บทที่ 854 เฉิงเฉิงมาขอความช่วยเหลือ

บทที่ 854 เฉิงเฉิงมาขอความช่วยเหลือ

หยิบโทรศัพท์มาดู เป็นเบอร์ของโรงแรมแมนดาริน ฉิงฮัวรู้สึกถึงความประหลาดใจ เพราะปกติน้อยนักที่พวกเขาจะโทรหาตัวเอง หรือว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ?

พอคิดถึงตรงนี้ ก็เลยรับโทรศัพท์ “มีเรื่องอะไรไหม ?”

ผู้จัดการได้ยินเสียงของฉิงฮัวแล้ว ไม่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะมองเห็นหรือไม่เห็น ใบหน้าก็ยังเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ผู้ช่วยฉิง ฉันเอง ฉันมีเรื่องจะบอกกับคุณสักหน่อย คุณชายเฉิงเฉิงมาหาพวกเราที่นี่ อยากจะเจอประธานบริษัทGT เรียนถามว่าสามารถ......”

ฉิงฮัวได้ยินว่าเฉิงเฉิงอยู่ที่โรงแรมแมนดารินก็เลยรู้สึกถึงความนอกเหนือความคาดหมาย แต่ก็รีบกลับตอบไปว่า “ก็ฟังเขาไปเถอะ คราวหลังก็ให้เขาเข้าไป ไม่ว่าใครก็ไม่ต้องห้ามนะ”

“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว รบกวนคุณแล้ว ฉันไม่รบกวนแล้วขอรับ” ผู้จัดการได้รับการยินยอมตามฉิงฮัวก็มีความวางใจในอีกระดับหนึ่ง

เขาได้วางโทรศัพท์ และก็มีใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มออกมา แล้วพยักหน้าให้กับเฉิงเฉิง “คุณชายเฉิงเฉิง ให้คุณรอนานแล้ว งานของฉันจัดการเสร็จแล้ว ตอนนี้จะพาคุณไปหาคุณท่านโม้”

พอพูดเสร็จเขาก็ได้ยกมือขึ้นมา แล้วก็เคาะประตู

หลังจากที่เสียงเคาะดังออกมา ก็ได้ยินเสียงที่พูดออกมาจากข้างใน แล้วก็เปิดประตูออกมา

โม้จิ่งเฉิงปรากฏด้านหลังประตู เขาเห็นผู้จัดการแล้วพูดว่า “มีอะไรหรือ ? ”

......

“คุณท่านโม้ ต้องขออภัยในการพักผ่อนของคุณด้วย ผมมาที่นี่ก็เพราะว่ามีคนจะมาหาท่าน”

โม้จิ่งเฉิงรู้สึกถึงความประหลาดใจ เขาอยู่ที่เมืองAก็มีเพียงแต่คนรู้จักไม่กี่คน นอกจากนั้นก็ไม่ได้มีใครรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่

แต่เขาก็ยังใช้ท่าทีที่เต็มไปด้วยมารยาท “งั้นโอเค เชิญเขาเข้ามาเลย”

ผู้จัดการก็ได้หันกลับไปแล้วดันเฉิงเฉิงมายังด้านหน้า ความจริงแล้วเขาก็ไม่อาจจะมั่นใจได้ว่าเมื่อเจอโม้จิ่งเฉิงแล้วเขาจะมีปฏิกิริยาอะไร แต่ในเมื่อฉิงฮัวยินยอมแล้ว ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร

“คุณท่านโม้ คือเขา ประธานตระกูลเป่หมิง ลูกชายของเป่หมิงโม่ เป่หมิงซือเฉิง”

โม้จิ่งเฉิงมองไปยังเฉิงเฉิง แล้วก็เปลี่ยนใบหน้าเป็นรอยยิ้ม “เฉิงเฉิง คุณมาแล้วหรือ รีบ ๆ เข้ามาสิ” ขณะที่พูดอยู่ เขาก็ได้ค่อย ๆ เอามือไปลูบตรงไหล่ของเฉิงเฉิง พาเข้ามาที่ห้อง

แต่ก็ไม่ได้ลืมหันกลับไปพูดกับผู้จัดการ “ขอบใจคุณมาก ไม่รู้ว่ายังมีเรื่องอื่นอีกไหม ?”

การกระทำของโม้จิ่งเฉิงทำให้ผู้จัดการยืนขาดสติไปชั่วครู่ เขาไม่คิดว่าโม้จิ่งเฉิงจะรู้จักเฉิงเฉิง ดูไปแล้วโม้จิ่งเฉิงและเป่หมิงโม่ที่มีความสัมพันธ์นอกจากเรื่องงานแล้ว ก็น่าจะมีความสัมพันธ์ที่ค่อนข้างลึกซึ้งกันมาก ๆ

เขาได้ยิ้มและโบกมือ “ฉันไม่มีเรื่องอะไรแล้ว” พอพูดเสร็จก็ออกไป

โม้จิ่งเฉิงพาเฉิงเฉิงเข้ามาในห้อง แล้วก็ปิดประตู “เฉิงเฉิง วันนี้มาที่นี่มีเรื่องอะไรหรือเปล่า ? ทำไมไม่เห็นหยางหยาง จิ่วจิ่ว กับแม่ของคุณล่ะ ?”

เฉิงเฉิงยังไม่ทันตอบอะไร ก็ได้เห็นหวีหรูเจี๋ยเดินออกมา “เฉิงเฉิงมาแล้วหรอ”

เฉิงเฉิงได้พยักหน้าอย่างมีมารยาทให้กับหวีหรูเจี๋ย “สวัสดีครับคุณยาย” หลังจากนั้นก็ได้พยักหน้าให้กับโม้จิ่งเฉิง ก็มีเพียงแต่อยากจะพูดออกมาแต่กลับพูดไม่ได้

นั่นก็เพราะถึงแม้คุณยายจะอยู่กับโม้จิ่งเฉิง แต่ในใจเขาก็ยังมีคุณตาแค่คนเดียว นั่นก็คือ เป่หมิงเจิ้งเทียน

โม้จิ่งเฉิงเข้าใจและเห็นถึงความในใจของเฉิงเฉิง แต่ก็ไม่ได้อะแคร์อะไรมากมายแล้วยิ้มว่า “คุณก็เรียกฉันคุณตาโม้แล้วกัน”

“สวัสดีครับคุณตาโม้”

“เฉิงเฉิงมาที่นี่มีอะไรหรือเปล่า ?” หวีหรูเจี๋ยดึงมือเฉิงเฉิงเข้ามานั่งตรงโซฟา

เฉิงเฉิงมีใบหน้าที่ค่อนข้างไม่ดี แต่เรื่องของพ่อสักวันหนึ่งไม่ช้าก็เร็วจะต้องมีคุณรู้แน่นอน ซึ่งมันก็ไม่น่าที่จะต้องปิดบังอะไร

“คุณยาย คุณตาโม้ คุณย่าเสียแล้ว”

เกี่ยวกับเรื่องนี้หวีหรูเจี๋ยและโม้จิ่งเฉิงก็รู้มาตั้งนานแล้ว “เรื่องนี้พวกเรารู้มาตั้งนานแล้ว คุณมาที่นี่ก็เพราะจะบอกเรื่องนี้หรือ ? ”

เฉิงเฉิงส่ายหัว “คุณย่าเสียชีวิต เลยทำให้พ่อถูกตำรวจจับไปด้วย”

หวีหรูเจี๋ยและโม้จิ่งเฉิงก็มีสีหน้าที่เปลี่ยนไป โดยเฉพาะหวีหรูเจี๋ย ทำไมเธอไม่รู้เรื่องการตายของลู่ลู่ที่เกี่ยวข้องกับลูกชายเลย

“เฉิงเฉิง เรื่องมันเป็นยังไง รีบมาฉันมา”

เฉิงเฉิงก็ได้บอกเรื่องราวที่ตัวเองรู้ทั้งหมด ก็ได้บอกกับหวีหรูเจี๋ยหมดแล้ว

พอฟังเสร็จ โม้จิ่งเฉิงก็ได้ขมวดคิ้ว และคิดอะไรมากมายอธิบายออกมา “ลูกของเรากับลู่ลู่น่าจะมีความแค้นอะไรกัน และเรื่องที่เธออยู่โรงพยาบาลก็ไม่ใช่เขาจัดการให้หรือ ? ”

“เฉิงเฉิง คุณรู้ไหมว่าฝั่งตำรวจเป็นยังไง พ่อของคุณให้ร้ายคุณย่ามีหลักฐานไหม ?” หวีหรูเจี๋ยถาม

เฉิงเฉิงคิดอย่างละเอียดสักครู่ ก็เหมือนจู่ ๆ ก็คิดอะไรได้ขึ้นมา แล้วพูดว่า “ฉันเหมือนได้ยินมาว่าพวกเขาพูดถึงเรื่องของกล่องอาหารนี่แหละ อาจจะเกี่ยวกับสิ่งนี้ก็ได้”

......