุขา หลังจากนั้นมา จิ่วจิ่วก็เหมือนเด็กคนอื่นที่เวลาเข้าห้องน้ำต้องผิวปาก และมีความไม่ชอบเกี่ยวกับรูปของคุณพ่อ เมื่อสักครู่นี้ฉันเห็นเธอรีบไปเข้าห้องน้ำก็นึกว่าอดทนไม่ไหวแล้ว ที่แท้เรื่องราวเป็นแบบนี้นี่เอง”

“เหอะ ๆ ไม่คิดว่ากู้ฮอนจะคิดวิธีแบบนี้ออกมาได้ เป่หมิงโม่กลายเป็นฝันร้ายของจิ่วจิ่วไปเสียแล้ว เขากลัวว่าชีวิตนี้คงไม่อาจจะได้เห็นลูกสาวเสียแล้วล่ะ เพราะว่าหากจิ่วจิ่วเห็นเขาก็จะ......” ลั่วเฉียวยิ้มจนจะแสดงอาการออกมา

และในตอนนี้ จิ่วจิ่วก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ซึ่งดูไปแล้วสีหน้าของเธอไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่นัก

คงจะเป็นรูปของเป่หมิงโม่ทำให้ตกใจ

เธอได้ขมวดคิ้วต่อหน้าทุกคน และไม่ชอบใจเฉิงเฉิง “พี่ชายเลว ทำไมจะต้องเอาปีศาจสุขามาทำร้ายฉัน เมื่อฉันครู่นี้ฉันคิดว่าฉันจะไม่สนใจคุณแล้ว”

“เด็กน้อยเอ๋ย คุณกำลังทำให้พี่ชายคนนี้ถูกใส่ร้ายนะ พี่ชายของคุณเอารูปของคุณพ่อให้ดูจริง ๆ ” แอนนิอธิบายให้กับจิ่วจิ่วฟัง

“คุณน้าแอนนิ เพราะอะไรคุณแม่บอกว่าเขาคือปีศาจสุขาหรือ ?” จิ่วจิ่วรู้สึกสับสน คุณพ่อคุณแม่ทั้งสองคนเกิดอะไรขึ้น แม่ถึงพูดพ่อแบบนี้

แอนนิได้ลูบไปยังหัวของจิ่วจิ่ว “ตอนนี้คุณยังเด็กมาก พูดไปก็คงไม่เข้าใจ แต่หากรอคุณโตเหมือนพี่ชายสองคนนี้ก่อน แม่ก็จะบอกคุณเอง”

จิ่วจิ่วพยักหน้าเหมือนทำเป็นรู้ ปีศาจสุขาเป็นรูปที่เธอเห็นเวลาเข้าห้องน้ำ คุณแม่ยังให้คุณน้าแอนนิดูเลย แต่ไม่คาดคิดว่าคนในรูปจะเป็นคุณพ่อที่ตัวเองไม่เคยเห็นเลยสักครั้ง

เมื่อสักครู่ที่เธอเหมือนกำลังโกรธพี่ชายอยู่ เธอก็เลยมีความรู้สึกผิดแล้วหันไปยังเฉิงเฉิง “ขอโทษนะคะพี่ชาย”

......

ช่วงเวลาที่เป่หมิงโม่ถูกกักบริเวณอยู่ ก็ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรที่ทำให้เขารู้ถึงการแก้แค้น และก็ไม่มีการรับโทรศัพท์อยู่เรื่อย ๆ

ทำให้เขารู้ถึงความสบายที่ไม่ได้รู้สึกมานาน แต่ยังคงมีสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกวางไม่ลงเลย ก็คือบริษัทตระกูลเป่หมิงที่เขาไม่ได้อยู่ตรงนั้น เป่หมิงยี่เฟิงจะมีการกระทำอะไรอีก

เขามีความวางใจในความสามารถของกู้ฮอน แต่กลับหากพูดไปแล้ว เป่หมิงยี่เฟิงก็มีแผนการที่ไม่อาจจะคาดเดาได้เลย

เขาไม่อาจจะยอมเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่คนรองหรอกนะ เรื่องนี้ก็สามารถดูออกมาได้

หลายวันมานี้ ฉิงฮัวก็มาเยี่ยมเยียนเป่หมิงโม่ นอกจากจะมาหาเจ้านายเกี่ยวกับเรื่องชีวิตประจำวัน แล้วก็ยังรายงานสภาพการทำงานของบริษัทอย่างละเอียด โดยเฉพาะพ่อลูกเป่หมิงเฟยหย่วน

ณ เวลานี้ เป่หมิงโม่นั่งอยู่บนโซฟา กำลังขมวดคิ้ว

เพราะว่าตามที่ฉิงฮัวรายงานมาแต่ละวัน ถึงแม้จะดูว่าบริษัทมีความเงียบสงบมาก แต่พวกรู้สึกถึงเบื้องหลังของความสงบ อาจจะมีการซ่อนมหันตภัยที่ร้ายแรงอยู่ก็เป็นได้

ตอนนี้ ประตูห้องก็ได้ดังขึ้นมาสองครั้ง หลังจากนั้นก็มีคนเปิดเข้ามา

มีตำรวจคนหนึ่งเข้ามา “คุณชายเป่หมิง มีคนมาหาคุณ”

เป่หมิงโม่พยักหน้า “ให้เขาเข้ามาเถอะ ” เขาคิดว่าฉิงฮัวจะเข้ามาหาเขา

แต่ว่า ข้างนอกเข้ามากันสองคน

“สวัสดี เป่หมิงเอ้อ คุณนี่รู้จักสรรหาสถานที่จริง ๆ นะ มาอยู่ที่นี่บำเพ็ญตนหรือ ? ”

เป่หมิงโม่ฟังเสียงแล้ว ก็ได้คลายคิ้วลง

ไม่ต้องไปมองคน เพียงฟังเสียงก็สามารถรู้ได้เลย

“ชูเอ้อ วันนี้ทำไมดูแล้วร่าเริงจริง ๆ มีเวลามาหาฉันด้วย หรือว่าป่ายมู่ซีก็มาด้วยล่ะ ? ”

“แหะ ๆ เป็นพวกเราสองคนเองแหละ” ชูหยุนเฟิงหัวเราะออกมาต่อหน้าเป่หมิงโม่

คนที่มาจากด้านหลังของเขาก็คือป่ายมู่ซี

“พวกคุณสองคนมาหาฉันจะมาเย้ยหยันฉันหรือ ? เข้ามานั่งเถอะ” เป่หมิงโม่ชี้ไปยังโซฟาที่อยู่ตรงนั้น

“เป่หมิงเอ้อ ดูจากที่คุณพูดแล้ว พวกเราเป็นพี่น้องกันมาก็นาน เห็นคุณเข้ามาแบบนี้ ยังจะมีความสุขท่ามกลางความทุกข์อีกหรือ ? และคุณดูนะ พวกเราไม่ใช่มือเปล่า ๆ มาหาคุณด้วย” ชูหยุนเฟิงขณะที่พูดอยู่ ก็ได้ยกมือของตัวเองขึ้นมา และได้ปรากฏตะกร้าผลไม้ออกมา

เขาได้เอาของพวกนี้มาวางไว้บนโต๊ะวางน้ำชาต่อหน้าเป่หมิงโม่ หลังจากนั้นป่ายมู่ซีก็นั่งลง

“การพูดของคุณนี่ก็ช่างหนักแน่นจริง ๆ ตอนที่คุณเดินเข้ามาเสียงลมก็ยังไม่มีเลย หากไม่ใช่พวกเราไปหาคุณ แล้วไปเจอฉิงฮัว ไม่งั้นตอนนี้ก็ยังคงงงงวยอยู่ พูดมาซิ คุณเข้ามาได้ยังไง ” ป่ายมู่ซีพูด แล้วมือก็ได้ยื่นไปหยิบส้มมา

พอพูดถึงเรื่องนี้ เป่หมิงโม่ก็ได้ไปหยิบแอปเปิลจากตะกร้ามา หลังจากนั้นก็เอามีดมาปอกเปลือกออก แล้วพูดด้วยความสบาย ๆ ว่า “ไม่มีเรื่องอะไรหรอก ก็ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคดีฆาตกรรมนิดหน่อย”

ประโยคนี้ทำให้ชูหยุนเฟิงและป่ายมู่ซีตกใจเป็นอย่างมาก “คุณพูดอะไร คดีฆาตกรรม ? อันนี้มันไม่น่าเชื่อเลยนะ”

เป่หมิงหัวเราะเบา ๆ “พวกคุณรู้สึกว่ามันไม่น่าเชื่อใช่ไหม ?”

“คนที่ถูกทำร้ายคือใคร ?”

พอพูดถึงส่วนนี้ ใบหน้าของเป่หมิงโม่ก็เข้มขรึมขึ้นมา เสียงก็เบาลง “แม่ของกู้ฮอน”

ตกใจ ตกใจเป็นอย่างมาก

“คุณแม่ของกู้ฮอนตายแล้ว ? เรื่องนานขนาดไหน ทำไมถึงเอาคุณเข้ามาในคุกได้ ?” ชูหยุนเฟิงพูดด้วยความจริงจัง